Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 049 editorial: Θέσεις 27 και 28

Φίλες και φίλοι,

  • Σας γράφω τούτες τις γραμμές μέσα από λεωφορείο του ΚΤΕΛ, καθ’ οδόν προς Δράμα. Δίπλα μου είναι η κα Σύμβουλος Εκδόσεως (TM) του περιοδικού, η οποία πριν από λίγο άκουγε μουσική από ένα μπλε MP3 player που έχει μαζί της. Τώρα προσπαθεί να βγάλει φωτογραφίες με το κινητό της — κι ας είναι χαμηλός ο φωτισμός.
  • Περνάμε από το Λόφο Καστά, στην Αμφίπολη, κι όποτε είμαστε εδώ κοντά η κα Σύμβουλος Εκδόσεως (TM) συνηθίζει να βγάζει φωτογραφίες.
  • Απόψε προσπαθεί και να *μη* σχολιάσει το γεγονός της ξαφνικής ανάσυρσης του laptop από το σακίδιό μου, βεβαίως και της προσπάθειάς μου να σας γράψω τις γραμμές τούτες.
  • Γενικά, στο ΚΤΕΛ προτιμάμε θέσεις μπροστά. Σήμερα όμως, 23 του μήνα, όλοι φεύγουν από Θεσσαλονίκη για Χριστούγεννα. Το λεωφορείο είναι γεμάτο, οπότε αναγκαστικά πήραμε τις θέσεις 27, 28. Δεν μας αρέσει να καθόμαστε τόσο πίσω, αλλά τουλάχιστον έχουμε λίγο περισσότερο χώρο: μπροστά από τις θέσεις μας έχει κάτι σαν τραπεζάκι και μετά είναι η πόρτα, οπότε το να βολέψω κάπως το laptop και ν’ αρχίσω να γράφω δεν στάθηκε αδύνατο.
  • Ένα καλό που έχει το ΚΤΕΛ είναι οι ευκαιρίες που σου δίνει για ν’ ακούς μουσική που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν έχεις την ευκαιρία ν’ ακούς — ή τουλάχιστον έτσι συμβαίνει με την περίπτωσή μου.
  • Να, ακριβώς τώρα έχει Βασίλη Καρρά: Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις, δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νοιώσεις, στα είπα όοολααα κ.λπ. κ.λπ.
  • Πριν είχε την κυρία Πάολα και πιο πριν πάλι Καρρά, με αυτό το θεϊκό εγώ καμάρα, κι εσύ πολυτεχνείοοοοο (τον τίτλο δεν τον θυμάμαι).
  • Κάθε φορά που ακούω Καρρά, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ για την ηλικία του. Καλά να είναι, απλά το αναφέρω γιατί είναι από εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, εμένα μου φαίνεται πως δεν αλλάζουν.
  • Σας έχει συμβεί ποτέ αυτό; Να συνειδητοποιείτε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αναλλοίωτοι στο χρόνο; Εντάξει, είναι λογικό να έχουμε αυτή την εντύπωση για όσους είναι κοντά μας και τους βλέπουμε καθημερινά, αλλά μερικές φορές συμβαίνει και με άλλους, τους οποίους δεν έχουμε συναντήσει ποτέ. Για εμένα ο Καρράς είναι ένα παράδειγμα, η Κανέλλη ένα άλλο.
  • Τέλος πάντων, δεν είναι μόνο αυτές οι σκέψεις που μ’ απασχολούν αυτή τη στιγμή. Εδώ και μερικές ώρες σκέφτομαι τον καημένο τον virtualization host που έφτιαξα προσφάτως, ο οποίος έχει μείνει μόνος του στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο pfSense box. Δεν πρόκειται να πάθει κάτι το μηχάνημα. Μ’ ανησυχεί όμως η σκέψη της διακοπής της πρόσβασης — κι αναφέρομαι στη δική μου την πρόσβαση. Σήμερα το μεσημέρι βεβαιώθηκα ότι ο OpenVPN server στο pfSense box λειτουργεί σωστά, ώστε να έχω έναν τρόπο να φτάνω στο τοπικό δίκτυο πίσω του, άρα και στον virtualization host.
  • Μη νομίζετε ότι έχω κάποια μεγάλη ανάγκη τα VMs του εν λόγω host, χριστουγεννιάτικα. Ίσως όμως χρειαστεί να συνδεθώ για να τσεκάρω κάτι ή για να βεβαιωθώ ότι κάτι άλλο δουλεύει όπως προβλέπεται. Ξέρετε κάτι; Δεν θα είχα την ανάγκη γι’ αυτούς τους ελέγχους, αν είχα βάλει τις τελικές πινελιές σε ένα μίνι αφιέρωμα που ετοιμάζω για το τεύχος 049.
  • Το μίνι αφιέρωμα αφορά στο virtulazion με το KVM και το openSUSE, μόνο που για άλλη μια φορά απεδείχθη ότι *και* μίνι δεν είναι *και* τον ατελείωτο έχει.
  • Κλασικά.
  • Κάτι που με αγχώνει μ’ αυτόν τον πρόσφατο εκτροχιασμό είναι ο DTP guy του περιοδικού, ο οποίος με τη σειρά του αγχώνεται που έχει αυτή τη *μικρή* εκκρεμότητα με το PDF του νέου τεύχους. Είμαι επίσης σίγουρος ότι ανησυχεί κι ο κος Αρχισυντάκτης (TM). Αυτός όμως ανησυχεί σιωπηρά και δεν μιλάει. Είναι που για το τεύχος 049 δεν ετοίμασε άρθρο, λόγω έκτακτων υποχρεώσεων. Δυο-τρία τεύχη πριν ξεκίνησε μια σειρά άρθρων (όχι μίνι), γύρω από το πώς ακριβώς κατασκεύασε τον δικό του υπολογιστή — κι εννοείται ότι δεν αναφέρομαι σε συναρμολόγηση PC. Καταλάβατε τι έκανε; Μας έβαλε καλά καλά στην πρίζα με τα τέσσερα πρώτα άρθρα της σειράς, τώρα όμως μας βάζει στον πάγο. Τουλάχιστον υποσχέθηκε ότι θα επανέλθει από το τεύχος 050.
  • Τώρα που είπα “πάγο”, τι αισχρό αίσχος είν’ αυτό με τον καιρό φέτος; Το μόνο παρήγορο –και μόλις προσπάθησα να κάνω air-quotes αλλά είμαι κάπως στριμωγμένος με το μπουφάν εδώ και φοβάμαι μη μου γλυστρήσει το laptop–, είναι ότι το κακό δεν έχει χτυπήσει μόνο την Ελλάδα, όπως άλλωστε συνηθίζει τα τελευταία χρόνια. Να, έβλεπα χθες λίγο την αγγλική εκδοχή του DW και είχε δελτίο καιρού: γύρω γύρω στη Γερμανία, παντού 12άρια βαθμών Κελσίου! Στο μεταξύ μου έλεγε κι ο Θείος Ακάκιος τα νέα του ανηψιού, ο οποίος ως γνωστόν έχει εγκατασταθεί, πρακτικά, στο Λονδίνο. Προς το παρόν, λέει, ο χειμώνας είναι ο πιο αφύσικα ζεστός για τα τελευταία χρόνια. Πάνε, λέει, να σπάσουν το ρεκόρ του ’48.
  • Έχει τώρα αρχίσει να στρίβει το ΚΤΕΛ, που εμποδίζεται από την πολλή κίνηση, για να μπει στο προαύλιο του σταθμού, στη Δράμα. Δεν ξέρω αν το λένε “προαύλιο”. Μόλις τώρα το σκέφτηκα κι όσο σκέφτομαι ότι το σκέφτηκα, σκέφτομαι ότι μ’ αρέσει αυτό που μόλις σκέφτηκα και θα το καθιερώσω να το λέω (αυτό που μόλις σκέφτηκα).
  • Η κα Σύμβουλος Εκδόσεως (TM) κοιτάζει έξω από το παράθυρο τα φώτα της Ονειρούπολης, η οποία είναι δίπλα στο σταθμό. Κοιτάζω κι εγώ και το βλέμμα μου πέφτει σε μια ηλεκτρονική πινακίδα, που δείχνει τη θερμοκρασία.
  • Οκτώ βαθμοί είναι ανεκτοί για την εποχή, και η γενική ατμόσφαιρα στη Δράμα ήδη δείχνει όμορφη και χριστουγεννιάτικη.
  • Είμαι σίγουρος ότι είναι.
  • Καλές γιορτές να έχουμε και να ‘μαστε καλά, να φροντίζουμε την ονειρούπολή μας και να βοηθάμε τους ανθρώπους μας να φροντίζουν τη δική τους.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων