Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 044 editorial: Το τέρας είναι εδώ

Φίλες και φίλοι,

  • Αυτή είναι μία από τις φορές που τα bullets στο κείμενο με βοηθούν να βάζω τις σκέψεις μου σε σειρά.
  • Σήμερα μάλιστα αισθάνομαι εντονότερα την ανάγκη για οργάνωση.
  • Έχω γράψει αρκετές εκδοχές του παρόντος κειμένου κι αυτή που διαβάζετε είναι της 30ης Ιουνίου, ώρας βραδινής.
  • (Μη σας μπερδεύει η ημερομηνία του post, στο σάιτ του deltaHacker: Η ανακολουθία μεταξύ ημερομηνίας δημοσίευσης και περιγραφόμενων γεγονότων είναι μια άλλη, αδιάφορη ιστοριούλα που αφορά στην κυκλοφορία του περιοδικού.)
  • Ζούμε, αγαπητές κι αγαπητοί, μοναδικές στιγμές. Ασχέτως της πλευράς από την οποία κάποιος παρακολουθεί –κι ερμηνεύει– τα γεγονότα και τις εξελίξεις, θα συμφωνήσετε φαντάζομαι πως όλοι είμαστε κάπως ανήσυχοι, φορτισμένοι — πιθανώς κι εκνευρισμένοι.
  • Όλη αυτή η αναστάτωση δεν είναι έκδηλη μόνο στα social τα media στα οποία, παρεμπιπτόντως, πολλοί εξ ημών μάλλον ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα έπρεπε.
  • Η ίδια αναστάτωση είναι φανερή και στον πραγματικό κόσμο.
  • Χθες το πρωί, για παράδειγμα, πρώτη μέρα εφαρμογής των συναρπαστικών capital controls στον κατά τα άλλα ανιαρό μας βίο, καθόμουν σ’ ένα παγκάκι στον πεζόδρομο της Καλαμαριάς. Απολάμβανα τη δροσιά –για κάποιον ευχάριστο λόγο το καλοκαίρι διστάζει να μας επιτεθεί φέτος–, και προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μετά την αναγγελία του δημοψηφίσματος. Την ίδια στιγμή, σε ένα άλλο νοητικό thread έτρεχαν σκέψεις για τις δουλειές που απέμεναν για το νέο τεύχος, όπως, π.χ., η συγγραφή του πονήματος που τώρα διαβάζετε.
  • Ξαφνικά, την προσοχή μου τράβηξε το θέαμα μιας κυρίας που με περιττά μεγάλες δρασκελιές κατέβαινε τον πεζόδρομο. Μόλις είχε σταθεί έξω από το υποκατάστημα της Εθνικής και, με ζωηρό τόνο στη φωνή της, εξηγούσε σ’ έναν συνταξιούχο ότι σήμερα η τράπεζα δεν θ’ ανοίξει. “Ακούστε με, ακούστε με, από αύριο θα υπάρχουν τράπεζες ανοικτές για να παίρνετε τις συντάξεις σας”, του είπε κι έκανε να συνεχίσει στο δρόμο της. Αλλά δεν πρόλαβε να πάει πολύ πιο κάτω.
  • Σε μια καφετέρια παραδίπλα, ένας παππούς κάτι της είπε. Δεν τον άκουσα, αλλά άκουσα πεντακάθαρα εκείνη: “Εμένα ο παππούς μου πολέμησε για να διώξει τους Γερμανούς! Δεν πρέπει να φοβόμαστε, θα καταφέρουμε να τους διώξουμε και πάλι!” Την ίδια στιγμή, μία γιαγιά που επίσης κατέβαινε τον πεζόδρομο κι άκουσε τη στιχομυθία, κοντοστάθηκε και κούνησε το δεξί της χέρι κυκλικά, στο στιλ “τι μας λες τώρα, εδώ πάθαμε μεγάλη συμφορά”.
  • Αμέσως η κυρία γύρισε προς το μέρος της για να την κατσαδιάσει — στοργικά: “Κοιτάξτε, όλα θα πάνε καλά, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!”
  • Για το ένα περίπου λεπτό που έμεινα εκεί, στο παγκάκι, η συζήτηση συνεχιζόταν. Μπορούσα ν’ ακούω μόνο τη ζωηρή κυρία, καθώς προσπαθούσε ν’ αναπτερώσει το ηθικό του παππού και της γιαγιάς. Λεπτομέρειες δεν θυμάμαι, αλλά η βασική ιδέα ήταν πως τώρα θα πρέπει να φανούν γενναίοι και σύντομα όλα θα είναι όπως πρέπει και πολύ καλύτερα.
  • Καθώς επέστρεφα στο γραφείο και στις υποχρεώσεις, για μια στιγμή σκέφτηκα ότι μάλλον η κυρία ήταν περισσότερο φοβισμένη από τον παππού και τη γιαγιά.
  • Μπορεί βέβαια να έκανα λάθος.
  • Στο γραφείο, μη νομίσετε ότι μπόρεσα να στρωθώ στη δουλειά. Από χθες έως και τούτη τη στιγμή, κάθε λίγο και λιγάκι επιστρέφω στο Twitter και στο Facebook για να μαθαίνω κανένα νέο, να παρακολουθώ συζητήσεις και, τ’ ομολογώ, για να τρολλάρω κιόλας (τέτοιος είμαι :P)
  • Κατά τα αναμενόμενα, κάργα οι νουθεσίες στα social τα media, το ίδιο και η –συχνά κεκαλυμμένη– ανησυχία. Υπερωρίες βεβαίως κάνουν και οι επαναστάτες του πληκτρολογίου, τα κομματομαντρόσκυλα και τα περίπολα των χωροφυλάκων της σκέψης.
  • Α, κι εννοείται ότι σχεδόν όλοι γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα για σχεδόν οτιδήποτε.
  • Ξέρουν, π.χ., τι θα έπρεπε να κάνει ο Πρωθυπουργός για να μη φτάσουμε έως το δημοψήφισμα.
  • Κατανοούν γιατί, παρά τις φιλότιμες και αξιέπαινες προσπάθειες του Πρωθυπουργού, τελικά φτάσαμε έως το δημοψήφισμα.
  • Προβλέπουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και είναι βέβαιοι για το τι θα ακολουθήσει.
  • (Παρεμπιπτόντως, αν μετά το περήφανο Όχι η κυβέρνηση δεν μπορέσει να συνεχίσει, θα την έχουν ρίξει.)
  • Να σημειώσουμε κάπου εδώ ότι μια χαρά όμορφα περνούσαμε με την παλιά Δραχμή. Με τη νέα Δραχμή θα πάρουμε τη χώρα μας πίσω και, as a bonus, θα περνάμε και πάλι μια χαρά όμορφα.
  • Στο μεταξύ, οι ξένοι τρέχουν πανικόβλητοι μ’ αυτή την κίνηση-ματ του Πρωθυπουργού κι ο καπιταλισμός καταρρέει.
  • Τι; Όχι;
  • Χμ, όχι.
  • (Who da thunk it?!)
  • Σε άλλο μέτωπο, μπράβο Ζωίτσα, πες τους τα και ξεγύμνωσέ τους!
  • Νέες γέφυρες ρίχνει προς τους Ευρωπαίους ο Πρωθυπουργός και επιδιώκει συμφέρουσα συμφωνία στο “και ένα”.
  • Την ίδια στιγμή, το χρέος έχει κριθεί ως παράνομο και επονείδιστο.
  • Μπράβο Ζωίτσα, πες τα!
  • Πέρα από την πλάκα, ξέρετε γιατί τα γράφω αυτά, έτσι δεν είναι; Αν δεν ξέρετε, να σας το πω εγώ: Γιατί δεν είμαι αριστερός enough.
  • Ήρθε χθες ένας στο προφίλ μου στο Facebook με το αριστερόμετρο, με μέτρησε, με βρήκε κοντό, μου θύμισε ότι παλιά τα έχωνα στο Σαμαρά αλλά τώρα άλλαξα, με ρώτησε τι θα έπρεπε να κάνει ο Τσίπρας για να μη φτάσουμε ως εδώ — μου εξήγησε κι ότι το πρόβλημα με το bank-run το προκάλεσαν οι κακοί ξένοι και τα εγχώρια media που τους σιγοντάρουν.
  • Αυτό το τελευταίο, το εξηγούν πολλοί σε πολλούς άλλους.
  • Κοιτάξτε δηλαδή τι συνέβη.
  • Ο κόσμος εμπιστευόταν τον Σύριζα που εδώ και μήνες κάθε βδομάδα υποσχόταν συμφωνία, και συμφωνία δεν βλέπαμε.
  • Εμπιστευόταν και τον Γιάννη ειδικότερα (όχι, δεν πρόκειται να το γράψω με ένα “ν”), που το πρωί έλεγε το ένα και το μεσημέρι αμόλαγε το μείον ένα.
  • Εμπιστευόταν επίσης τον Κρητίκαρο γιατρό (και πρώην απεργό πείνας με λιγούρες), τον Φίλη που σε τηλεοπτική εκπομπή ρώτησε παρευρισκόμενο αν φοβάται μήπως χάσει τα 300 του ευρώ, τη Βαλαβάνη, τον Σκουρλέτη, τον άνετο Λαπαβίτσα, την τσεκουράτη Ραχήλ, τον Ρωσσολάγνο Λαφαζάνη κ.ά.
  • Ο κόσμος δεν ανησυχούσε που η κυβέρνηση σκούπιζε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στα κρατικά ταμεία, για να πληρώνει δόσεις και στοιχειώδεις υποχρεώσεις όπως, π.χ., μισθούς και συντάξεις.
  • Όταν μάθαμε για τα “I Owe You” (forever), ο κόσμος συνέχισε να μην ανησυχεί.
  • Όταν στο παρά πέντε και μέσα στα άγρια ξημερώματα ο πρόεδρος του 15μελούς ανακοίνωσε δημοψήφισμα με γελοίο και ταυτόχρονα εκβιαστικό ερώτημα, ο κόσμος και πάλι δεν ανησύχησε.
  • Αλλά μετά άρχισαν τα όργανα οι απέξω, υποβοηθούμενοι βεβαίως από τα ντόπια κανάλια, οπότε bank-run.
  • Το Ό,τι Να ‘Ναι (TM), φίλες και φίλοι, είν’ ένα αδηφάγο τέρας.
  • Είναι εδώ και απειλεί να μας κατασπαράξει όλους.
  • Λέγανε κάποιοι ότι αυτά που υποσχόταν ο Σύριζα πριν τις εκλογές απλά *δεν* γίνονται.
  • Το πήγαιναν παραπέρα κι εξηγούσαν ότι ο Σύριζα θα καταστήσει τον κόσμο συνένοχο σε νέο, χειρότερο μνημόνιο.
  • Αν και καταλάβαινα γιατί τα έλεγαν όλα αυτά (εκείνοι που τα έλεγαν), δεν ήθελα να τους πιστέψω. Μωρέ, ας κάνει τα μισά –ή ακόμη και τα μισά των μισών– απ’ όσα λέει ο Σύριζα, και καλύτερα θα είμαστε όλοι μας.
  • Έτσι έλεγα τότε.
  • Σήμερα;
  • Φασκελώνομαι.
  • Κι εκεί που φασκελώνομαι, θυμάμαι κάτι που είχε γράψει ο Θείος Ακάκιος, στην επιστολή του για το τεύχος 011.
  • Αντιγράφω εδώ.
  • Αυτό που κυρίως θέλω να πω είναι κάτι πολύ απλό, αδυσώπητο, και απίστευτα τρομακτικό όταν το συνειδητοποιείς. Είναι το εξής:
  • Κάποια πράγματα πάνε στραβά, και κάποια όχι. Αλλά αν είναι να πάνε στραβά, δεν υπάρχει κανένα όριο στο πόσο στραβά μπορούν να πάνε. Δεν υπάρχει καμία ασφαλιστική δικλείδα. Ούτε η κοινή λογική, ούτε η ωριμότητα, ούτε η γνώση, ούτε η πληροφόρηση, ούτε η τεχνολογία, ούτε η συμπόνια των άλλων, ούτε τίποτα. Αν τα αφήσεις ανεξέλεγκτα, τα πράγματα μπορεί να πάνε πολύ στραβά.
  • Έχει συμβεί και ξανασυμβεί. Και θα ξανασυμβεί. Αναπόφευκτα. Το θέμα είναι, όσο περνάει από το χέρι μας, να μην ξανασυμβεί σε μας.
  • Να το θυμάστε αυτό, αγαπητοί μου, όταν σας ξαναπεί κάποιος ότι εντάξει, ρε παιδί μου, δεν τρέχει και τίποτα που έπιασαν εφτά τοις εκατό οι αβγοκέφαλοι τραμπούκοι, θλιβερό είναι αλλά εντάξει, ή ότι η Ευρώπη δεν πρόκειται με τίποτα να αφήσει την Ελλάδα να καταρρεύσει.
  • Να το θυμάστε.
  • Γεροί να είμαστε, να σκεφτόμαστε ψύχραιμα και ν’ αντιμετωπίσουμε σθεναρά ό,τι άλλο –εκτός από το Ό,τι Να ‘Ναι (TM)– πρόκειται να έρθει.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων