Το προφίλ μας στο Google Plus
2

deltaHacker 047 editorial: Πλαστική ελευθερία

Τις τελευταίες μέρες παίζουν, ταυτόχρονα, τρεις-τέσσερεις ειδήσεις που μου κάνουν αίσθηση.

Είδηση 1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι να κάνουν υποχρεωτικά χρήση πλαστικού χρήματος. Θα κάνουν ανάληψη 120-150 ευρώ την εβδομάδα, αναφέρεται σε δημοσίευμα, ενώ τα υπόλοιπα θα μπορούν να τα χρησιμοποιούν μόνο μέσω κάρτας. Παραθέτω απόσπασμα από το The TOC:

Συγκεκριμένα το ΥΠΟΙΚ επεξεργάζεται σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα προβλέπεται η υποχρεωτική χρήση καρτών στις συναλλαγές των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτό θα επιτυγχάνεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, με έλεγχο στα μετρητά που σηκώνουν από μισθούς και συντάξεις και συγκεκριμένα περιορίζοντας την εβδομαδιαία ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες στα 150 ευρώ από τα 420 που είναι σήμερα. Τα χρήματα που απομένουν στους λογαριασμούς των δικαιούχων, συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων, θα μπορούν να ξοδεύονται μόνο μέσω πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών.

Είδηση 2. Οι γιατροί υποχρεούνται να πληρώνονται με πλαστικό χρήμα. Οι γιατροί, με δεδομένες κάποιες προϋποθέσεις, έκαναν κατ’ αρχάς δεκτό το μέτρο.

Είδηση 3. Όλες οι καινούργιες επιχειρήσεις από 1/1/2016 θα πληρώνονται με πλαστικό χρήμα. Αυτό θα επεκταθεί υποχρεωτικά και στις επιχειρήσεις που έχουν ξεκινήσει παλαιότερα, και σύντομα σε όλες. Παραθέτω απόσπασμα:

Όλες οι νέες επιχειρήσεις που θα συσταθούν το 2016 θα υποχρεούνται για όλες τις συναλλαγές τους να χρησιμοποιούν χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες. Αυτό σημαίνει ότι θα εγκαταστήσουν μηχάνημα POS το οποίο θα επιδοτείται από τα πρόγραμμα του ΕΣΠΑ. Οπως αναφέρει στην «Κ» ο αναπλ. υπουργός Οικονομικών Τρ. Αλεξιάδης, εφόσον οι επιχειρηματίες χρησιμοποιούν έναν λογαριασμό και μία κάρτα για τα έσοδα και τα έξοδά τους, θα απαλλάσσονται από την υποβολή της δήλωσης φόρου εισοδήματος και την περιοδική δήλωση ΦΠΑ, δεδομένου ότι όλα τα στοιχεία θα είναι γνωστά στο υπουργείο. Σταδιακά το μέτρο της μη υποβολής δήλωσης θα επεκταθεί και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις.

Είδηση 4. (Αυτή ήταν στα ψιλά.) Οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες, μετά από απλό αίτημα μίας δημόσιας επιχείρησης (δήμοι, ΔΕΚΟ, εφορίες κ.ο.κ.) να παρακρατούν από λογαριασμούς πολιτών τυχόν χρέη τους. Επίσης, το όριο του προστατευόμενου ποσού κατέβηκε από τα 1500 ευρώ στα 1000. Παραθέτω απόσπασμα:

Έστω ότι έχετε απλήρωτη μία κλήση από δημοτική αστυνομία, ή οφείλετε Χ ποσό από νερό στον δήμο που διαμένετε, ή έχετε οφειλή από ΔΕΗ, τότε είναι πολύ πιθανό αν έχετε τραπεζική κατάθεση, να δείτε το ποσό οφειλής να αφαιρείται από τον τραπεζικό σας λογαριασμό.

Συγκεκριμένα από το καλοκαίρι (η μεγάλη έξαρση σημειώθηκε το Σεπτέμβριο), οι τράπεζες παραλαμβάνουν ομαδικά κατασχετήρια –από εφορίες, τελωνεία, δήμους, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία–, για δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών.

Τα αιτήματα είναι πολλά, μα πάρα πολλά. Υπολογίζεται ότι καθημερινά φτάνουν στις τράπεζες κατασχετήρια που αφορούν 500 και πάνω ονόματα.

Με τα κατασχετήρια ζητείται η δέσμευση καταθέσεων και μάλιστα για ποσά που συνήθως δεν ξεπερνούν τα 150 ευρώ.

Πρόκειται για οφειλές, από λογαριασμούς νερού, ρεύματος, ακόμα και από κλήσεις της δημοτικής αστυνομίας.

Ο καταθέτης δεν έχει κανένα τρόπο αντίδρασης και άμυνας, αφού ο νόμος προβλέπει σαφώς την κατάσχεση οφειλής, από τραπεζικό λογαριασμό.

Όμως εδώ οφείλω να παραθέσω και δύο προσωπικές περιπτώσεις –πιθανώς θα υπάρχουν κι άλλες–, με κατασχέσεις για ποσά κάτω από το προστατευόμενο όριο [*]. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα η κατάσχεση έγινε γιατί η παθούσα ήταν …εγγυήτρια.

URL: https://twitter.com/The_Broken_Loop/status/651081352419373057

URL: https://twitter.com/pelagarmenizo/status/651504583441842176

Επαναλαμβάνω ότι αν και οι περιπτώσεις είναι μόνο δύο, σίγουρα θα υπάρχουν εκατοντάδες παρόμοιες.

[*] Προστατευόμενο όριο υπάρχει μόνο σε έναν λογαριασμό κατ’ άτομο και για ποσό όχι μεγαλύτερο των 1000 ευρώ.

Εντάξει με την ενημέρωση; Πάμε στις σκέψεις τώρα.

Είναι πολύ δύσκολο να μεταφέρω με λέξεις αυτό που αισθάνομαι. Το να επιτρέψω να παραδοθεί το χρήμα στις τράπεζες, εγώ να έχω μόνον έναν αριθμό που θα πιστοποιεί ότι μου ανήκει, να είμαι διαρκώς ελεγχόμενος για το τι αγοράζω με τα χρήματα που κέρδισα ο ίδιος, να μπορεί ο καθένας να ξέρει την οικονομική μου κατάσταση και να μην μπορώ να αντιδράσω ακόμη κι αν αδικούμαι, δημιουργούν συνθήκες που με εγκλωβίζουν αφόρητα.

Για τη συνέχεια κανονικά θα έπρεπε να γράψω “οι άνθρωποι” αλλά γράφω “εγώ”, ώστε να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση για το “χειρότερο σενάριο” που υπερασπίζομαι.

Αν για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία να πληρωθεί το φαγητό του παιδιού μου, από το να πληρωθεί ένα χρέος στην τράπεζα με τα χρήματα που έχω κερδίσει, αυτό θα έπρεπε να είναι μια απόφαση ιερή. Αυτή η προτεραιότητα είναι δική μου ευθύνη. Τα χρήματα που κερδίζω είναι δικά μου, και η διαχείρισή τους βαρύνει αποκλειστικά εμένα.

Αν, σύντομα, καμία συναλλαγή δεν θα επιτρέπεται χωρίς πλαστικό χρήμα, μου φαίνεται πολύ ενοχλητικό το γεγονός ότι η τράπεζα, και τόσοι άλλοι πίσω απ’ αυτή, θα έχουν την απόλυτη καταγραφή όλων των οικονομικών συνηθειών μου, των οικονομικών μου σχέσεων, της οικονομικής μου ταυτότητας.

Μου φαντάζει απολύτως αδιανόητο για την προσωπική μου ελευθερία, το ότι τα χρήματά μου θα είναι ιδιοκτησία άλλου. Να μου τα δίνει, όποτε κι όπως νομίζει, να τα διαχειρίζεται όπως νομίζει, να μου τα παρακρατεί όποτε νομίζει.

Μου φαίνεται πολύ ανησυχητικό ένα σενάριο κατά το οποίο, αύριο το πρωί, το κράτος αποφασίζει μια έκτακτη εισφορά για όλους, π.χ., της τάξης του 5%-10% επί των τραπεζικών καταθέσεων, και τα αντίστοιχα ποσά να μεταφέρονται από έναν λογαριασμό σε άλλον, χωρίς καμία δυνατότητα για αντίδραση.

Μου φαίνεται εξαιρετικά τρομακτικό να αποφασιστεί, π.χ., η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, και εν μία νυκτί για μας να αλλάξουν το εικονίδιο και βεβαίως οι αξίες που σχετίζονται με τις ηλεκτρονικές πληρωμές, χωρίς να έχουμε καμία δυνατότητα για την όποια αντίδραση.

Τα χρήματά μας δεν θα είναι πια δικά μας. (Η κατοχή τους ήταν μια αυταπάτη, το ξέρω — δεν ήταν ποτέ δικά μας.) Θα ανήκουν στο κράτος και στις τράπεζες και θα τα διαχειριζόμαστε μόνο με τη διακριτική τους ευχέρεια, αν κι όπως εκείνοι επιτρέπουν. Όπως λέω πάντα, προσοχή στο “αν δεν έχεις σκοπό να παρανομήσεις, δεν έχεις τίποτα να χάσεις”. Αυτό είναι το μότο που προηγείται της παράδοσης των πλέον σημαντικών ελευθεριών σε άλλους.

Αυτό που για την παρούσα κυβέρνηση, όταν ήταν αντιπολίτευση, ήταν ο “οικονομικός στραγγαλισμός μιας ολόκληρης χώρας από τους δανειστές της”, με τον οικονομικό έλεγχο που επιχειρείται να εφαρμοστεί αφορά πλέον στο ατομικό επίπεδο: Ο προσωπικός πλούτος περνά στα χέρια του κράτους και της εξουσίας.

Επιπλέον, οι “too big to fail” τράπεζες δεν θα έχουν μόνο τον έλεγχο μιας οικονομίας, αλλά και τον απόλυτο έλεγχο του χρήματος κάθε πολίτη ξεχωριστά. Κάνουμε ένα μεγάλο, επικίνδυνο θηρίο, απλώς μεγαλύτερο — κι αφάνταστα πιο επικίνδυνο.

Έχοντας βάλει ξεκάθαρα, εδώ και χρόνια, την οικονομία ως ισότιμο συνομιλητή των ηθικών μας αξιών, η μετατροπή της όποιας οικονομικής μας ελευθερίας σε πλαστική με ανησυχεί βαθιά. Προϊδεάζει δε ένα εξαιρετικά μαύρο μέλλον, κατά την ταπεινή μου γνώμη.

2 Responses to “deltaHacker 047 editorial: Πλαστική ελευθερία”

  1. djmouzz | 14/10/2015 at 20:15

    Λοιπόν θα ξεκινήσω λέγοντας ότι τον @arkoudos τον εκτιμώ και τον e-γνωρίζω και φυσικά ακολουθώ από τις πρώιμες ημέρες του twitter χρόνια πριν και χαίρομαι για κάθε του άρθρο του στο DeltaHacker.

    Θα εκφέρω αρχικά απόψεις οι οποίες είναι απαλαγμένες από συναισθηματισμό και αγγίζουν τα όρια του κυνισμού ηθελημένα, ώστε να δείτε και την άλλη όψη του νομίσματος και κατόπιν τη δική μου άποψη.

    Τα χρήματά μας με το που τα καταθέσαμε στην Τράπεζα δεν είναι δικά μας εξ ορισμού. Αν δείτε τα “ψιλά” γράμματα ακόμη και σε απλό άνοιγμα λογαριασμού ταμιευτηρίου θα το καταλάβετε.

    Στις περιπτώσεις κατάσχεσης χρημάτων , είχαν ειδοποιηθεί οι κάτοχοι των λογαριασμών και δεν είχαν φροντίσει να δηλώσουν και στην τράπεζα το λογαριασμό σε “προστασία” των 1.500 ευρώ.

    Το να γνωρίζει η τράπεζα και κατ επέκταση το κράτος, που χαλάω τα λεφτά μου μέσω των καρτών, ναι μεν αγγίζει τα όρια της ιδιωτικότητας, αλλά είναι και ο μόνος τρόπος να αποκαλύπτονται οι παράνομες και παράτυπες συναλλαγές.

    Τα χρήματά μου έχω το δικαίωμα να τα διαχειρίζομαι όπως θέλω, αλλά όταν τα χρωστάω έπρεπε να σκεφτώ καλύτερα πριν μπω εγγυητής ή με γράψουν γιατί πάρκαρα όπου γούσταρα ή εδώ και καιρό έλεγα δε βαριέσαι κάτι θα γίνει και θα τα διαγράψουν.

    Λοιπόν εδώ τελειώνω με το παραλήρημα και προσγειώνομαι. Πλην των θεμάτων που ανέφερε ο Γιάννης, παραβίαση ιδιωτικότητας, μη υπολογισμός κοινωνικών κριτηρίων στις κατασχέσεις κτλ στα οποία συμφωνώ, συγχίζομαι ταυτόχρονα απόλυτα με το γείτονα , ο οποίος αν και χρωστάει σε όποιον μιλάει Ελληνικά φρόντισε να πάει τις πλουσιοπάροχες διακοπούλες του και να γκρινιάζει για τα κοινόχρηστα για τη ΔΕΗ για τη βενζίνη κτλ. Τσαντίζομαι με τον ωχαδερφισμό, “κάτι θα γίνει μωρέ”, με τη βόλεψη του καναπέ και ΚΥΡΙΩΣ με τις ψευτοεπαναστάσεις του Facebook. Και είναι περισσότεροι δυστυχώς οι αιθεροβάμονες από τους πραγματικά έχοντες πρόβλημα. Ο Γιάννη μιλάει ορθολογικά, αλλά που υπάρχει ορθολογισμός στον Έλληνα;

    Κι επειδή οι ορθολογιστές μείναμε λίγοι και η κυριαρχία της οικονομίας βάση credits στην τράπεζα θα είναι προτόγνωρη για το DNA του Ελληναρά καλοπερασάκια, προετοιμαστείτε για δύσκολες μέρες. Πληροφορηθείτε για διαδικασίες , όρια, εξαιρέσεις. Φτιάξτε πολλά χαρτοφυλάκια που έλεγε κι ο Χαρδούβελης…

    Να νιώθετε τέλος τυχεροί που δεν είστε αναλφάβητοι στην τεχνολογία…

  2. panosangel | 15/10/2015 at 10:40

    Όπως πολύ σωστά αναφέρει ο @arkoudos και ο @djmouzz οι μέρες που έρχονται θα αναδείξουν δύο φαινόμενα. Από τη μια την παγίδα της απόλυτης κυριαρχίας της Τράπεζας και από την άλλη την έλλειψη ορθολογισμού στον μέσο Έλληνα.

    Από μέρους μου θα ήθελα να κάνω μια διαφορετική ανάλυση πάνω στα ίδια δεδομένα. Το πλαστικό χρήμα προωθείται με γνώμονα το καλό της οικονομίας (ποιανού;;) καθώς θα περιορίσει στο ελάχιστον την φοροδιαφυγή. Και υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό το γεγονός αλλά όχι αυτή που θέλουν να παρουσιάσουν.

    Ναι, η μικρομεσαία φοροδιαφυγή θα εξαλειφθεί. Όσες επιχειρήσεις βρίσκονται στο όριο της χρεοκοπίας (και είναι πάρα πολλές) θα κλείσουν την επόμενη μέρα. Κανείς όμως δεν μιλάει για την μεγάλη φοροδιαφυγή των πολυεθνικών. Δείτε Apple, Google, MS κλπ. Φορολογούνται έως και 0,1% επί των κερδών τους. Το ίδιο πρότυπο ακολουθούν και οι δικές μας “μεγάλες”. Και αυτό επειδή έχουν πρόσβαση σε εργαλεία και λογιστικά τρικ εξαιτίας του μεγέθους του. Size does matter και σε αυτή την περίπτωση.

    Πάμε τώρα στην επόμενη μέρα:
    Το κράτος θα μαζέψει γεμίσει τα ταμεία του με ζεστό χρήμα. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Τι θα γίνει όμως με τους υπέρογκους συντελεστές φορολόγησης; Θα πέσουν σε λογικό για τα ευρωπαϊκά μέτρα επίπεδο (~15%) ; Θα βελτιωθούν άμεσα οι παρεχόμενες υπηρεσίες σε υγεία και παιδεία; Ή το κράτος θα γίνει ο μεγάλος κουμπαράς που όποιος τον διαχειρίζεται θα ναι το μεγάλο αφεντικό με μηδενική ΠΛΕΟΝ δυνατότητα αντίστασης από τους υπηκόους;

    Welcome to the Brave New World…

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων