Το προφίλ μας στο Google Plus
2

deltaHacker 004 editorial: Αδιαφορήστε για τα κλισέ, παραμερίστε τις ντίβες!

“…Οι αδίστακτοι χάκερ ξεπέρασαν το ένα μετά το άλλο τα υπερσύγχρονα συστήματα ασφαλείας, καταφέρνοντας να υποκλέψουν τα προσωπικά στοιχεία των πελατών. Τώρα εκβιάζουν την εταιρεία, ζητώντας να τους καταβληθούν διόλου ευκαταφρόνητα ποσά για να επιστρέψουν τα κλοπιμαία. Τα ερωτήματα γύρω από την υπόθεση είναι πολλά και προκαλούν πονοκέφαλο στους ιθύνοντες των ερευνητικών Αρχών. Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα που βασανίζει τα θύματα παραμένει ένα: Θα μπορέσουν ποτέ ξανά να αισθανθούν ασφαλείς, στην εποχή του ηλεκτρονικού εγκλήματος μέσω ίντερνετ;”

Έτσι είναι, φίλες και φίλοι. Αφού έτσι τα περιγράφουν, δεν μπορεί να ‘ναι κι αλλιώς. Εδώ που τα λέμε, λίγο πριν ξεκινήσω το γράψιμο του editorial, έκανα κι εγώ τα τηλέφωνά μου. Ξέρετε, τώρα… Εκβίασα, έβρισα κι απείλησα, προκειμένου ν’ αποσπάσω χρήματα από τα θύματά μου.

Το παραπάνω απόσπασμα δεν το πήρα από κάποια είδηση. Το έγραψα αραδιάζοντας όλα τα κλισέ που έχω διαβάσει κατά καιρούς. Μην τα βάζετε με τους δημοσιογράφους, όμως. Δεν έχω εξάλλου την πρόθεση να ανοίξω μέτωπο μαζί τους. Νιώθω όμως ότι πρέπει να ανοίξω μέτωπο με τις αντιλήψεις που διέπουν τα κείμενα του είδους! Σύμφωνα με αυτές τις αντιλήψεις, οι χάκερ είναι περιθωριακοί τύποι, λιγομίλητοι, υπερόπτες, απομονωμένοι από το περιβάλλον, αυστηροί κριτές των πάντων και, φυσικά, συνηθισμένοι να τρέφονται αποκλειστικά με καφέ και πίτσα. Αυτός ο τρόπος ζωής, αυτό το lifestyle που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τους χάκερ, προβάλλεται πολύ συχνά στον κινηματογράφο, τροφοδοτείται από μύθους που κυκλοφορούν στο Internet και φυσικά καταλήγει να αναπαράγεται από τα ΜΜΕ.

Κινδυνεύουμε, παιδιά! Οι xάκερ βέβαια δεν μοιάζουν καθόλου μ’ αυτόν τον αντιπαθητικό χαρακτήρα που πλασάρεται στον αμύητο κόσμο. Ωστόσο ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και ύπουλος. Βλέπετε, ορισμένες από αυτές τις αρρωστημένες αντιλήψεις επηρεάζουν ακόμη κι εμάς καμιά φορά. Δεν υπερβάλω. Σκεφτείτε λίγο ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που μας προσάπτουν. Αφενός λένε πως έχουμε πολλές τεχνολογικές γνώσεις (και πώς να μην το πουν εδώ που τα λέμε;) κι αφετέρου μας παρουσιάζουν ως υπερόπτες, εκκεντρικούς και τέλος πάντων ιδιότροπους ανθρώπους, με τους οποίους δύσκολα θα βγάλει κανείς άκρη. Όλα αυτά φυσικά αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας, που σαν στόχο έχει μόνο τις πωλήσεις. Μήπως ωστόσο έχουμε πάθει αυθυποβολή από αυτές τις εικόνες; Μήπως ο λόγος μας καμιά φορά γίνεται περισσότερο τεχνικός απ’ όσο χρειάζεται, μόνο και μόνο για να νιώθουμε μέλη μιας ιδιαίτερης, ξεχωριστής κοινότητας; Μήπως κάποιες άλλες φορές αδιαφορούμε για τις ερωτήσεις των αρχάριων και απαξιώνουμε –έστω ασυνείδητα– τις προσπάθειές τους; Εντάξει, αυτό δεν το κάνουν όλοι, αλλά κι αυτοί που το συνηθίζουν δεν το κάνουν κατ’ ανάγκη κακοπροαίρετα. Το κακό όμως γίνεται και πρέπει να έχουμε πλήρη επίγνωση, ώστε τελικά ν’ αποκτήσουμε και τον πλήρη αυτοέλεγχο.

Φανταστείτε ένα σχολείο στο οποίο οι εκπαιδευτικοί απαντούν σε *κάθε* ερώτηση των μαθητών με τον ίδιο τρόπο: RTFM! Ας υποθέσουμε τώρα ότι αυτό το φανταστικό σχολείο αποκτά μια καλή σύνδεση στο Internet κι ότι σε κάθε θρανίο υπάρχει ένας υπολογιστής. Πλέον, οι καθηγητές θα μπορούσαν ν’ απαντάνε και μ’ έναν ακόμα τρόπο: Google it!

Θα είχε πλάκα ένα τέτοιο σχολείο, δε λέω. Για μια, δυο μέρες όμως. Μετά θα γινόταν εφιάλτης! Σκεφτείτε τo είδος των μαθητών που θα έβγαιναν από ‘κει μέσα. Η αξία της γνώσης πηγάζει από το γεγονός ότι μας επιτρέπει να χειριζόμαστε το φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει με επιτυχία. Αυτή η επιτυχία, βέβαια, δεν είναι προϊόν τύχης. Η γνώση, βλέπετε, παράγεται από την αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το περιβάλλον του, από τη δοκιμή, την αποτυχία ενίοτε, την επανάληψη και το συστηματικό/καθαρό τρόπο σκέψης. Οι απαντήσεις του τύπου RTFM και Google it δε βοηθούν καθόλου στην ανάπτυξη καθαρής και συστηματικής σκέψης. Το κακό όμως δε σταματά εδώ. Ένας καθηγητής που απαντά συνεχώς κατ’ αυτόν τον τρόπο θα κάνει τους μαθητές του κομπλεξικούς. Ο μαθητής θέλει στήριξη και όχι μια διαρκή υπενθύμιση του πόσο μικρός κι άχρηστος είναι. Χρειάζεται βέβαια και η πειθαρχία, αλλά μόνον αυτή που έχει σαν στόχο τη συστηματοποίηση της σκέψης. Στην τελική, ένας καθηγητής που αντιμετωπίζει τους μαθητές μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν αποκλείεται να είναι άσχετος κι αυτός! Δεν αποκλείεται να είχε κι εκείνος ξερόλες καθηγητάδες του ίδιου σιναφιού, οι οποίοι τον έμαθαν να κάνει πέντε πράγματα μόνο, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεται την ουσία τους.

Θα μου πείτε, τώρα, ότι παρά τα όποια προβλήματά του το σημερινό σχολείο δεν είναι έτσι. Ο καημός μου, όμως, δεν έχει να κάνει με το σχολείο. (Με απασχολεί κι αυτό δηλαδή, αλλά όχι τώρα.) Ο προβληματισμός μου αφορά στην αυστηρή, ξερή κι εξυπνακίστικη αντιμετώπιση των νεοφερμένων, από τους “φτασμένους χάκερ”. Σώπα, ρε μάγκα! Κάτι τέτοιο σκέφτομαι όταν βλέπω παρόμοιες απαντήσεις και υποψιάζομαι ότι, λίγο-πολύ, με τον ίδιο τρόπο σκεπτόμαστε οι περισσότεροι.

Το χάκινγκ είναι μια διαδικασία χωρίς τέλος. Είναι το διαρκές και διασκεδαστικό κυνήγι της γνώσης. Δεν μας αρκεί η πληροφορία. Ζητάμε τη βαθιά και ουσιαστική κατανόηση των πραγμάτων. Θέλουμε να γνωρίζουμε, καθώς και να είμαστε σε θέση να μεταδίδουμε τη γνώση. Όχι για να αποδείξουμε πόσο μεγάλοι και τρανοί είμαστε. Αυτό ταιριάζει στις νευρασθενικές ψωροντίβες, στους κομπλεξικούς σταρ και τέλος πάντων στους δήθεν. Εμείς θέλουμε να μεταδίδουμε τη γνώση, γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία βοηθάμε τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Αν εμείς δεν είχαμε βοήθεια στα πρώτα μας βήματα, ήμασταν άτυχοι. Κρίμα. Αυτοί που ξεκινούν τώρα πρέπει να έχουν καλύτερη τύχη. Δεν είναι ανταγωνιστές μας. Φίλοι και υπό μία έννοια συνάδελφοι, είναι. Βοηθώντας τους βοηθάμε την “κοινότητά” μας και παίρνουμε ένα καλό μάθημα για τη ζωή γενικότερα: Συνηθίζουμε να λειτουργούμε συλλογικά και να μοιραζόμαστε.

Στο κάτω-κάτω, ο “χάκερ” που απαντά RTFM και Google it δεν αποκλείεται να ‘ναι ο κομπλεξικός και ημιμαθής απόφοιτος του εφιαλτικού σχολείου που περιγράψαμε.

2 Responses to “deltaHacker 004 editorial: Αδιαφορήστε για τα κλισέ, παραμερίστε τις ντίβες!”

  1. Captain_Harlock | 09/01/2012 at 18:32

    Να προσθέσω σε αυτό το άρθρο που μιλάει με λόγια προσγειωμένα και αληθινά την ταπεινή μου άποψη. Μέσα από μια διαδικασία που μεταδίδεις την γνώση αναγνωρίζεις και συ ο ίδιος το πόσο καλά κατέχεις τα πράγματα. Το να μπορείς να διδάξεις είναι το τέταρτο και ανώτερο επίπεδο της γνώσης. Κατά το πρώτο επίπεδο δεν κατέχεις την γνώση. Κατά το δεύτερο αναγνωρίζεις οτι δεν κατέχεις κάτι και πασχίζεις να το κατακτήσεις, να το μάθεις. Κατα το τρίτο γνωρίζεις πλέον αλλά δυσκολεύεσαι να την μεταδόσεις. Τέλος όπως προαναφέρθηκε κατά το 4ο level είσαι ικανός να απλοποιήσεις, να αναλύσεις λογικά αλλά και να μεταδόσεις την γνώση με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει κατανοητή.

  2. nikosadam | 09/01/2012 at 20:07

    Δώστα ολα Spir@lEvolution

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων