Το προφίλ μας στο Google Plus
13

deltaHacker 021 editorial: Το καλύτερο όπλο στην αγορά εργασίας

Εδώ και μερικά χρονάκια, τέτοιες μέρες παίρνω ένα είδος emails τα οποία αν και δεν είμαι βέβαιος γιατί μου τα στέλνουν, πρέπει να ομολογήσω ότι χαίρομαι που τα λαμβάνω. Την ίδια στιγμή όμως κάπου προβληματίζομαι και διστάζω ν’ απαντήσω αμέσως…

Μη φανταστείτε βέβαια ότι δεν απαντώ. Απλά, πριν το κάνω ελέγχω για άλλη μια φορά τη συλλογιστική μου, αναζητώντας κενά ή ακόμη και ύπουλες παγίδες. Συνήθως αποτυγχάνω να βρω κάτι σημαντικό ή έστω ανησυχητικό, οπότε κάνω ένα κλικ στο Reply, αρχίζω να πληκτρολογώ και το κρίμα στο λαιμό μου.

Μια δημοφιλής, που λέτε, κατηγορία emails που λαμβάνω τέτοιον καιρό –φορές και νωρίτερα μέσα στη χρονιά– έχει να κάνει με την επιλογή σχολής μετά τις Πανελλαδικές. “Ποια σχολή να δηλώσω”, σε ρωτά ο επιτυχών. “Αυτή στην Κρήτη ή εκείνη στη Θεσσαλονίκη;” Εντελώς τυχαίες είναι οι πόλεις που αναφέρω, μη δίνετε σημασία. Αλλού εντοπίζεται ο προβληματισμός. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, υποτίθεται ότι η μία σχολή έχει κάποια προτερήματα έναντι της άλλης και σου αυξάνει τις πιθανότητες για επαγγελματική αποκατάσταση μετά τις σπουδές. Όμως η ίδια σχολή πέφτει κάπως μακρυά και δεν είναι καιροί αυτοί για έξοδα. Ποια σχολή, λοιπόν, να δηλώσει ο φίλος ή η φίλη μας;

Να σας πω την αλήθεια, κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω για πιθανότητες επαγγελματικής αποκατάστασης μετά τις σπουδές με βάση το πτυχίο, δεν ξέρω, κάτι με πιάνει. Όχι ότι δεν ισχύει πως υπάρχουν καλές και καλύτερες σχολές, επομένως το πτυχίο από τη μία βαραίνει λιγότερο στην αγορά εργασίας σε σύγκριση με το πτυχίο από την άλλη. Όμως με τον κακό χαμό που γίνεται τριγύρω μας τα τελευταία χρόνια, την απαξίωση του δικαιώματος στην εργασία, την καταστροφή των μισθών και τα ανήκουστα ποσοστά ανεργίας, δεν νομίζω ότι έχει μεγάλη αξία η όποια υπόσχεση περί επαγγελματικής αποκατάστασης τέσσερα, πέντε ή έξι χρόνια από σήμερα.

Προσέξτε: Δεν είμαι από τους απαισιόδοξους, ούτε μ’ αρέσει να καταστροφολογώ. Απλά, πιστεύω ότι αλλού είναι το κλειδί για επαγγελματική αποκατάσταση, εδώ ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη. Το κλειδί –ή καλύτερα το μυστικό που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν–, είναι να αγαπάς αυτό που σπουδάζεις κι αυτό που κάνεις γενικότερα. Αν, π.χ., σ’ αρέσει ο προγραμματισμός, τότε ανεξαρτήτως της σχολής που βρίσκεσαι θα ασχολείσαι και, ναι, θα παιδεύεσαι και μόνος σου. Χρησιμότατο θα ‘ναι το επίσημο πρόγραμμα σπουδών της σχολής, όμως δεν θα βασίζεσαι αποκλειστικά σ’ αυτό. Παράλληλα θα έχεις και το δικό σου πρόγραμμα και θα γίνεσαι διαρκώς καλύτερος.

Ξέρετε κάτι; Όλη αυτή η διαδικασία μάθησης δεν θα τελειώσει με το πέρας των σπουδών και την απόκτηση του πτυχίου. Θα συνεχίζεται για όσο αγαπάτε αυτό που κάνετε, θα σας καθιστά ανταγωνιστικότερους και –το μαντέψατε– περιζήτητους στην αγορά εργασίας. Για να μην το ζαλίζω άλλο: Αν δεν βλέπετε ως καταναγκαστική εργασία αυτό που κάνετε, αργά ή γρήγορα θα λυθεί και το επαγγελματικό ζήτημα. Όχι μόνον αυτό, αλλά από κάποιο σημείο και μετά θα ‘χετε και την πολυτέλεια να απορρίπτετε επαγγελματικές προτάσεις :) Αυτά, φίλες και φίλοι, διαπιστώνει ο γράφων, με τη λίγη πείρα που έχει από τη ζωή και τα πράγματα (είναι μικρός ακόμα), οπότε αυτά απαντάει και στα σχετικά emails που παίρνει.

Πέρα από την επιλογή σχολής και τους προβληματισμούς περί επαγγελματικής αποκατάστασης, μερικά emails που διαβάζω αφορούν στο ίδιο το επιστημονικό αντικείμενο. Κανονικά δεν θα έπρεπε ν’ ανοίξω αυτό το θέμα τώρα, όμως ένα email που έλαβα πρόσφατα άγγιξε κάποιες ευαίσθητες χορδές και, το παραδέχομαι, δεν κρατιέμαι να μην κάνω ούτε καν μια σύντομη αναφορά. Μου έγραφε, λοιπόν, αναγνώστης του περιοδικού, ότι δεν μπορεί ν’ αποφασίσει για το αν πρέπει να δηλώσει κάποια σχολή Πληροφορικής ή Μαθηματικών. Τον ξετρελαίνει, μου έλεγε, ο προγραμματισμός, όμως είναι ερωτευμένος και με τα Μαθηματικά. Σκεφτόταν ο φίλος μας ότι αν επιλέξει τον δρόμο των Μαθηματικών, θα μπορέσει να γίνει *και* καλός προγραμματιστής. Από την άλλη, αν πάει σε σχολή Πληροφορικής θα αρχίσει να ασχολείται αμέσως με τον προγραμματισμό και σίγουρα στο πρόγραμμα σπουδών θα υπάρχουν και Μαθηματικά. Θα μπορέσει, όμως, να μάθει *σωστά* Μαθηματικά;

Ο γράφων, από τη στιγμή που κάποτε πήρε πτυχίο Μαθηματικού, ίσως δεν είναι ο καταλληλότερος για να απαντήσει. Αγαπά όμως και τον προγραμματισμό — και μάλιστα έχει ρίξει άπειρα ξενύχτια για χάρη του. Θα αποτολμήσει, λοιπόν, μια ξεκάθαρη απάντηση: Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν Μαθηματικό να γίνει καλός προγραμματιστής, παρά το αντίστροφο.

Ορίστε, λοιπόν, το είπα. “Πέστε να με φάτε”, όπως λένε και στο Twitter. Πάντως να το ξέρετε: Όσοι δεν θα έχουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν τη λεωφόρο των Μαθηματικών, χάνουν πολλά. Είναι π.χ. πιθανό να μη μάθουν ότι…

Κάθε ιδεώδες Α του αλγεβρικού σώματος αριθμών Κ περιέχει και φυσικούς αριθμούς διάφορους του μηδενός.

Για να μην σας πω ότι ποτέ δεν θα συνειδητοποιήσουν πως…

Κάθε άπειρο και φραγμένο σύνολο Α του ευκλείδειου μετρικού χώρου (R, e), έχει τουλάχιστον ένα σημείο συσσωρεύσεως.

Νομίζω πως με καταλαβαίνετε.

13 Responses to “deltaHacker 021 editorial: Το καλύτερο όπλο στην αγορά εργασίας”

  1. sonic2000gr | 29/06/2013 at 21:12

    Και κάθε καλός προγραμματιστής κρύβει μέσα του ένα μαθηματικό, σε λανθάνουσα – αλλά όχι λανθασμένη – κατάσταση!

  2. hack_a_day | 29/06/2013 at 22:03

    οι καλύτεροι μαθηματικοί που έχω γνωρίσει ειναι πρώτα προγραμματιστές! ;)

    • subZraw | 29/06/2013 at 22:07

      Είναι από εκείνους που είδαν το φως το αληθινό — και το ακολούθησαν :P

  3. h.n.y | 30/06/2013 at 12:54

    …οι μαθηματικοφυσικοί όταν τελειώνουν την σχολή δύναται να γίνουν καλοί προγραμματιστές αλλά από πληροφορική είναι μυρουδιάδες :)
    Προσωπικά πιστεύω ότι όλα είναι θέμα προσωπικής ενασχόλησης και κλίσης του ατόμου και σε δεύτερο ρόλο έρχονται τα γνωστικά εφόδια που κόποις αλλά κτώνται όμως το ανάστροφο δεν ισχύει…

  4. alakazam | 01/07/2013 at 16:41

    Δηλαδή δεν μπορείς να ασχολήσαι με τον προγραμματισμό αν δεν ξέρεις εις βάθος τις θεωρίες για τα άπειρα?

  5. Aetius9 | 02/07/2013 at 16:47

    Πάντως το μαθηματικό υπόβαθρο είναι αναγκαίο αν θες να πας ένα βήμα παραπέρα. Ο προγραμματισμός είναι ένα μέσο για να εκφράσεις την σκέψη σου, τα μαθηματικά είναι ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο σκέπτεσαι…

    • subZraw | 02/07/2013 at 16:55

      Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο :)

    • gregor41 | 04/07/2013 at 10:42

      Συφωνώ και εγώ απόλυτα,απλά δεν ξέρω το κατά πόσο ο μαθηματικός τρόπος σκέψης μπορεί να διδαχθεί.Εγώ θεωρώ ότι κάποιος απλά είτε τον έχει είτε όχι..

      • subZraw | 04/07/2013 at 20:22

        Κοίτα, πάντα υπάρχει κι ο παράγων “έφεση”. Αν, π.χ., εγώ δεν έχω έφεση στη ζωγραφική, τότε δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να μου τη διδάξει. Το ίδιο ισχύει και με τα μαθηματικά: Σίγουρα πρέπει να το ‘χεις και λίγο μέσα σου :)

  6. h.n.y | 02/07/2013 at 20:48

    Σε θεωρητικό επίπεδο συμφωνώ απολύτως κι εγώ…αλλά ωστόσο καθώς το νήμα είναι περί “..αγορά εργασίας”,δυστυχώς η “αγορά”,εν γένει, δεν θέλει επιστήμονες αλλά εξειδικευμένους “εργάτες”.

  7. tr3quart1sta | 20/08/2013 at 23:45

    Ένας λόγος για να μην προτιμήσεις το μαθηματικό. :P
    http://www.reddit.com/r/AskReddit/comments/1kqtgy/serious_scientists_of_reddit_whats_craziest_or/cbrr6bi

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων