Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 022 editorial: Χαλαρό καλοκαιράκι, με αδιαφορία αλλά και σχέδια

Για άλλο θέμα έλεγα αρχικά να γράψω, τελικά εντελώς διαφορετικά ζητήματα θα περικυκλώσω. Ναι, τέτοιος είμαι, αλλά στην τελική είναι καλοκαίρι και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε (σχεδόν).

Να ξέρετε πως λέμε ενθουσιωδώς “ναι” στη θερινή χαλαρότητα, όμως μη νομίζετε ότι δεν είμαστε και κάργα απασχολημένοι με σχεδιασμούς για το ερχόμενο φθινόπωρο-προς-χειμώνα. Αφορούν σε μια απόφαση που έχουμε ήδη πάρει και σχεδόν κανείς δεν θα μαντέψει, αλλά παρακαλούμε μη μας ρωτήσετε σχετικά αφού επί του παρόντος αδυνατούμε να πούμε περισσότερα. Παρά λοιπόν τα ελαφρώς μεγαλεπίβολα σχέδιά μας για το μέλλον της Parabing Creations, της μικρής, ανεξάρτητης εκδοτικής πίσω από το deltaHacker, μη νομίζετε, δεν βιαζόμαστε να διώξουμε το καλοκαίρι. Ίσα ίσα που προσπαθούμε να το απολαμβάνουμε μέρα με τη μέρα, παρά την αλλεργία που κάποιοι από εμάς έχουμε στη Ζέστα (TM) [1].

Χαλαρότητα, που λέτε, σημαίνει μεταξύ άλλων να μην κολλάς σε μια απόφαση που είχες πάρει μερικές μέρες πριν — ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες. Παράδειγμα: Με αφορμή συζήτηση που είχε ξεκινήσει στο Twitter, σκεφτόμουν να γράψω για τον πρέποντα ρόλο ενός λογαριασμού που αντιστοιχεί σε προϊόν — με την ευρεία έννοια. Πιο συγκεκριμένα, ο εξαιρετικά ασήμαντος προβληματισμός αφορούσε στο αν το @deltaHacker, στο Twitter, πρέπει να γίνει πιο τυπικό και πιο αυστηρά “δεμένο” με το προϊόν (το περιοδικό) ή απλά να συνεχίσει στο πιο χαλαρό, όπως δηλαδή ήταν πάντα, ακόμη κι από τις εποχές του προγόνου του.

Αφορμή για τον προβληματισμό ήταν μια spam-ο-πλημμύρα στο TL, η οποία κράτησε για μέρες και είχε δύο βασικούς πρωταγωνιστές. Ο ένας ήταν από εκείνους τους δημοσιογραφο-αστέρες που μάχονται αδιάκοπα για την ελευθερία, για μια δικαιότερη ελεύθερη αγορά, για την έλευση του σοσιαλισμού και γενικά για οτιδήποτε ωραίο, καθάριο και δίκαιο, ενώ την ίδια στιγμή κάθε μήνα πουλάνε στο περίπτερο νέες αποκαλύψεις, ξεσκεπάζουν καινούργια σκάνδαλα και στηλιτεύουν πρόσωπα και καταστάσεις από τον δημόσιο βίο. Ο άλλος πρωταγωνιστής ήταν ένας τύπος που για να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει τι ρόλο έχει — χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πιστεύω πως όλοι πρέπει σώνει και καλά να ‘χουμε κάποιον ρόλο. Αυτό πάντως που *έχω* καταλάβει είναι ότι ανήκει στο λεγόμενο Βαθύ Twitter (TM), είναι κι αυτός πολύ δημοφιλής (με τον τρόπο του) και γενικά όταν προκαλείται ή (θεωρεί ότι) αδικείται μεταμορφώνεται σε μαινόμενη γλωσσοκοπάνα, από αυτές που κάθε άλλη γλωσσοκοπάνα τρέμει και υποκλίνεται μπροστά της με δέος. Στην εκρηκτική κατάσταση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ των δύο εκτοξεύονταν κατηγορίες για ρουφιανιές, διπλά accounts στο Twitter, αθέμιτες τακτικές κι άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Θα μου πείτε, τώρα, πως όταν κάτι δεν μας αρέσει στο Twitter υπάρχει κι αυτό το unfollow. Πράγματι, μόνο που τυχαίνει να είμαι από τους μη unfollow-happy χρήστες. Αντί λοιπόν για unfollow κάποια στιγμή έριξα απλά μια μπηχτή, την οποία κανείς φυσικά δεν πρόσεξε εκτός από τον φίλο μου τον @arkoudos, ο οποίος επιχείρησε ν’ ανοίξει συζήτηση επί του θέματος μέσω DM. Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να του είπα ότι ειλικρινά δεν ξέρω τι έχει παιχτεί μεταξύ των πρωταγωνιστών της spam-ο-πλημμύρας. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που να νοιάζεται λιγότερο να μάθει για το τι πραγματικά είχε παιχτεί. Εγώ απλά έβλεπα το TL μου να ασφυκτιά από tweets εκκωφαντικής ασημαντότητας, αφού τέλος πάντων άλλα πράγματα θεωρώ σημαντικά, έχουν σχέση με την καθημερινότητα και τη ζωή μου κι αναμενόμενα μ’ απασχολούν [2]. Μολαταύτα, ως πειραχτήρι που είμαι είπα ν’ αμολήσω κι εγώ τη μπηχτή μου. Τίποτε άλλο, όμως. Δεν με ενδιέφερε αν τα ξεκατινιάσματα που έβλεπα είχαν κάποια βάση, ούτε ήθελα με αφορμή αυτά να συζητήσω περί ελευθερίας του λόγου ή για το τι επιτρέπεται να κάνει ένας δημοσιογράφος που αναζητά, υποτίθεται, την αλήθεια και τιμά το λειτούργημά του (ή μπορεί και όχι).

Και κάπου εκεί, ο Γιάννης μού είπε ότι καλώς δεν παρενέβην, αφού δεν θα ήταν πρέπον για το account του @deltaHacker. Ένας γλόμπος τότε άναψε πάνω από το κεφάλι μου! Σε γενικές γραμμές, ο @arkoudos είχε δίκιο. Από την άλλη, όμως, το account του @deltaHacker ποτέ δεν διακρινόταν από την αυστηρότητα και την τυπικότητα που χαρακτηρίζει τα “προϊοντικά” accounts. Του είπα, λοιπόν, ότι μου έδωσε μια καλή ιδέα για το editorial του επόμενου τεύχους — αυτό που τώρα διαβάζετε. Το κεντρικό του θέμα θα βασιζόταν στο ακόλουθο ερώτημα: Επιτρέπεται ένας προϊοντικός λογαριασμός να *μην* είναι αυστηρά τυπικός; Ακόμα καλύτερα: Είναι καλό για έναν προϊοντικό λογαριασμό να *μην* είναι αυστηρά τυπικός;

Αλλά, ξέρετε κάτι; Πέρασαν βδομάδες από τότε, είναι καλοκαιράκι και κάποιοι προσπαθούμε να είμαστε χαλαροί. Εγώ τουλάχιστον έχασα και το αρχικό ενδιαφέρον επί του θέματος, οπότε τώρα μέσα στο μυαλό μου έχει υποβαθμιστεί στο επίπεδο του “εξαιρετικά αδιάφορο” και βαριέμαι να το αναπτύξω. Στην τελική, ας είναι ό,τι θέλει τo account του @deltaHacker. Είτε έτσι είτε αλλιώς, το σύμπαν είναι τόσο αδιάφορο επί του θέματος, που πραγματικά χρειάζεται ν’ ανακαλυφθούν νέοι φυσικοί νόμοι προκειμένου να περιγραφεί –προσεγγιστικά– ο προαναφερθείς βαθμός αδιαφορίας.

Εμάς, εδώ στην Parabing Creations, άλλα πράγματα μας απασχολούν αυτόν τον καιρό, αγαπητές φίλες κι αγαπητοί φίλοι. Παράδειγμα: Ποια είναι η καλύτερη ώρα για παραλία, τις μέρες που τέλος πάντων είμαστε κοντά σε παραλία; Άλλο: Είναι ικανό το Google Nexus 7, που παρουσιάστηκε πρόσφαστα, να κερδίσει την προσοχή ενός πιστού φίλου του iOS; Επίσης: Γιατί δεν πίνει περισσότερος κόσμος νερό στ’ όνομα του OpenBSD, όπως έχει αρχίσει να πίνει τώρα τελευταία ο γράφων; Αυτά κι άλλα παρόμοια προβληματίζουν την ασημαντότητά μας, το καλοκαίρι τούτο. Εντάξει, υπάρχουν κι άλλα, όμως είναι νωρίς για να μιλάμε γι’ αυτά. Αλήθεια, εσάς τι σας απασχολεί τελευταίως; Έχετε μήπως κάποια άποψη πάνω στα προηγούμενα; Εντάξει, λογικά επικεντρώνετε το ενδιαφέρον σας σε άλλα θέματα, αν όμως θέλετε να τα μοιραστείτε μαζί μας, να το ξέρετε: Κι αυτό το καλοκαιράκι είμαστε εδώ, να τα λέμε, χαλαρά κι ωραία — κι ανεξάρτητα από την τρέχουσα γεωγραφική μας θέση [3].

Καλά να περνάτε, όπου κι αν είστε, ό,τι κι αν κάνετε!

[1] Όπου “ζέστα” είναι θερμοκρασία από 75,2 βαθμούς Φαρενάιτ και πάνω.
[2] Μην πάει το μυαλό σας μακρυά, μιλάω για πράγματα που λίγο πολύ (πλέον, κυρίως “πολύ”) απασχολούν όλους μας.
[3] Εντός του Ελλαδικού χώρου — η Ισλανδία θα χρειαστεί να περιμένει κι άλλο…

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων