Το προφίλ μας στο Google Plus
5

deltaHacker 018 editorial: Ευλογία!

Όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά τη λέξη “ευλογία”, στα πλαίσια σοβαρής ανάλυσης που καμία σχέση δεν είχε με τα θεία ή οτιδήποτε μεταφυσικό, με δυσκολία είχα κρατηθεί από το να βάλω τα γέλια. Δεν θα έπρεπε. Δεν θα ήταν ευγενικό, ούτε πρέπον.

Για να τα καταφέρω, θυμάμαι πως είχα δαγκώσει απότομα τη γλώσσα μου. Βρισκόμουν στο γραφείο του κυρίου Χ –ονόματα δεν αναφέρουμε–, μαζί με τους κυρίους Ψ και Ζ. Περιμέναμε τους συναδέλφους P και Q, για την καθιερωμένη σύσκεψη στα τέλη του μήνα. Ξαφνικά, κάποιος, κάτι ανέφερε, το οποίο κατά πώς φάνηκε ήταν η τέλεια αφορμή για ν’ αρχίσει ο κύριος Χ μια αναπάντεχη ανάλυση περί των θετικών του καπιταλισμού. Δεν αστειεύομαι. Αυτό ήταν το θέμα της ανάλυσής του. Εκεί λοιπόν που μας έλεγε πόσο καλή ιδέα είναι ο καπιταλισμός κι εγώ σκεφτόμουν ότι πρέπει να περιορίσω λίγο το ντελίβερι αλλά από βδομάδα γιατί ερχόταν ΣΚ και είχα προγραμματισμένο μαραθώνιο στην 3η σεζόν του 24, ακούω ξαφνικά τον κύριο Χ να λέει: “Μην το συζητάτε. Ο καπιταλισμός είναι ευλογία”. Δεν ξέρω αν και σήμερα ο κος Χ πιστεύει το ίδιο –κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχει μετακινηθεί και πολύ από τις θέσεις του–, τη στιγμή εκείνη όμως ήθελα να ορμήσω έξω από το γραφείο του, να τρέξω στο γραφείο του καλού φίλου και συναδέλφου Λ και να του μεταφέρω το ολόφρεσκο υλικό για τη σάτιρά μας.

Ναι, η πάντα καλοπροαίρετη σάτιρά μας περιστρεφόταν συχνά-πυκνά γύρω από τον κύριο X. Είναι που και οι δύο μπορούμε να μιμούμαστε με επιτυχία την κάπως βαθιά, ελαφρώς μεταλλική του φωνή. Ακόμη και σήμερα, όποτε συναντιόμαστε με τον Λ αρχίζουμε να μιλάμε με τη φωνή του κυρίου Χ — καλά να είναι, ο άνθρωπος.

Ο καπιταλισμός, που λέτε, για κάποιους είναι ευλογία. Εγώ τώρα σέβομαι τα “πιστεύω” των άλλων(ώνε), αρκεί να μην αισθάνομαι ότι είναι προσβλητικά ή/και βλαπτικά για το γενικό καλό. Αλλά το θέμα εδώ, αγαπητές κι αγαπητοί, δεν είναι ούτε η στάση μου, ούτε το τι “αισθάνομαι”. Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που άκουσα τη φράση “ο καπιταλισμός είναι ευλογία”, μου κόλλησε κι άρχισα να τη χρησιμοποιώ. Το κάνω ακόμη και σήμερα, περιττό να πω. Λέω, π.χ., ότι “το κρύο είναι ευλογία” ή ότι “η σως μπάρμπεκιου είναι ευλογία” ή ότι “η επόμενη γενιά επεξεργαστών της ίντελ θα είναι ευλογία” κ.ο.κ. Αν –λέμε, αν– ρωτήσετε ανθρώπους με τους οποίους κάνω παρέα, όχι μόνο θα σας το επαληθεύσουν αλλά θα σας πουν ότι δηλώσεις σαν τις προαναφερθείσες τις κάνω πάντα με μια κάπως βαθιά, ελαφρώς μεταλλική φωνή. Τώρα που το σκέφτομαι, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν γιατί.

Εδώ και κάποιες βδομάδες, διάφορες υποχρεώσεις-slash-ευχάριστες ενασχολήσεις μού έχουν θυμίσει ότι “το virtualization είναι ευλογία” — επίσης. Δεν ξέρω, αυτή η ιδέα της φυσικής μηχανής που εξομοιώνει σε επίπεδο λογισμικού μια άλλη μηχανή και μετά έχεις λογισμικό που τρέχει εντός του εξομοιωμένου περιβάλλοντος χωρίς να ‘χει την παραμικρή ιδέα ότι πρόκειται για εικονική μηχανή, πάντα με γοήτευε. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η πρώτη, συναρπαστική εμπειρία με το virtualization, εν έτει 1998. Σε ένα PC με 128ΜΒ RAM και Mandrake Linux (ή μήπως ήταν το RedHat;) είχα τρέξει μια από τις πρώτες εκδόσεις του VMWare Workstation. Μέσα σε εικονική μηχανή με 32MB RAM, είχα σηκώσει επιτυχώς τα Windows 95. Βρισκόμουν σ’ ένα από τα εργαστήρια του τμήματος Πληροφορικής του ΑΠΘ εκείνη την ημέρα (όπως και σχεδόν κάθε άλλη μέρα), οπότε φώναξα τον Ηλία δείχνοντάς του την οθόνη του PC. Μόλις ο άνθρωπος συνειδητοποίησε τι έβλεπε και ξεπέρασε το πρώτο σοκ, ακόμα θυμάμαι το σχόλιό του: “καλά, μιλάμε για προγραμματιστές με απίδια”. Δεν είχε καθόλου άδικο.

Καμιά δεκαπενταριά χρόνια έχουν περάσει από τότε, μολαταύτα για ‘μένα το virtualization εξακολουθεί να ‘ναι κάτι το θαυμαστό. Αλλά είναι κι εξαιρετικά χρήσιμο. Θέλεις, π.χ., να στήσεις ένα εργαστήριο για penetration testing, αλλά έχεις μόνον έναν υπολογιστή διαθέσιμο; Κανένα πρόβλημα: Αν είναι σχετικά καινούργιος και με τουλάχιστον 8GB RAM, στήνεις ένα ωραιότατο virtual lab και κάνεις τη δουλειά σου. Θέλεις μήπως να δοκιμάσεις αυτό το pfSense, για το οποίο τώρα τελευταία κάποιοι φροντίζουν να σε ζαλίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ; Λοιπόν, δεν χρειάζεται να το βάλεις σε αληθινό hardware. Φτιάξε ένα VM, εγκατάστησέ το εκεί μέσα και ψάξ’ το με την ησυχία σου.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με τα παραδείγματα, αλλά νομίζω ότι είναι περιττά. Θα πω μόνο ότι, ανέκαθεν, τα πολλαπλά επίπεδα αφαίρεσης, εν προκειμένω η ιδέα της μηχανής πάνω από τη μηχανή πάνω από τη μηχανή κ.ο.κ., πάντα με έκαναν να κοντοστέκομαι, ακριβώς σαν τον χαρακτήρα της φορτωμένης από κλισέ νουβέλας, και να θαυμάζω τη δημιουργικότητα του ανθρώπινου πνεύματος (ειδικά όταν η νύχτα είναι βροχερή). Το virtualization είναι ευλογία, φίλες και φίλοι. Και σύμφωνα με τον κύριο Χ όλα ξεκινούν από τον καπιταλισμό, ο οποίος είναι επίσης ευλογία.

Ή και όχι.

5 Responses to “deltaHacker 018 editorial: Ευλογία!”

  1. Spir@lEvolution | 21/03/2013 at 20:04

    “Ο χώρος είναι χρήμα!” :-)

  2. exterr | 22/03/2013 at 00:20

    Το deltahacker είναι ευλογία. !!!!

    Εφόσον το εξώφυλλο του τευχους 18 είναι έτοιμο , προτείνω το τευχος 19 να έχει το όνομα : deltaHacker 019 – Blessing edition :)

    • subZraw | 22/03/2013 at 07:18

      LOL, μου θύμισες τώρα μια διαφήμιση που ακούω αυτές τις μέρες από την τηλεόραση!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων