Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 008 editorial: Η πορεία ως εδώ, η συναρπαστική συνέχεια κι ένας νέος υποχώρος

Αρχικά σκεφτόμουν να βάλω τίτλο στο στιλ “the road so far” ή κάτι παρόμοιο. Σχεδόν αμέσως όμως θυμήθηκα ότι αυτός είναι ο τίτλος κάποιου βιβλίου — ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δεν το ρίσκαρα κι έβαλα αυτόν που βλέπετε. Όπως και να ‘χει, αφορμές για το editorial αποτέλεσαν πολλές από τις συζητήσεις που έκανα με αναγνώστες του περιοδικού, τους οποίους είχα τη χαρά να γνωρίσω στο φετινό AthCon…

Όπως θα δείτε σε λίγο ο τίτλος είναι κοντά στην κεντρική ιδέα του άρθρου, παραδέχομαι όμως ότι υστερεί σε πρωτοτυπία. Είμαι επίσης σίγουρος ότι δεν θα διευκολύνει ιδιαίτερα τον γραφίστα του deltaHacker (aka DTP guy), ο οποίος πέρα από το “στήσιμο” του άρθρου στο έντυπο έχει να σκεφτεί και μια κάποια εικονογράφηση. Δεν ξέρω τι θα κάνει, ελπίζω μόνο να μη βάλει κανέναν αυτοκινητόδρομο κάπου στην έρημο της Αριζόνα, με κάκτους αριστερά και δεξιά. Όχι ότι έχω κάτι με τους αυτοκινητόδρομους –στην Αριζόνα ή οπουδήποτε αλλού–, ούτε βέβαια με τους κάκτους. Αλλά να, μια τέτοια εικόνα παραπέμπει σε μοναξιά και για το συγκεκριμένο άρθρο θα ήταν σημειολογικά ασύμβατη. Βλέπετε, η πορεία του περιοδικού μέχρι σήμερα κάθε άλλο παρά μοναχική ήταν. Αντίθετα, πριν ακόμη κυκλοφορήσει το τεύχος 001 τον περασμένο Οκτώβρη, είχατε ήδη αγκαλιάσει το deltaHacker — κι από τότε το στηρίζετε έμπρακτα κι ενθουσιωδώς!

Στις αρχές του Μάη, που λέτε, ο καλός συνάδελφος και φίλος Γιώργος (aka giannoug), ο Παναγιώτης (aka sp1ral ev0lut10n) κι ο γράφων, συμμετείχαμε στο συνέδριο ασφαλείας AthCon ως εκπρόσωποι του περιοδικού. Το “συμμετείχαμε” είναι μια κουβέντα, μιας κι ο γράφων τουλάχιστον δεν κατάφερε να παρακολουθήσει ούτε μία από τις ομιλίες. (Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά πολλές απ’ αυτές ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες.) Το ίδιο έπαθαν λίγο-πολύ και οι άλλοι δύο της ομάδας. Πρακτικά, λοιπόν, κανείς μας δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις ομιλίες, ούτε ν’ απομακρυνθεί από το booth που είχαμε στο χώρο των sponsors. Ευτυχώς, για καλό σκοπό. Γύρω από τον μικρό πάγκο του περιοδικού υπήρχε διαρκώς κόσμος κι επικρατούσε μια ευχάριστη κινητικότητα. Αναγνώστες και φίλοι, τους περισσότερους από τους οποίους δεν είχαμε συναντήσει ως το AthCon, περνούσαν από εκεί να πουν ένα “γεια”, να ρωτήσουν για την πορεία του περιοδικού, να μας μεταφέρουν και τις εντυπώσεις τους από την ύλη αλλά και την όλη παρουσία του εντύπου.

Πέρα από τους αναγνώστες που μας ήξεραν, κερδίζαμε και την προσοχή ορισμένων που δεν είχαν ακούσει για το deltaHacker. Μα, πώς είναι δυνατόν; Από το Άλφα του Κενταύρου ήλθαν; Αλλά κι από εκεί να ήλθαν, πότε προσγειώθηκαν; Προχθές; Γιατί αν δεν προσγειώθηκαν προχθές, δεν μπορεί, όλο και κάποιο από τα σχετικά spam που αμολάμε διαρκώς σε twitter και facebook θα ‘χαν προσέξει — ή μήπως όχι; Πέρα από την πλάκα, ήταν μεγάλη η χαρά που παίρναμε όποτε χρειαζόταν να εξηγήσουμε σε ανθρώπους, οι οποίοι πρώτη φορά άκουγαν για το περιοδικό, τι στο καλό είναι, τι πρεσβεύει και σε ποιους απευθύνεται.

Η αρχή για το περιοδικό έγινε το περασμένο καλοκαίρι. Αρκετοί γνωρίζετε γιατί και πώς γεννήθηκε κι όσοι δεν το γνωρίζετε μπορείτε να το μάθετε τώρα, από το σχετικό FAQ που έχουμε εδώ. Τώρα, το ξεκίνημα ενός νέου περιοδικού ειδικού τύπου εν μέσω οικονομικής θυέλλης, η οποία μάλιστα αναμενόταν ότι θα ενταθεί κι όντως εντάθηκε και μάλιστα με πρωτόγνωρη μανία, ορθώς φάνταζε τότε ως τρέλα. Και ξέρετε κάτι; Πράγματι ήταν τρέλα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι κανείς από τους παραδοσιακούς εκδότες δεν νοείται να κυκλοφορήσει περιοδικό σαν το deltaHacker, αφού γνωρίζει καλά ότι η όποια προσπάθεια μάλλον δεν θα ευοδωθεί. Κατ’ αρχάς, και μόνο ο τίτλος ενός τέτοιου περιοδικού είναι ικανός να απωθήσει αναγνώστες (“τι; χάκερ; ναι, εντάξει, αυτά είναι μόνο για προχωρημένους, όχι για ‘μένα”). Από την άλλη, τα οικονομικά του παραδοσιακού μοντέλου διανομής απλά δεν βγαίνουν, σε σχέση με τα έξοδα παραγωγής και φυσικά σε συνάρτηση με τον αναμενόμενο αριθμό (σταθερών) αναγνωστών. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάποιος να προτείνει το μοντέλο της ηλεκτρονικής έκδοσης και διανομής. Το ψάξαμε αρκετά. Ξέρετε όμως τι διαπιστώσαμε; Ότι ενώ όλοι μιλάνε για ηλεκτρονικά έντυπα, στην πράξη μόνο ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά. Ακόμη και μεταξύ αυτών, αρκετοί είναι εκείνοι που ξεκινούν με όρεξη αλλά γρήγορα χάνουν το ενδιαφέρον τους. Κακά τα ψέμματα. Η ηλεκτρονική έκδοση ενός περιοδικού αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα) απαξιώνεται. Το ξεχνάς ότι υπάρχει και παύεις ν’ ασχολείσαι, για να το πούμε απλά. Ένα τελευταίο εμπόδιο που αποστρέφει τον παραδοσιακό εκδότη από ένα περιοδικό σαν το deltaHacker, είναι η γενικότερη κατάσταση στο χώρο: Όταν παραδοσιακά ισχυρά περιοδικά καταρρέουν, γιατί ένα καινούργιο να πετύχει;

Η φωνή της λογικής είναι αμείλικτη, δεν μπορείτε να πείτε. Με το deltaHacker φαίνεται ότι την αγνοήσαμε και κάναμε του κεφαλιού μας, στην πραγματικότητα όμως της δώσαμε τεράστια προσοχή. Κι επειδή καταλάβαμε πόσο ισχυρά είναι τα επιχειρήματα *κατά* της έκδοσης ενός περιοδικού σαν το δικό μας, αλλάξαμε εντελώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Φτιάξαμε, ακριβέστερα, τον δικό μας υποχώρο μέσα στον ευρύτερο που όλοι κινούμαστε, στον οποίο οι κανόνες του παιχνιδιού είναι διαφορετικοί. Δεν θα σας κουράσω άλλο σ’ αυτό το κείμενο, εξηγώντας τους νέους κανόνες. Υπόσχομαι όμως να το κάνω πολύ σύντομα, αφού παραδέχομαι ότι ο πειρασμός να τους εξηγώ και να συζητώ γι’ αυτούς είναι πάντα μεγάλος, αν μη τι άλλο επειδή βρίσκω εξαιρετικά χρήσιμα τα σχόλια και τις γνώμες ανθρώπων εκτός του στενού κύκλου της ομάδας μας. Προς το παρόν θα σας αφήσω λέγοντας μόνο ότι οι κανόνες που ισχύουν στον δικό μας υποχώρο, είναι αυτοί που έκαναν δυνατή τη γέννεση του deltaHacker και την έως τώρα άριστη πορεία του. Οι ίδιοι κανόνες επιτρέπουν στο περιοδικό όχι μόνο να συνεχίζει, αλλά να ‘χει και μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης.

Φυσικά, τίποτε από τα προηγούμενα δεν θα ήταν δυνατόν χωρίς την έμπρακτη στήριξή σας. Γιατί καλές οι εκτιμήσεις, οι αναλύσεις και οι σχεδιασμοί, στη βράση όμως κολλάει το σίδερο. Χάρη σε όλους εσάς, λοιπόν, τους παλιούς και νέους συνδρομητές του deltaHacker, το σίδερο κόλλησε στη βράση. (Ή το σίδερο δεν κόλλησε στην βράση. Να σας πω την αλήθεια, πάντα έβρισκα παράξενη αυτή την παροιμία και ποτέ δεν την κατάλαβα. Είναι καλό να κολλάει το σίδερο ή όχι; Τέλος πάντων, ευτυχώς καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.) Να είστε καλά, δυνατοί και με το κεφάλι ψηλά. Συνεχίζουμε — κι έχουμε πολλά να υλοποιήσουμε. Εδώ θα είμαστε, να τα αξιολογούμε, να μαθαίνουμε και γιατί όχι να διασκεδάζουμε κιόλας!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων