Το προφίλ μας στο Google Plus
5

deltaHacker 025 editorial: Μαθήματα (εναλλακτικής) Ιστορίας

Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, 73 π.Χ.
Ένας δούλος από τη Θράκη, ο Σπάρτακος, αγανακτισμένος με τις δυσλειτουργίες και την αναξιοκρατία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εφευρίσκει την έννοια του “ενεργού δούλου”: Ο ενεργός δούλος σέβεται τη διαφορετικότητα (μεταξύ αφεντικών και δούλων), ενώ φροντίζει ο ίδιος για τη βελτίωση της ζωής του χωρίς να προβάλλει παράλογες απαιτήσεις για δικαιώματα κι ελευθερίες.

Ο ενεργός δούλος σκέφτεται και προβληματίζεται, δεν χάνει ευκαιρία να εκφράζει την άποψή του (ειδικά όταν τον καλούν σε συμπόσια για να γελάσουν μαζί του) μα, πάνω απ’ όλα, ακούει και σέβεται την αντίθετη άποψη. Το κίνημα του Σπάρτακου συγκινεί. Η Σύγκλητος θεσμοθετεί πλαφόν στο πλήθος των ημερησίων μαστιγωμάτων, φροντίζει για τον ισομερή καταμερισμό των καταναγκαστικών έργων στους δούλους και μεριμνά για την ετήσια διανομή ενός λευκού τριαντάφυλλου στον καθένα — διότι και οι συμβολικές κινήσεις έχουν την αξία τους.

Γαλλία, 1789 μ.Χ.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ δείχνει την ευελιξία που χαρακτηρίζει τη Μοναρχία όταν διακυβεύεται η “κοινωνική συνοχή”. Ο μονάρχης διατάζει τη σύγκληση των Γενικών Τάξεων στις Βερσαλλίες, ώστε εκπρόσωποι των κοινωνικών τάξεων της Γαλλίας να βρεθούν στο τραπέζι του διαλόγου. Η συνάντηση κυλά ομαλά, με μόνη παρασπονδία την ακραία στάση των εκπροσώπων της τρίτης τάξης. Οι ανεύθυνοι εξτρεμιστές, με το επιχείρημα ότι εκπροσωπούν το 98% του πληθυσμού, απαιτούν τη μετατροπή της συνάντησης σε Εθνοσυνέλευση, από την οποία θα προέκυπτε Σύνταγμα και η κατοχύρωση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους Γάλλους. Ταυτόχρονα, μεγάλη μερίδα του κόσμου στο Παρίσι ξεσηκώνεται: Σπουδαίοι καλλιτέχνες ζωγραφίζουν με μανία επαναστατικά έργα, οι γκαλερί πλημμυρίζουν με κόσμο και απλοί πολίτες, σε μία κίνηση ύψιστης συμβολικής σημασίας, παραδίδονται στη φυλακή της Βαστίλης. Όπλο των εξεγερμένων είναι ο ρεαλισμός και η λογική: “Αν η απαίτηση για κατάργηση της Μοναρχίας είναι παράλογη και παράνομη, πρέπει να φυλακιστούμε!”. Ο Λουδοβίκος αρνείται την ουτοπική διεκδίκηση, αλλά εκτιμά την ώριμη στάση των ξεσηκωμένων. Αφού εξαφανίζεται κάθε ίχνος αντίστασης, το μοναρχικό καθεστώς ξεκινά εκστρατεία για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας και την ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών.

Ελλάδα, 1821 μ.Χ.
Οι υποδουλωμένοι Έλληνες αρχίζουν να πλημμυρίζουν τις πλατείες. Σύνθημά τους η από καρδιάς κραυγή: “Φτάνει πια!”. Η δράση τους συγκλονίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη και ακτιβιστές από κάθε γωνία του πλανήτη καταφθάνουν με πολύχρωμα πλακάτ, τύμπανα και σφυρίχτρες. Αποκορύφωμα της επαναστατικής δράσης αποτελεί η (λελογισμένη) χρήση πυροτεχνημάτων. Ο Σουλτάνος, απόλυτος άρχοντας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν μένει ασυγκίνητος: Αναγνωρίζει το δίκιο των επαναστατημένων, αναλογίζεται ότι η καταδυνάστευση των Ελλήνων είχε παρατραβήξει κι ότι θα πρέπει, κάποια στιγμή να τερματιστεί. Η λογική επικρατεί για μία ακόμη φορά και, χωρίς πολλά-πολλά, τα Οθωμανικά στρατεύματα αποχωρούν και παραδίδουν την εξουσία στους Έλληνες.

[…]

Χαμογελάτε, ε; Καταλαβαίνουμε. Είναι επειδή η κοινωνική εξέλιξη εκδηλώθηκε πολύ διαφορετικά στην πραγματική Ιστορία, η οποία είναι γεμάτη από βίαιες συγκρούσεις. Κι εδώ που τα λέμε, εκδηλώθηκε διαφορετικά διότι κανένας εκμεταλλευτής δεν παραδίδει την εξουσία οικειοθελώς. Ακριβώς γι’ αυτό, η ιστορία δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί διαφορετικά. Υπάρχουν, ωστόσο, αρκετοί που προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Κανένας από αυτούς δεν αναπαράγει την Ιστορία με τον τρόπο που την παρουσιάσαμε παραπάνω αλλά, συχνά-πυκνά, προβάλλουν απόψεις που θα ταίριαζαν μόνο σ’ ένα φανταστικό Σύμπαν. Αναφερόμαστε στη λογική του “καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται”, που είναι εντελώς ανιστόρητη κι άκρως επικίνδυνη.

Επικίνδυνη για όλους; Φυσικά και όχι. Ας το σκεφτούμε λίγο: Ποιος κινδυνεύει απ’ αυτή την άποψη και ποιος ευνοείται από τη διάδοσή της; Η καταδίκη της βίας “απ’ όπου κι αν προέρχεται” εξισώνει τον εκμεταλλευτή με τον εκμεταλλευόμενο. Κι επειδή οι εκμεταλλευτές έχουν εξ ορισμού την εξουσία, έχουν όλους τους μηχανισμούς καταστολής στα χέρια τους, όπως και πολλές (φανερές και κρυφές) εφεδρείες. Έχουν, λόγου χάρη, την αστυνομία, που συλλαμβάνει μαθητές και ρίχνει χημικά σε επί μήνες απλήρωτους εργάτες, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να πλησιάσουν ένα δημόσιο διοικητικό κτίριο. Έχουν όμως και τους φασίστες, να λυσσάνε απέναντι σε κάθε σωματείο που διεκδικεί αξιοπρεπείς μισθούς και δικαιώματα, αντίστοιχα της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου της εποχής μας. Έχουν τους φουσκωτούς “Ελληναράδες”, που στήνουν σύγχρονα δουλεμπορικά γραφεία κι εκμεταλλεύονται απελπισμένους εργάτες, πρόθυμους να δουλέψουν με 17 ευρώ μεροκάματο. Ναι, μιλάμε για τους χρυσαυγίτες, που τρομοκρατούν, δέρνουν και στο τσακίρ κέφι δολοφονούν. Και κάπως έτσι, όσοι καταδικάζουν τη βία “απ’ όπου κι αν προέρχεται”, επιδιώκουν μια ακόμα εξίσωση: Αυτή μεταξύ των υπερασπιστών των εκμεταλλευτών από τη μία και των εκμεταλλευομένων από την άλλη, οι οποίοι οργανώνονται κι αντιστέκονται. Πιστεύουμε ότι είναι ξεκάθαρο ποιος κινδυνεύει απ’ αυτή την άποψη.

Νομίζετε τώρα ότι, εμείς, επικροτούμε τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται; Αν ναι, τότε μάλλον μάς έχετε παρεξηγήσει. Αυτή η αντίληψη είναι εξίσου λανθασμένη. Θυμηθείτε την Ιστορία — αλλά την πραγματική. Σε ποιον θα δίνατε δίκιο για τη χρήση βίας και σε ποιον θα δίνατε άδικο; Αυτή την ερώτηση δεν την θέτουμε γιατί περιμένουμε ν’ ακούσουμε διαφορετικές απόψεις. Είμαστε σίγουροι ότι όλοι θα απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Το ερώτημα όμως έχει μεγάλη αξία, γιατί αν σκεφτούμε καθαρά και συστηματικά –έτσι εξάλλου πρέπει να σκέφτεται κάθε χάκερ που σέβεται τον εαυτό του–, θα διακρίνουμε ξεκάθαρα τη λογική με την οποία μπορεί ν’ αποφασίζει κανείς για το αν ένας πόλεμος είναι δίκαιος ή άδικος. Τα κριτήρια για τη λήψη αυτής της απόφασης περιλαμβάνουν το ποιος διεξάγει τον πόλεμο (ποια κοινωνική τάξη), το γιατί (με ποιον σκοπό) και το πότε (σε ποιες ιστορικές συνθήκες).

Όχι, δεν αλλάξαμε κουβέντα. Μιλήσαμε για τον πόλεμο, διότι κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τη βία γενικότερα. Το αν η χρήση της είναι δίκαιη ή άδικη, το αν θα την δεχτούμε ή θα την καταδικάσουμε, συνδέεται με το αν αυτός που τη χρησιμοποιεί είναι εκμεταλλευτής ή εκμεταλλευόμενος. Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει το γιατί επιστρατεύεται η βία. Διότι αν ένας εκμεταλλευόμενος αξιοποιεί τη βία μόνο και μόνο για να πάρει τη θέση του εκμεταλλευτή, τότε η χρήση της είναι και πάλι άδικη. Τέλος, το ίδιο κρίσιμες είναι και οι περιστάσεις στις οποίες αξιοποιείται η βία. Βλέπετε, αν οι εκμεταλλευόμενοι που θέλουν να καταργήσουν τους εκμεταλλευτές (μέχρι εδώ ικανοποιούνται τα πρώτα δύο κριτήρια) χρησιμοποιούν τη βία σε περιστάσεις που δεν εξυπηρετούν τον τελικό σκοπό, τότε έχουν και πάλι άδικο.

Σκεφτείτε το.

5 Responses to “deltaHacker 025 editorial: Μαθήματα (εναλλακτικής) Ιστορίας”

  1. h.n.y | 24/10/2013 at 03:41

    Εν πολλοίς στην ουσία των λεγομένων σου συμφωνώ κι εγώ.Απλά στο κομμάτι κρατική βια,φασίστες….έπρεπε να προσθέσεις και το εμπόριο ελπίδας των κομμουνιστών,την βια της ακρο-αριστεράς και τους φόνους που έχει κάνει στο “τσακίρ κέφι” της και όλο αυτό τον συρφετό που διχάζει τον Ελληνα και καλλιεργεί εμφυλιακό κλίμα με σκοπό τον τρόμο,να καθηλώνει τον πολίτη στον καναπέ του.

  2. sijoune | 24/10/2013 at 16:15

    Το καλύτερο άρθρο που έχω διαβάσει πάνω στο θέμα. Συμφωνώ 100% !
    Μπράβο.

  3. DeMaio | 26/10/2013 at 17:15

    Sp1ral: Keep the good job!

    Και γράφε συχνότερα… Όχι μόνο όταν μας πνίγει η αγανάκτηση!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων