Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 019 editorial: Επιθυμία Vs Πραγματικότητα

Πριν ξεκινήσω τη συγγραφή του editorial σκόπευα να βάλω ως τίτλο κάτι σαν “Μου αρέσει Vs Πρέπει”. Λίγο αργότερα που το σκέφτηκα καλύτερα συνειδητοποίησα ότι, κατά πώς φαίνεται, υπάρχουν νοηματικά μονοπάτια που οδηγούν από τον αρχικό τίτλο στον άλλον, αυτόν δηλαδή που τελικά επέλεξα. Μετά λοιπόν τη διευθέτηση του ζητήματος “τίτλος”, που για κάποιους από εμάς είναι πάντα κρίσιμο, άρχισα επιτέλους να γράφω έχοντας μια γενική ιδέα για το τι περίπου θέλω να πω, αλλά χωρίς να είμαι σίγουρος για το πού θέλω να καταλήξω. Ευτυχώς που όλοι λένε ότι το ταξίδι έχει σημασία κι όχι ο προορισμός, οπότε όλα καλά…

Πάντως η κουβέντα που είχα τις προάλλες με τη Σύμβουλο Εκδόσεως (TM) του περιοδικού, έι-κέι-έι @citr0nella, είχε να κάνει κυρίως με προορισμούς. Στο πλαίσιο ενός αναπάντεχου session που αποτελούταν κατά 87% από το λεγόμενο day-dreaming, χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσουμε αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το τέλειο δρομολόγιο για τις τέλειες διακοπές, τις οποίες κάποια στιγμή οπωσδήποτε θα κάνουμε — μονοκοπανιά ή σε (πολλές) δόσεις.

Το δρομολόγιο αρχίζει με πτήση από Θεσσαλονίκη προς Όσλο. Μετά από λίγες μέρες εκεί έχει Ρέικιαβικ (ούτε καν τρίωρη πτήση) και ύστερα από μια βδομάδα φεύγουμε για Άνκορατζ. Ακολουθούν Σιάτλ, Σαν Φρανσίσκο και Λος Άντζελες. Κάπου εδώ, η Σύμβουλος Εκδόσεως (TM) προσπάθησε να προπαγανδίσει υπέρ νοτίου Αμερικής και συγκεκριμένα υπέρ Αργεντινής. Περιέργως η Γη του Πυρός δεν την ενδιέφερε, ούτε εκείνο το παγοθραυστικό που κάνει κρουαζιέρες προς Ανταρκτική. Έτσι, μετά από ομοβροντία λογικών επιχειρημάτων τα οποία κατά κύριο λόγο περιστρέφονταν γύρω από τον άξονα του “δεν θέλω”, κατάφερα να την πείσω για βορειανατολική πορεία και συγκεκριμένα προς Ντένβερ (μη ρωτάτε) και μετά Νέα Υόρκη (κλασικά). Αφήνοντας την αμερικανική ήπειρο –και σημειώνοντας εμφατικά ότι φυσικά δεν ξεχάσαμε τον Καναδά, απλά τον αφήνουμε για άλλη φορά– πετάμε προς Λονδίνο και περιέργως αισθανόμαστε ότι επιστρέφουμε στη βάση μας. Καμία σχέση και οι δύο με Λονδίνο αλλά, να, τόσες βδομάδες across the pond, με το που επιστρέφουμε Ευρώπη κάτι παθαίνουμε. Μετά από μερικές μέρες χαλάρωσης στο Λονδίνο σειρά έχει ίσως ένα Παρίσι και ύστερα απ’ αυτό επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.

Η Θεσσαλονίκη, ως γνωστόν, είναι η Μεγάλη Φτωχομάνα (TM), κι αυτή η συνειδητοποίηση καταφέρνει το πρώτο πλήγμα στα σχέδιά μας. Από την άλλη βέβαια είναι κι αυτή η λεπτομέρεια με την κρίση, η οποία εδώ και τρία περίπου χρόνια μας κοπανάει αλύπητα επειδή ως λαός είμαστε τεμπέληδες και κομπιναδόροι, οπότε καλά να πάθουμε τώρα. Δεύτερο χτύπημα αυτό και σε λίγο το κακό τριτώνει, όταν μετά από απλές αριθμητικές πράξεις αποδεικνύεται ότι το ταξιδάκι μας θέλει τον προϋπολογισμό πολλών, μα πάρα πολλών μελλοντικών τευχών του deltaHacker.

Και να λοιπόν, αγαπητές κι αγαπητοί, άλλος ένας από τους άπειρους τρόπους που έχει η πραγματικότητα για να συγκρούεται με την επιθυμία, να ανατρέπει τα πάντα και γενικώς να κάνει τα σχέδιά μας μαντάρα. Για να είμαι όμως δίκαιος και να μη λαϊκίζω, οφείλω να σημειώσω ότι στον συγκεκριμένο υποχώρο της πραγματικότητας υπάρχει σε περίσσεια, ευτυχώς, το στοιχείο “μου αρέσει”.

Δεν εννοοώ φυσικά ότι μου αρέσει η κρίση, ούτε το ότι το δρομολόγιο που φτιάξαμε με τη @citr0nella πρέπει να πάρει μια κάποια, εχμ, μικρή αναβολή. Αυτό που εννοώ είναι ότι, με δεδομένες τις εξαιρετικά δύσκολες και δυσμενείς συνθήκες, κάποιοι από εμάς πήραμε την απόφαση να κάνουμε αυτό που μας αρέσει κι όχι αυτό που μας είπαν ότι “πρέπει” να κάνουμε. Είναι βλέπετε πεποίθησή μας ότι για να πετύχει μια προσπάθεια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σ’ αρέσει αυτό που κάνεις. Αποτελεί επίσης θεάρεστο έργο το να προσπαθείς να δημιουργείς τις προϋποθέσεις για να κάνεις αυτό που σου αρέσει — εκτός κι αν σου αρέσει κάτι άτιμο ή/και ανήθικο, δηλαδή.

Σ’ εμάς, που λέτε, αρέσει να ασχολούμαστε με θέματα σαν αυτά που διαβάζετε κάθε μήνα στο περιοδικό. Ακριβώς γι’ αυτό, πριν δύο περίπου χρόνια αποφασίσαμε να πάμε κόντρα σ’ όλα τα “πρέπει” και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις που θα μας επιτρέπουν να κάνουμε ό,τι αγαπάμε. Κάπως έτσι γεννήθηκε το deltaHacker κι από τότε είμαστε όλοι πιο χαρούμενοι, που κάθε μήνα φροντίζουμε και σας το ταχυδρομούμε. Και ξέρετε γιατί; Μα, γιατί όταν κάνεις κάτι με όρεξη και χαρά, εκτός του ότι περνάς καλά, το πώς αισθάνεσαι φαίνεται παραέξω, εκτιμάται και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ανταμείβεται. Επιπρόσθετα, επιτρέπει στη δουλειά σου να ξεχωρίζει από παρόμοιες δουλειές άλλων, οι οποίοι κάνουν ό,τι κάνουν επειδή είναι αναγκασμένοι κι όχι επειδή τους αρέσει.

Τελικά, δεν ξέρω αν πιάσατε το μήνυμα, αλλά ούτε φέτος έχει ταξίδι στο Ρέικιαβικ. Χρόνια το σχεδιάζω, μ’ αρέσει ο Βορράς, μ’ αρέσουν τα πολικά φώτα, μ’ αρέσει και το γεγονός ότι μιλάμε για την πρωτεύουσα ενός μικρού νησιού, στη μέση του ωκεανού. Αλλά, όλα κι όλα, πιο πολύ μ’ αρέσει ν’ ασχολούμαι με το περιοδικό. Βλέπω μάλιστα ότι αρέσει και σ’ εσάς το περιοδικό. Και το ότι σας αρέσει, με κάνει να μ’ αρέσει πιο πολύ αυτό που κάνω. Φαύλος κύκλος — αλλά από εκείνους που δεν θέλεις να τους ξεφύγεις! Η Σύμβουλος Εκδόσεως (ΤΜ) συμφωνεί μαζί μου — και ξέρω ότι τις ίδιες απόψεις συμμερίζονται κι όλοι οι φίλοι και συνεργάτες του περιοδικού.

Αλλά ας σας αφήσω να απολαύσετε τη δουλειά τους για το τεύχος.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων