Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 041 editorial: Now you see me, now you don’t

Φίλες και φίλοι,

  • Ο τίτλος αποτελεί μία από τις ατάκες των ελεύθερων σκοπευτών (snipers), στο δημοφιλέστατο RTS “Command’n’Conquer”. Δεν θυμάμαι τώρα την έκδοση του παιχνιδιού, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Όταν πάντως ακουγόταν η ατάκα, αυτό σήμαινε ότι η μονάδα αξιοποιούσε προχωρημένες τεχνικές κάλυψης/απόκρυψης, προκειμένου να κινείται γρήγορα και χωρίς να γίνεται αντιληπτή από τον αντίπαλο. Η αληθινή φύση αυτών των εικονικών ελεύθερων σκοπευτών –το ποιοι ήταν και το τι πετύχαιναν με τόση χάρη– εξαφανίζονταν πίσω από μια μικρή θολούρα στην οθόνη.
  • Παρόμοιες μεθόδους αξιοποιεί και η σημερινή κυβέρνηση.
  • Συγνώμη, συγκυβέρνηση ήθελα να πω. Δεν σκόπευα να υποβαθμίσω τα κυβερνητικά στελέχη των ΑΝΕΛ. Παίζουν κι αυτά το ρόλο τους: υφίστανται. Κι αυτός ο ρόλος είναι σπουδαίος, γιατί μαζί τους υφίσταται και η σημερινή κυβέρνηση. Μέχρι εκεί όμως. Για την ώρα δεν έχω εντοπίσει κάποιου είδους πολιτική πίεση από πλευράς ΑΝΕΛ. Έχει σημασία να το θυμόμαστε αυτό, διότι δεν θα αργήσει η μέρα που κάποιοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ θα επικαλεστούν τη συμμετοχή των ΑΝΕΛ, για τη “δεξιά στροφή” που τάχα επιβλήθηκε στην κυβέρνηση.
  • Πώς είπατε; Κάποιοι το λένε ήδη; Επιτρέψτε μου να μην ασχοληθώ περισσότερο με αυτούς και να σταθώ στα μέλη διαφόρων “αριστερών συνιστωσών” του ΣΥΡΙΖΑ, που “εκφράζουν ανησυχίες” για την πορεία της κυβέρνησης και με κάθε ευκαιρία “διατυπώνουν τις ενστάσεις τους”. Παίζουν κι αυτοί το ρόλο τους: υφίστανται, με αυστηρότητα.
  • Είχα δεν είχα όμως, άνοιξα πολλά ζητήματα. Ας επιστρέψω σ’ αυτό που θεωρώ κύριο.
  • Η κυβέρνηση δεν απαρτίζεται από ελεύθερους σκοπευτές που κουβαλάνε τυφέκια και μαχαίρια, τοποθετούν φύλλα και κλαδάκια στο κεφάλι τους ή φοράνε στολές παραλλαγής. Ίσα–ίσα που για τις στιλιστικές επιλογές των προβεβλημένων στελεχών δεν θα μπορούσε κανείς να παραπονεθεί.
  • Παρ’ όλα αυτά, παρουσιάζουν μια σημαντική ομοιότητα με τους snipers του Command’n’Conquer: Εφευρίσκουν απλές και αποτελεσματικές μεθόδους, για να συγκαλύπτουν την πραγματική φύση των πραγμάτων.
  • Δεν σκοπεύω να σχολιάσω τη μετονομασία της Τρόϊκα σε “θεσμούς”, ούτε την αναβάπτιση του μνημονίου σε “σύμβαση”. Αυτά είναι παλιά νέα. Την περασμένη βδομάδα, η κυβέρνηση παρουσίασε κι επίσημα έναν ακόμα νεωτερισμό: Το νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της “ανθρωπιστικής κρίσης”.
  • Και κάπως έτσι, μετέτρεψαν το αποτέλεσμα σε αίτιο. Πήραν ένα από τα συμπτώματα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, τη διαρκή και εντεινόμενη φτωχοποίηση του κόσμου της εργασίας, και το παρουσίασαν σαν αφετηριακή αιτία των προβλημάτων. Δεν υπάρχει τίποτα από πίσω. Μόνο μια ανθρωπιστική κρίση, γενικά και αόριστα.
  • Αν η μετονομασία της Τρόϊκα σε “θεσμούς” αποτελεί μια χαριτωμένη εκφραστική αναδίπλωση, εδώ μιλάμε για μια απόπειρα αντιστροφής της πραγματικότητας.
  • Αυτή η προσπάθεια, φίλοι και φίλες, είναι πολύ χειρότερη από τη μετονομασία της Τρόϊκα ή του μνημονίου. Εδώ δεν προσπαθούν να αποφύγουν μια έκφραση που έχει το στίγμα του “μνημονιακού” ή του “δεξιού” πολιτικού. Το αντίθετο. Αποφεύγουν μια έκφραση που θα μπορούσε να λειτουργήσει ακόμα και σαν άλλοθι “αριστεροσύνης”, γιατί αυτό που τους καίει είναι να κρύψουν το πραγματικό αίτιο των προβλημάτων. Ανάμεσα στη διατήρηση του “αριστερού προφίλ” και στην υπεράσπιση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προκρίνουν το δεύτερο.
  • Σας κάνει εντύπωση που προσπαθούν να παρουσιάσουν την κρίση σαν αποτέλεσμα κακής τύχης ή κακής διαχείρισης κι όχι σαν εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής; Σας φαίνεται παράξενο που μια “αριστερή” κυβέρνηση υπερασπίζεται ένα εκμεταλλευτικό σύστημα; Να σας θυμίσω ότι επί ΠΑΣΟΚ είχαμε “σοσιαλιστικές” κυβερνήσεις που ξεπουλούσαν δημόσια περιουσία και έδιναν φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές και μεγάλους βιομήχανους. Φυσικά, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν παρουσιαζόταν έτσι. Μιλούσαν για επιβεβλημένες κινήσεις “εξυγίανσης” του δημοσίου και για “επενδυτικά κίνητρα”.
  • Πώς είπατε; Τα ίδια συμβαίνουν και τώρα; Ε, τι “σοσιαλισμός”, τι “αριστερά”… Στη δική τους γλώσσα, εξ ου και τα εισαγωγικά, οι λέξεις έχουν γίνει λάστιχο. Οι έννοιες, από καλά δομημένες κατασκευές της ανθρώπινης σκέψης, έχουν μετατραπεί σε χυλό.
  • Τώρα όμως κινδυνεύω να τους μοιάσω. Το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι γλωσσικό. Η κυβέρνηση δεν κινείται στη συγκεκριμένη κατεύθυνση επειδή η γλώσσα έχει υποστεί κάποια βλάβη. Η γλώσσα, όμως, υπόκειται σε έναν διαρκή βιασμό, για να δικαιολογηθούν οι επιλογές της κυβέρνησης.
  • Η καταστροφή της γλώσσας, αυτού του απαραίτητου εργαλείου για τη σκέψη, δεν αποτελεί ζήτημα προς υποτίμηση. Ωστόσο, αφορμή για όλα τα παραπάνω στάθηκε η προκλητική απάτη που επιχειρείται με το νέο νομοσχέδιο.
  • Μπορεί ένα νομοσχέδιο που δεν εντοπίζει το πραγματικό αίτιο των προβλημάτων, να δώσει ουσιαστικές λύσεις; Σκεφτείτε το διαφορετικά: Μπορεί να λύσει κανείς ένα πρόβλημα, όταν δεν εντοπίζει (ή επιλέγει να αγνοήσει) τα δεδομένα;
  • Στο πρόσφατο Γιούρογκρουπ, o κ. Ντράγκι είπε ότι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει δανειστεί περί τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Προσέξτε τώρα κάτι ενδιαφέρον: Τα τελευταία χρόνια, οι εργαζόμενοι βλέπουν τους μισθούς και τις συντάξεις να κατρακυλούν, ενώ χάνουν και το ένα δικαίωμα μετά το άλλο. Μιλάμε για διπλό και ανελέητο χτύπημα. Την ίδια στιγμή, βιομήχανοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές, αποκτούν επενδυτικά κίνητρα, δέχονται πακέτα στήριξης κι ενέσεις ρευστότητας, ενώ συνεχίζουν να αυξάνουν τον πλούτο τους. Σωστά διαβάσατε. Ο πλούτος τους αυξάνεται.
  • Μερικοί “μικροί” βιομήχανοι μπορεί να καταστράφηκαν, ενώ η κερδοφορία πολλών μεγάλων επιχειρήσεων περιορίστηκε. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος: Ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ακόμα λιγότερα χέρια. Εξάλλου, το γεγονός ότι περιορίστηκε ο ρυθμός αύξησης των κερδών, δεν σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες έγιναν φτωχότεροι.
  • Το πώς ακριβώς μοιράστηκαν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ δεν το γνωρίζω. Γνωρίζω μόνο το πού κατέληξαν και, κυρίως, το ποιος καλείται να πληρώσει τα δάνεια.
  • Αλλά εντάξει, εμείς δεν χρειάζεται πλέον ν’ ανησυχούμε: έχουμε κυβέρνηση που διαπραγματεύεται σκληρά. Βλέπετε, το κυβερνητικό επιτελείο μελέτησε την κατάσταση ενδελεχώς και έβγαλε ένα σημαντικό συμπέρασμα: Η εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων, το γεγονός ότι η ζωή μας γίνεται πιο δύσκολη, την ίδια στιγμή που οι επιστήμες και η τεχνολογία εξελίσσονται, οφείλεται στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη και στην κακή διαχείριση των προηγούμενων κυβερνήσεων.
  • Πολύ καλό κι αυτό, δε λέω. Μόνο που στις ΗΠΑ, εκεί όπου εφαρμόζεται χαλαρή δημοσιονομική πολιτική, υπάρχουν 46 εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και επιβιώνουν από τα συσσίτια. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την Ευρώπη συνολικά, που μετράει 124 εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχειας. Τι έγινε, βρε παιδιά; Είχαν κι εκεί κακοδιαχείριση;
  • Εγώ πάντως μόνο ένα κοινό εντοπίζω σ’ όλες αυτές τις χώρες: Τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Και μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να διαπραγματεύεται, αλλά όταν ζητάει από μένα να πληρώσω καταλαβαίνω ότι δεν παλεύει για μένα. Μπορεί να έχει διαφορετική πολιτική από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά υπηρετεί τον ίδιο σκοπό: Την υγιή επιχειρηματική ανάπτυξη, την ανάκαμψη της οικονομίας και δεν ξέρω κι εγώ πώς θέλετε να το πείτε. Σημασία έχει ότι στηρίζουν κι αυτοί ένα οικονομικό σύστημα που οδηγεί *αναπόφευκτα* στη φτώχεια ολόκληρα εκατομμύρια ανθρώπων.
  • Πάντως για κωλοτούμπες δεν μπορώ να τους κατηγορήσω. Στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης υποσχέθηκαν ψίχουλα και με το νέο νομοσχέδιο δίνουν ακόμα λιγότερα. Και γενικότερα, διακρίνω μια συνέπεια στη γενική κατεύθυνση της πολιτικής τους.
  • Σε άλλα νέα, παρά την αβεβαιότητα και τη θολούρα, με χαρά μπορώ να αναφέρω ότι η ομάδα του περιοδικού δεν εφησυχάζει κι ετοιμάζει νέα πράγματα.
  • Να, κάτι για έναν γρηγορότερο file host ακούω, κάτι για άρθρα του περιοδικού που θα είναι διαθέσιμα στο site μόνο για τους συνδρομητές και συχνά πριν ακόμα διανεμηθεί το PDF, κάτι για video tips που προγραμματίζονται κι έρχονται και θα δημοσιεύεται ένα ανά βδομάδα κ.λπ. κ.λπ.
  • Όμως καλύτερα να μην αποκαλύψω άλλα.
  • Όχι τίποτε άλλο, αλλά μας αγχώνεται ο υπεύθυνος και δεν τον θέλουμε αγχωμένο (γιατί μετά τρελαίνει κι εμάς).
  • Αυτά προς το παρόν — χαρείτε το τεύχος σας — τα λέμε ξανά σύντομα!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων