Το προφίλ μας στο Google Plus
10

deltaHacker 005 editorial: Οι κουκούλες, ο κινηματογράφος και η πραγματική ζωή

Δεν ξέρουμε, αλλά σκεφτόμαστε ότι, εμείς τουλάχιστον, δεν θέλουμε να βάλουμε μάσκες ή να φορέσουμε κουκούλες. Ίσως είναι που δεν έχουμε και τίποτε να κρύψουμε. Στο κάτω-κάτω, βάζοντας κουκούλα αισθανόμαστε σαν να συνομολογούμε τα εγκλήματα που μας αποδίδουν.

Μπα. Αντί να φορέσουμε εμείς, σκεφτόμαστε να φορέσουμε σ’ εκείνους, αφού αυτοί φαίνεται πως εγκληματούν. Αυτοί πρέπει να κρυφτούν κι επειδή, ας μη γελιόμαστε, δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ από μόνοι τους, θα τους στείλουμε εμείς. Ξέρετε. Από ‘κει που ήρθαν, για να το πούμε ευγενικά. Και φυσικά, όταν θα τους στέλνουμε, εμείς πάλι δεν θα φοράμε κουκούλα. Δεν θα κρύβουμε το πρόσωπό μας, έτσι ώστε να μας βλέπουν οι φίλοι, οι συνάδελφοι και τα παιδιά μας. Για να μας αναγνωρίζουν οι δικοί μας άνθρωποι, να παραδειγματίζονται, να παίρνουν κουράγιο και, στην τελική, να μη μας φοβούνται! Βέβαια υπάρχει κι άλλος λόγος για τον οποίο δεν θα κρύβουμε τα πρόσωπά μας: Για να μας βλέπουν κι εκείνοι τους οποίους θα “στέλνουμε”. Για να καταλάβουν ότι, τελικά, δεν είμαστε και τόσο ανόητοι, ούτε όλα τ’ άλλα με τα οποία μας στολίζουν και που τις περισσότερες φορές τελειώνουν σε “άκες”.

Κάθε λαός έχει τους δικούς του ήρωες. Δε μιλάω για τα μεγάλα ονόματα, για τις σπουδαίες προσωπικότητες στην ιστορία κάθε τόπου. Αναφέρομαι στον απλό κόσμο, σε όλους εκείνους που πολέμησαν με αυταπάρνηση για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Μη βιαστείτε να μου πείτε ότι τώρα δεν έχουμε τίποτα απ’ τα δύο. Το αν εκείνοι οι άνθρωποι εξαπατήθηκαν, απέτυχαν ή λοξοδρόμησαν είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα. Σημασία έχει ότι οι νεότεροι μπορούν να πάρουν πολύτιμα μαθήματα από το θάρρος των προγόνων τους, από τις επιτυχίες, αλλά κι από τα λάθη τους. Οι νεότεροι μπορούν –κι οφείλουν– να παίρνουν μαθήματα από τους λαϊκούς ήρωες. Αλήθεια, ξέρετε γιατί το μπορούν; Γιατί, πολύ απλά, οι αγωνιστές κάθε τόπου, οι πραγματικοί λαϊκοί ήρωες, δεν φορούσαν ποτέ κουκούλες. Τις κουκούλες τις χρησιμοποιούσαν οι δήμιοι και γενικότερα οι άνθρωποι του “βασιλιά” — εντός κι εκτός εισαγωγικών.

Αυτός με το κρυμμένο πρόσωπο δεν είναι ήρωας, ούτε μάγκας. Αυτός που κρύβει το πρόσωπό του έχει μάλλον θυμώσει. Ούτε κι αυτό είναι σίγουρο όμως. Το μόνο σίγουρο είναι ότι *δεν* έχει αποφασίσει να συγκρουστεί πραγματικά. Ο άνθρωπος με το κρυμμένο πρόσωπο μπορεί να διδάσκει σήμερα τον ανένδοτο αγώνα κι αύριο, αν αυτός ο αγώνας αποτύχει, να βγάλει την κουκούλα και να πει στους αντιπάλους του: “Με μπερδεύετε μ’ άλλον! Εγώ μαζί σας είμαι!”. Βέβαια δεν είναι σίγουρο ότι ο τύπος με την κουκούλα θα λειτουργήσει έτσι, αλλά είναι πιθανό. Κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει, πάντως. Τελικά, σε ποιον απευθύνεται η κουκούλα και τι έχει να του προτείνει; Μήπως –ανάμεσα σε άλλα– η κουκούλα διδάσκει και τον τυχοδιωκτισμό; Ξέρετε, άλλο πράγμα η ευελιξία κι άλλο πράγμα το βόλεμα υπό *όλες* τις συνθήκες.

Οι κουκούλες φτιάχνουν όμορφες ταινίες. Αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε. Οι κουκούλες προσδίδουν ένα κάποιο μυστήριο, δημιουργούν συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές και τελικά κάνουν τις ταινίες ευχάριστες κι ενδιαφέρουσες. Αυτές οι ταινίες, όμως, δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σαν οδηγός για τη ζωή. Είναι που απ’ αυτές τις ταινίες απουσιάζουν τα πιο κρίσιμα στοιχεία: Εκείνα που κάνουν έναν αγώνα της πραγματικής ζωής χρήσιμο και ρεαλιστικό. Αναφερόμαστε στη συνέχεια και στην προοπτική. Αυτές οι ταινίες δε λένε τίποτα για το σκοπό, τις φιλοδοξίες και τον τελικό στόχο των “μαχητών”. Παρουσιάζουν μόνο ένα απόμακρο όνειρο κι αποσιωπούν πλήρως το πώς θα υλοποιηθεί. Σήμερα πετύχαμε μια νίκη. Από αύριο τι θα κάνουμε, βρε αδερφέ; Τους διώξαμε για πάντα τους κακούς; Ποιοι ήταν τέλος πάντων και τρομάξανε τόσο εύκολα;

Μην προσπερνάτε την τελευταία ερώτηση. Το ποιους θέλουμε να διώξουμε είναι στενά συνδεδεμένο με το πώς. Αλλιώς θα διώξεις έναν τύραννο, αλλιώς θα διώξεις μια ολόκληρη τάξη τυράννων και εντελώς διαφορετικά τον απλό κόσμο που συμμετέχει σε μια συγκέντρωση. Παρεμπιπτόντως, οι τελευταίοι ενδέχεται να τρομάξουν από μια παρέλαση κουκουλοφόρων, αλλά ευτυχώς όχι πάντα.

Επειδή κάτι πέτυχε στον κινηματογράφο, δε σημαίνει ότι θα πετύχει και στη ζωή. Εκτός αν το ζητούμενο είναι να ζήσουμε μερικές ρομαντικές στιγμές, σαν αυτές που ζουν οι φανταστικοί ήρωες στα παραμύθια. Τότε, ναι, η μεταφορά μιας ταινίας στη ζωή μπορεί να ‘χει σπουδαία αποτελέσματα. Όταν όμως έχουμε ουσιαστικούς στόχους, όταν θέλουμε ν’ αλλάξει η ζωή μας, τότε η απόπειρα μεταφοράς μιας ταινίας είναι μια ουτοπία. Μία ουτοπία που την εντοπίζουν οι αντίπαλοί μας και τρίβουν τα χέρια τους, με χαρά κι ανακούφιση.

Μάθατε για τα νέα μέτρα; (ΟΚ, ρητορική ερώτηση.) Δεν θα συζητήσω το αν είναι αναγκαία ή όχι. Νομίζω όμως ότι για τ’ αποτελέσματά τους κανείς δεν αμφιβάλλει. Νομίζω, επίσης, ότι θα συμφωνήσουμε και στο ότι κανένα deface, κανενός site, δεν θα δώσει δουλειά, περίθαλψη και σύνταξη σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη…

10 Responses to “deltaHacker 005 editorial: Οι κουκούλες, ο κινηματογράφος και η πραγματική ζωή”

  1. mt0sh | 14/02/2012 at 03:17

    α) κριμα ενα τοσο ωραιο αρθρο να μην εχει κανενα comment
    β) πολλοι λιγοι θα το εγραφαν και ακομα λιγοτεροι θα τολμουσαν να το δημοσιευσουν “χωρις κουκουλα”
    γ) Αν κ δεν ειναι το κυριο θεμα του αρθρου δε μπορω να μην σταθω στο γεγονος πως μεγαλωσαμε με μπολικο hollywood κ μασκοφορους ηρωες!! Κυριολεκτικα μεγαλωσαμε…ξυπνουσαμε το πρωι και μαζι με το πρωινο βλεπαμε τους μασκοφορους να σωζουν τον κοσμο.
    δ) κανενας μασκοφορος/κουκουλοφορος δεν εχει σωσει ως τωρα τιποτα. Βεβαια τα δεδομενα αλλαζουν. Οι πολεμοι αλλαζουν πεδια ( πχ οικονομικοι πολεμοι ) και ασφαλως οσοι τολμουν να αντισταθουν αλλαζουν συνηθειες.
    ε) Θα βιαστω κ θα προκαλεσω λεγοντας πως τωρα δεν εχουμε τιποτα απο τα 2 ( ουτε σπουδαιες προσωπικοτητες, ουτε απλο κοσμο ετοιμο να αγωνιστει – τουλαχιστον για την ωρα ). Θα βιαστω να δωσω και την απαντηση γιατι δεν εχουμε προσωπικοτητες/αγωνιστες. Ειναι θεμα Παιδειας. Απο εδω και περα βεβαια ξεκινα μια πολυ μεγαλη συζητηση οποτε σταματώ.

    Τα συγχαρητηρια μου για το αρθρο. Ανεβαινει επιπεδο το περιοδικο ετσι. Δεν ειναι αποκομενο απο την κοινωνια πισω απο καλωδια, γραμμες κωδικα, cd κ κυκλωματα ( ευτυχως οχι καμμενα!! :P )
    Ασφαλως δεν χρειαζεστε εμενα να το πω αυτό αλλά τα καλά να τα λέμε, ειδικά αυτες τις εποχες.

    PS : Επιστρεφω στην java μου :)

    • Spir@lEvolution | 14/02/2012 at 08:30

      Να ‘σαι καλά mt0sh! :-)

    • subZraw | 15/02/2012 at 16:14

      @mt0sh
      Η αλήθεια είναι ότι λόγω της πρόσφατης μόδας –και συνειδητά τη χαρακτηρίζω ως τέτοια– των ανώνυμων, των χτυπημάτων τους κατά του κατεστημένου, των ελληνόψυχων χάκερ κ.λπ. κ.λπ., η κεντρική άποψη που εκφέρεται στο editorial του τεύχους 005 άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “μη λαοφιλής”. Αλίμονο, όμως, αν ένα περιοδικό σαν το deltaHacker δημοσίευε μόνο άρθρα στα οποία εκφράζονται λαοφιλείς απόψεις…

      • mt0sh | 15/02/2012 at 17:03

        για αυτον ακριβως τον λογο σχολιασα + εδωσα τα συγχαρητηρια μου στον Συντακτη.

        Κατι τετοια άρθρα που μπορει εκ 1ης όψεως να μην ειναι σχετικά με το αντικειμενο του περιοδικου είναι που θα δειξουν στην τελικη αν εισαι ένα ακομα περιοδικο ή ενα Διαφορετικό Περιοδικό.

        • subZraw | 15/02/2012 at 18:39

          Εντάξει, εκτιμώ το κεφαλαίο σίγμα, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για τον Αρχισυντάκτη :D (Πέρα, απ’ την πλάκα, να ‘σαι καλά.)

  2. j0ni | 17/02/2012 at 06:31

    Πραγματι το editorial ειναι πολυ ωραίο και πιστεύω οτι σηκώνει πολυ συζητηση. Μολις το τελείωσα, ηθελα να εκφράσω τη δική μου γνώμη. απο μια άλλη πλευρά. Δεν λέω οτι δεν συμφωνω απλα μάλλον το βλέπω λίγο διαφορετικα.
    Καταρχήν οι ήρωες είναι προιόν της φαντασίας που εμπνέει το λαό. Προσωποποιεί μια ιδέα και δίνει κουράγιο. Ποτέ δεν περιμένεις τον μασκοφόρο να έρθει να σε σώσει αλλα μπορείς να γίνεις εσυ στην καθημερινότητά για σένα και τους γύρω σου. Καθε καλή ταινία στο τέλος έχει ένα ηθικό μύνημα και αυτό είναι που μένει.
    Οταν διαβαζα το κείμενο φαντάστηκα αμεσως που αναφερόταν. Πιστευω λοιπόν πως το συγκεκριμένο κίνημα δεν είναι η ανωνυμία/μασκα που κάνει τι διαφορα. Αλλα ή ιδέα πίσω απο τη μάσκα, που στη τελική δεν έχει καμία σημασία αν φανερωθείς ή οχι. Η ιδέα μπορεί να είναι η σπίθα για αλλαγή.
    Ηρωες υπάρχουν στην καθημερινότητα και απο αυτούς εμπέονται και ιστορίες για μασκοφόρους. Το θέμα είναι οτι μια ιδέα ειναι πως θα την εκλάβεις. Είναι το ιδιο επικινδυνη οσο και ακίνδυνη. Μπορείς να την μειώσεις ή να την υπερεκτιμήσης. Εξαρτάται απο τον άνθρωπο. Πρωσοπικα με αφήνει αδιαφορο αν κάποιος φοράει κουκουλα. Αλλα αυτα που ειχει να πει και να κάνει.

    • Spir@lEvolution | 17/02/2012 at 11:38

      Το αν ένας άνθρωπος είναι ήρωας ή όχι, δεν καθορίζεται από κάποιο ταμπελάκι, ούτε κάποια ενδυματολογική επιλογή. Το αν ένας άνθρωπος είναι ήρωας καθορίζεται από το αν θα καταφέρει τελικά να εμπνεύσει τους συνανθρώπους του και να πετύχει μια ουσιαστική αλλαγή στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, το ποιος είναι ήρωας το δείχνει η ιστορία και μόνο. Όποιος αυτοπροβάλεται σαν ήρωας είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελής και ψώνιο, ενώ δεν αποκλείεται να έχει και επικίνδυνες προθέσεις…

      Μπορείς να αναφέρεις έστω και μια στιγμή στην παγκόσμια ιστορία, κατά την οποία να πραγματοποιήθηκε μια αλλαγή στην κοινωνία, με αφορμή κάποιο “φανταστικό ήρωα”; Δεν θα μπορέσεις, γιατί ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Στο παρελθόν, ο κόσμος εμπνεύστηκε πολλές φορές από μεγάλες και σπουδαίες προσωπικότητες, ή και από ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, που παρουσίασαν μεγάλο και σπουδαίο έργο. Ωστόσο, αυτοί οι εμπνευστές του κόσμου ήταν απλοί άνθρωποι, υπαρκτοί και καθόλου φανταστικοί. Επιπρόσθετα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν *αποφασισμένοι* και *αταλάντευτα αφοσιωμένοι* στο στόχο τους. Αυτό βέβαια, δεν ήταν κάτι που απλα το δήλωναν με εκφράσεις του τύπου “δεν ξεχνάμε ποτέ”. Η αποφασιστικότητα και η αφοσίωσή τους αποδεικνυόταν καθημερινά, από το γεγονός οτι ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε συνέπεια των πράξεών τους κι από το γεγονός οτι ήταν έτοιμοι ακόμα και να θυσιαστούν, αν αυτό επέβαλαν οι περιστάσεις…

      Αν μελετήσεις τη λαϊκή παράδοση κάθε τόπου, θα διαπιστώσεις οτι υπάρχουν ΚΑΙ φανταστικοί ήρωες. Ωστόσο, αυτοί οι ήρωες δεν αποτελούσαν ούτε το έναυσμα, ούτε το αίτιο των ξεσηκωμών. Αυτοί οι ήρωες αποτελούσαν ένα κατασκεύασμα που είχε σαν στόχο να εμψυχώσει και να δώσει κουράγιο σε έναν *ήδη* ξεσηκωμένο κόσμο. Οι φανταστικοί ήρωες αποτελούσαν προϊόν μυθοπλασίας, η οποία με τη σειρά της, ήταν το *αποτέλεσμα* μιας επαναστατικής διαδικασίας και *όχι το αίτιο*.

  3. j0ni | 20/02/2012 at 16:34

    Θα αναφερθω στο “Μπορείς να αναφέρεις έστω και μια στιγμή στην παγκόσμια ιστορία, κατά την οποία να πραγματοποιήθηκε μια αλλαγή στην κοινωνία, με αφορμή κάποιο «φανταστικό ήρωα»;”. Συμφωνώ οτι δεν υπάρχει καποιο σημειο αναφορας στην ιστορία. Οπως ανεφερα δεν περιμενεις κανενα μασκοφορο να σε σωσει. Συνηθωςομως η επανασταση εχει ενα συμβολο/εμβλημα, απο την ιδεα που γεννηθηκε. Αυτη μπορει να ειναι μια μασκα. Το πως ξεκινησε μια μαχη απο το πως και ποιος την τελειωσε πιστευω οτι ειναι μια αλλη ιστορια. Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος. Θελω να ξαναφερω οτι δεν διαφωνω μαζι σου σε οσα λες απλα πιστευω οτι μεχρι να αλλαξει κατι, εχουν προηγηθει καταστασεις που ωριμαζουν την ιδεα για να ξεσηκωθεις. Αυτα συνηθως ειναι ασημαντα ή περνανε στα “ψιλά”…

  4. Spir@lEvolution | 20/02/2012 at 18:25

    Η προεργασία χρειάζεται. Έχεις απόλυτο δίκιο σ’αυτό. Ωστόσο, το πλιάτσικο των καταστημάτων, η τυφλή καταστροφή και το σαμποτάζ –μόνο και μόνο επείδή προκαλεί δυσφορία στους κακούς– δεν αποτελούν προεργασία για καμία επαναστική διαδικασία! Αυτές οι τακτικές προσφέρουν άλλοθι στους εκάστοτε ηγεμόνες, ενώ ταυτόχρονα τραυματίζουν τη συνείδηση του απλού κόσμου, εγκλωβίζοντάς της σε άσκοπα μονοπάτια. Για να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα, η προεργασία πρέπει πρώτα και κύρια να διαρμορφώνει συνειδήσεις, σε επαναστασική/ριζοσπαστική κατεύθυνση. Η προεργασία δηλαδή, πρέπει να είναι υποταγμένη στον τελικό στόχο, να τον εξυπηρετεί και να τον προβάλει…

    Έχω καταλάβει πολύ καλά οτι ΔΕΝ διαφωνούμε! Απλά, τα σχόλιά σου λειτουργούν σαν αφορμές για να αναπτύξω μερικές πρόσθετες σκέψεις… ;-)

  5. mt0sh | 22/02/2012 at 19:13

    Δεν αντεχα να μην συμπληρωσω και γω κατι με την σειρα μου αν και για καποιον λογο πιστυεω πως κανω καταχρηση του χώρου.

    Στο τελευταιο σχόλιο του Spir@l περι καταστροφης/πλιατσικο/σαμποταζ κτλ όχι μονο δεν αποτελουν κάποια μορφη αντιδρασης αλλά εν έτει 2012 μάλλον προσφερουν άλλοθι για περισσοτερη “προστασια” απο τους “προστατες” μας. Φτάνεις στο σημειο να αναρωτιέσαι αν δεν το βλέπουν αυτοι που το κανουν καθως πιστευω πως αρκετοί απο αυτους έχουν αγνες προθέσεις, παρόλο που η κατηγοριοποιηση απο τα ΜΜΕ έχει στοχο να διασπασει ακομα περισσοτερο την Κοινη Λογική.

    Ένα δευτερο που προσωπικα πιστευω θα χε πολυ ενδιαφερον θα ηταν να προσπαθησουμε να ορισουμε ο καθενας μας ξεχωριστα τι σημαινει για τον ίδιο επαναστατική προσέγγιση ή αν προτιμάτε επαναστατικη θεώρηση των πραγματων.
    Είμαι κάτι παραπανω απο σίγουρος πως 1.000 ατομα θα δωσουν 1.001 διαφορετικους ορισμους που στην ουσία του θέματος δεν θα απέχουν και πολύ, αλλά ( κ εδώ για μενα ειναι ενα μεγαλο θεμα του προβληματος ) θα είναι αρκετες ώστε να φέρουν την απαιτουμενη σύγχυση και διασπαση.

    οκ ξερω πλάτιασα λιγο κ το “ξεχειλωσα” το θεμα σε καποια σημεια του…αλλά αυτος δεν ηταν ο στοχος? ;)

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων