Το προφίλ μας στο Google Plus
7

deltaHacker 003 editorial: Μπουγάτσα με ενημέρωση

Είχα τις προάλλες πεταχτεί μέχρι το γωνιακό μαγαζάκι να πάρω μπουγάτσα. Δε συνηθίζω να κάθομαι εκεί, αλλά εκείνη τη μέρα έκανε κρύο και δεν μου άρεσε η ιδέα να τρέχω στο δρόμο, για να φτάσω στο σπίτι και να φάω μια κρύα μπουγάτσα. Άραξα λοιπόν σ’ ένα τραπεζάκι κι άρχισα να χαζεύω στην τηλεόραση. Είχε θρίλερ κι εμένα μου αρέσουν τα τρομακτικά έργα. Δεν ήταν βράδυ. Πρωί ήταν, αλλά τέτοιες ώρες τα κανάλια βρίσκονται στη ζώνη του τρόμου.

Είναι που λίγο αργότερα ο περισσότερος κόσμος θα πάει στη δουλειά του και πρέπει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος: Φοβισμένος ή αγανακτισμένος –ανάλογα με τη συνταγή του καναλιού–, αλλά πάνω απ’ όλα πεισμένος ότι πρέπει να υποστεί τα πάντα. Ξέρετε, στωικά δεκτικός, όπως το θύμα σε ένα θρίλερ τρίτης διαλογής, τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι είναι αδύνατο να γλυτώσει από το ξανθό βαμπίρ με το δολοφονικό λέιζερ. Χαλάστηκα. Η εκπομπή ήταν πιο χάλια απ’ όσο άντεχα πρωινιάτικο. Στα θρίλερ της προκοπής ο δολοφόνος δεν υπόσχεται στα θύματά του ότι θα τα λυπηθεί, ούτε ότι υπάρχει περίπτωση να σωθούν στο μέλλον. Πάντως πέρα από τα κακά δελτία και τα καλά ή κακά θρίλερ, εγώ καταλαβαίνω ότι η πραγματική ζωή δεν έχει αδιέξοδα. Αδιέξοδα υπάρχουν μόνο για τα προγραμματισμένα ρομπότ, όχι για τα έλλογα όντα. Συνέχισα να τρώω την μπουγάτσα μου κι άρχισα να σκέφτομαι κάτι άσχετο…

Για κάποιο λόγο η τηλεόραση μου ‘χε θυμίσει την κουβέντα που είχα μ’ ένα φιλαράκι πριν από μερικά χρόνια. Ο φίλος μου, που λέτε, είχε τότε αγοράσει καινούργιο υπολογιστή αλλά μέσα σε λίγους μήνες είχαν αρχίσει τα βάσανα. Αναρωτιόταν λοιπόν τι έφταιγε. Μήπως έπρεπε να κάνω defrag πιο συχνά; Μήπως δεν έπρεπε να εγκαταστήσω πολλά προγράμματα; Μήπως δεν έπρεπε να ξεπεράσω το 50%(;!) της χωρητικότητας του δίσκου C;

Τέτοιες σκέψεις τον βασάνιζαν και δεν έλεγε να με ακούσει. Είχε φτάσει να νιώθει τύψεις και ενοχές για το ότι ο υπολογιστής –τον οποίο πρέπει να σημειώσω ότι είχε αγοράσει με κόπο και θυσίες– δεν δούλευε. Τι ανωμαλία! Ήθελα να του δείξω τη λύση και φυσικά να τον βοηθήσω, αλλά έπρεπε πρώτα να τον φέρω σε επαφή με την πραγματικότητα: Δεν φταις εσύ, παιδάκι μου. Ούτε το κάρμα σου φταίει, ούτε οι αμαρτίες σου. Το σύστημα φταίει! Μην προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι τεμπέλης, επειδή δεν το ντάντεψες αρκετά. Δεν σου φτάνει που ήσουν δούλος του τόσον καιρό; Έχεις δηλαδή και τύψεις επειδή δεν υπήρξες αρκετά δουλικός; Όσο κι αν προσπαθούσες, κάποια στιγμή πάλι τα ίδια θα σου έκανε! Αυτός βέβαια το χαβά του. Μα, το μηχάνημα του κύρ’ Παντελή –με το ίδιο σύστημα– τα πάει πολύ καλά. Άρα δεν φταίει το σύστημα, αλλά εγώ που είμαι λιγότερο άξιος από τον κύρ’ Παντελή!

Τον καταλάβαινα. Είχε μάθει να σκέφτεται πάντα …εντός του συστήματος. Είχα όμως άφθονη υπομονή και δεν έκανα πίσω. Βρε άνθρωπέ μου, ο κύρ’ Παντελής έχει τρομερά πιο ακριβό και πολύ πιο ισχυρό μηχάνημα από το δικό σου. Η σύγκριση που κάνεις είναι λανθασμένη! Τώρα, το γιατί αυτός είχε την άνεση να αγοράσει ισχυρό μηχάνημα, ενώ εσύ παιδεύτηκες για να αγοράσεις το δικό σου, ε, αυτό είναι άλλη κουβέντα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις πάντως δεν έχουν να κάνουν με το ποιόν σου, αλλά με το σύστημα.

Εκείνη τη στιγμή άρχισα να βήχω δυνατά. Η συζήτηση που θυμήθηκα με είχε απορροφήσει για τα καλά, είχα εκνευριστεί και η μπουκιά που κατέβαζα έχασε για λίγο το δρόμο της. Εντάξει, έφταιγε και η μπουγάτσα γι’ αυτό. Ήταν καλή η άτιμη και είχα αρχίσει να καταπίνω τη δεύτερη. Ο εκνευρισμός όμως παρέμενε. Η συζήτηση που θυμόμουν είχε γίνει την εποχή των Windows Millennium. Τα Windows, βέβαια, έχουν βελτιωθεί απροσδόκητα πολύ από τότε – να τα λέμε! Η τηλεόραση όμως είχε επαναφέρει εκείνο το διάλογο στο μυαλό μου και του είχε προσδώσει μια νέα διάσταση. Είχα κάνει μια σύνδεση, βλέπετε, ανάμεσα στο πώς ένιωθε το φιλαράκι μου τότε και στο πώς θέλουν τα κανάλια να νιώθει ο κόσμος σήμερα.

Μη νομίζετε. Δεν κάνω λανθασμένες συνδέσεις στο μυαλό μου – ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Παρά τον εκνευρισμό μου, από εκείνη την ημέρα έφαγα αρκετές μπουγάτσες *μέσα* στο μπουγατσατζίδικο. Ούτε την τηλεόραση έκοψα βέβαια. Άλλωστε το σήριαλ των δόσεων παίζει πολλούς μήνες τώρα και πλέον δεν πτοούμαι. Νομίζω τώρα έχουν φτάσει στην 6η σαιζόν: The one that we -HONESTLY THIS TIME- got saved the last minute. Αντέχω. Έχω ξαναδεί έργα που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μου, αλλά η μαζοχιστική πλευρά του εαυτού μου δεν μ’ αφήνει να τα κόψω. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, μπορεί και να μην είναι ζήτημα μαζοχισμού. Ίσως να φταίει το ότι είμαι -ή τέλος πάντων προσπαθώ να γίνω- δέλτα χάκερ ;) Βλέπετε, σ’ αυτή μου την προσπάθεια έμαθα να μελετάω το πρόβλημα κι ενδεχομένως τον αντίπαλό μου – και κυρίως να μην το βάζω κάτω.

Μπορεί στα δελτία τους να κρύβουν ότι η πραγματική σωτηρία θα έρθει από εμάς τους ίδιους, μπορεί να παρουσιάζουν αναλυτικά τα προβλήματα και για τη λύση τους να μας παραπέμπουν σε σωτήρες από πέρα-μακριά, αλλά εγώ δεν μασάω. Και δεν μασάω γιατί υπάρχει και το δικό μας δελτίο! Ένα δελτίο που δείχνει ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα, ούτε ανυπέρβλητα εμπόδια. Ένα δελτίο που μάς μαθαίνει να στεκόμαστε στα πόδια μας και να μην το βάζουμε κάτω. Το δικό μας δελτίο αναδεικνύει την αξία *και* της συλλογικής προσπάθειας και φυσικά την ενθαρρύνει. Το δικό μας δελτίο δεν απευθύνεται σε φοβισμένους χρήστες αλλά σε ζωηρούς, δραστήριους κι αισιόδοξους χάκερ! Και στην τελική, όπως και να το δει κανείς το δικό μας δελτίο *δεν* είναι καταθλιπτικό.

Α, πέρα από δελτίο έχουμε και το δικό μας περιοδικό. Και σε αντίθεση με τα δικά τους, το δικό μας μπορεί -και κάνει- τη διαφορά ;)

7 Responses to “deltaHacker 003 editorial: Μπουγάτσα με ενημέρωση”

  1. kos6101991 | 05/12/2011 at 13:56

    Πραγαματικα χιλια μπραβο για το αρθρο…..Οτι κλτρ εχω διαβασει τον τελευταιο καιρο!
    “Αδιέξοδα υπάρχουν μόνο για τα προγραμματισμένα ρομπότ, όχι για τα έλλογα όντα.”
    Αυτο ειναι που πρεπει να κρατησουμε..Και παλι μπραβο…..

  2. Jerrak0s | 06/12/2011 at 00:29

    Έγραψες.Πολύ εύστοχο άρθρο και με νόημα.Εύγε , εκφράζεις αρκετά σωστά πράγματα.

  3. pzafer | 07/12/2011 at 13:43

    Συγχαρητήρια για το editorial, that’s the spirit που λένε και στο χωριό μου. Μήπως το μυστικό της έμπνευσης σου είναι η μπουγάτσα; :P. Μπράβο και πάλι, περιμένω με ανυπομονησία και το τεύχος.

  4. sino | 11/12/2011 at 14:24

    Αν και σ’ ένα σημείο με μπέρδεψες (“Μα, το μηχάνημα του κύρ’ Παντελή, με το ίδιο σύστημα” — “Βρε άνθρωπέ μου, ο κύρ’ Παντελής έχει […] πολύ πιο ισχυρό μηχάνημα από το δικό σου”) δέχομαι να πιστέψω πως ο φίλος σου υποδουλώθηκε στα βίτσια του υπολογιστή του, επειδή έχω πετύχει αντίστοιχα δυστυχισμένες ψυχές :D

    Κι εγώ κράτησα την ατάκα-δολοφόνο του κειμένου: “Αδιέξοδα υπάρχουν μόνο για τα προγραμματισμένα ρομπότ, όχι για τα έλλογα όντα”. Καλή συνέχεια!

    • subZraw | 11/12/2011 at 15:40

      Εγώ πάλι υποψιάζομαι ότι παίζει με τη λέξη “σύστημα”. Επίσης, αυτό το “κυρ Παντελής” δεν μου μοιάζει τυχαία επιλεγμένο. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος :D

  5. Filippos | 13/12/2011 at 14:40

    Πραγματικά αξιόλογο editorial. Από όσο κατάλαβα, μιλάει για τον “έντιμο άνθρωπο τον κύριο Παντελή, που έχει κατάστημα κάπου στη γη…” που είναι χωμένος στο σύστημα.

    Συγχαρητήρια και πάλι :)

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων