Το προφίλ μας στο Google Plus
0

deltaHacker 058 editorial: Ό,τι σας αρέσει, σχεδόν πάντα

Φίλες και φίλοι,

  • Πάντα πιστεύαμε, πιστεύουμε και θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε, ότι ο Σύγχρονος Άνθρωπος (TM) οφείλει να επιδιώκει και να κάνει ό,τι του αρέσει.
  • Αρκεί βεβαίως αυτό που του αρέσει να μη βλάπτει τους συνανθρώπους του, οπότε αμέσως αμέσως αποκλείουμε κατηγορίες δραστηριοτήτων τις οποίες νομίζουμε πως δεν έχει νόημα ούτε καν ν’ αναφέρουμε.
  • Άλλωστε μεγάλα παιδιά είμαστε — και καταλαβαινόμαστε.
  • Κι επειδή είμαστε μεγάλα παιδιά (και καταλαβαινόμαστε), δεν χρειάζεται να σημειώσουμε ότι μερικές φορές *δεν* μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Τι να γίνει, δεν είμαστε μόνοι μας στον Πλανήτη και συχνά υποχρεωνόμαστε να κάνουμε πράγματα που δεν μας πολυαρέσουν.
  • Αλλά όταν τελειώνουμε με τις όχι-και-τόσο ευχάριστες ή ακόμη και δυσάρεστες εργασίες και υποθέσεις, αξίζει να επικεντρωνόμαστε ξανά σε ό,τι μας έλκει κι έχει κάτι να μας πει.
  • Το αποτέλεσμα είναι ότι, μέσω ευχάριστων για εμάς ενασχολήσεων, διαρκώς γινόμαστε καλύτεροι κι ωφελούμαστε. Και δεν ωφελούμαστε μόνον εμείς, αλλά συνήθως ωφελούνται και οι γύρω μας. Σκεφτείτε: Ενώ το κίνητρό μας είναι καθαρά εγωιστικό (κάνω αυτό που *μου* αρέσει), τελικά κερδίζουν περισσότεροι από ένας άνθρωποι.
  • Έχουμε μια ροπή προς τη γενικολογία, φίλες και φίλοι, και φαίνεται. Αυτή τη φορά όμως αξίζει να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι, αναφέροντας ένα ή δύο παραδείγματα.
  • Στο πρώτο παράδειγμα συζητάμε για έναν αρθρογράφο που δουλεύει σε ψηφιακό περιοδικό τεχνολογίας. Αλήθεια, γιατί κάποιος θα ήθελε να ασχοληθεί με το αντικείμενο; Η προφανής απάντηση είναι διότι (σχεδόν) όλοι μας κάτι πρέπει να κάνουμε για να ζήσουμε. Έτσι είναι — κι άνετα μπορούμε να φανταστούμε έναν αρθρογράφο ο οποίος ξεκίνησε να κάνει αυτή τη δουλειά μόνο και μόνο επειδή έπρεπε να εργαστεί. Ίσως όμως υπήρχαν κι άλλοι λόγοι που οδήγησαν το φίλο μας εκεί που είναι κι όχι, π.χ., στον πολλά υποσχόμενο κλάδο του αγροτουρισμού (λέμε τώρα) ή στον ακόμα πιο πολλά υποσχόμενο κλάδο της μεσογειακής ιχθυοκαλλιέργειας (σκοτοδίνη).
  • Ίσως του αρέσει η τεχνολογία (μάλλον σίγουρο) κι έχει έφεση προς τον γραπτό λόγο (πολύ πιθανό). Επιπρόσθετα μάλλον του αρέσει και η έρευνα, διασκεδάζει δοκιμάζοντας/χαλώντας/φτιάχνοντας και, last but not least, καταφέρνει και μεταδίδει τις όποιες γνώσεις έχει ακόμη και σε αναγνώστες οι οποίοι δεν είχαν καν ακούσει για το εκάστοτε θέμα που παρουσιάζει κι αναπτύσσει.
  • Θα συμφωνήσετε, φανταζόμαστε, ότι ο υποθετικός αυτός αρθρογράφος τεχνολογίας βρίσκεται στο σωστό χώρο και μάλιστα πληρώνεται *χωρίς* να δουλεύει. Ναι, σωστά διαβάσατε: δεν δουλεύει ο άνθρωπος, αφού ό,τι κάνει το βλέπει πρώτα σαν διασκέδαση και μετά ως οτιδήποτε άλλο.
  • Αν τώρα θέλουμε να είμαστε λίγο περισσότερο ακριβολόγοι και προσγειωμένοι στην πραγματικότητα, πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι ο φίλος μας δεν κάνει πάντα ό,τι του αρέσει. Συχνά αναγκάζεται και δουλεύει με άλλους συναδέλφους κι όλοι μαζί τεστάρουν κι αξιολογούν φορητά media players (μιλάμε για *το* blast from the past), φωτογραφικούς εκτυπωτές (δάκρυα από τη βαρεμάρα) ή ακόμη και πολυσυσκευές που συνδυάζουν εκτυπωτή, σαρωτή και φαξ (αντίο κόσμε).
  • Γενικά όμως του αρέσει πολύ η δουλειά του και, όπως μπορείτε να υποθέσετε, αυτό τον κάνει να είναι καλός και μεταξύ άλλων να απολαμβάνει και μια κάποια εργασιακή ασφάλεια. Ποιοι άλλοι κερδίζουν, εκτός από εκείνον; Πρώτα πρώτα κερδίζουν οι άνθρωποι του οικογενειακού του περιβάλλοντος, για προφανείς μάλλον λόγους. Κερδίζουν όμως και αναγνώστες του περιοδικού. Κατ’ αρχάς, είναι αποδέκτες *και* της καλής δουλειάς του αρθρογράφου και χαίρονται με ό,τι διαβάζουν. Κατά δεύτερον, ίσως μαθαίνουν πράγματα που τους είναι άμεσα χρήσιμα. Επιπρόσθετα, κάποιοι από τους αναγνώστες εμπνέονται και προχωρούν σε συγκεκριμένες επιλογές, π.χ., περί σπουδών ή επαγγελματικού προσανατολισμού. Αρκετοί λοιπόν ωφελούνται, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, από τα αποτελέσματα της εργασίας ενός ανθρώπου, ο οποίος αγαπά αυτό που κάνει. Ο ίδιος βέβαια δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει για τα αποτελέσματα της δουλειάς του — και μάλλον αδιαφορεί. Σημασία για εκείνον έχει να κάνει ό,τι του αρέσει.
  • Στο δεύτερο παράδειγμά μας, ας συζητήσουμε για έναν άλλον φίλο ο οποίος δουλεύει ως Quality Assurance Engineer σε μια εταιρεία που παρέχει υποστήριξη σε Open Source Software. Με λίγα λόγια –κι επειδή δεν χρειάζεται να είμαστε 100% ακριβείς για το job description–, ας πούμε ότι κάθε φορά που εφαρμόζονται patches σε λογισμικό που υποστηρίζει η εταιρεία τότε ο άνθρωπός μας οφείλει να βεβαιώνει ότι το αναβαθμισμένο λογισμικό δουλεύει σωστά κι όπως προβλέπεται. Οι πελάτες, δηλαδή, με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να παίρνουν λογισμικό κατώτερης ποιότητας, σε σχέση με εκδόσεις που ήδη χρησιμοποιούσαν.
  • Επαναλαμβάνουμε το ερώτημα που θέσαμε προηγουμένως: Γιατί κάποιος θα ήθελε να δουλέψει ως QA Engineer; Ο προφανής λόγος είναι διότι χρειάζεται μια δουλειά για να ζήσει και μπορούμε να φανταστούμε έναν QA Engineer ο οποίος ξεκίνησε στο χώρο μόνο και μόνο επειδή *πρέπει* να δουλέψει κ.λπ. κ.λπ. Ίσως όμως υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που οδήγησαν το (νέο) φίλο μας εκεί που τώρα είναι κι όχι, π.χ., στο να γίνει ψυκτικός (ξέρετε πόσα βγάζουν οι καλοί ψυκτικοί;) ή στο να χτίσει καριέρα ως stand up comedian (τιμή, δόξα και χρήμα, για τους πετυχημένους κωμικούς του είδους).
  • Ίσως του αρέσει το Linux ειδικότερα και το F/LOSS γενικότερα. Μπορεί επίσης να έχει έφεση προς την αναλυτική προσέγγιση στην επίλυση προβλημάτων και να γοητεύεται από τον προγραμματισμό, χωρίς να είναι developer. Επειδή εξάλλου βαριέται ν’ ασχολείται με το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, όταν συνειδητοποίησε πως δεν θα κάνει QA μόνο για μία εφαρμογή τότε είδε μπροστά του ν’ ανάβει ένα πράσινο φως.
  • Ο φίλος μας δεν τα πάει άσχημα με το QA (ακόμα μαθαίνει) κι αυτό βεβαίως είναι καλό για τον ίδιο. Είναι φυσικά καλό και για τους συναδέλφους του, άρα και για την εταιρεία. Οι δε πελάτες δεν ανακαλύπτουν regressions (ας το ελπίσουμε!) στις ανανεωμένες εκδόσεις του λογισμικού που λαμβάνουν, επομένως όλα δείχνουν όμορφα κι ωραία και κανείς δεν παραπονιέται.
  • Ποιοι άλλοι ωφελούνται απ’ αυτή την κατάσταση; Όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα, η προφανής απάντηση δείχνει στο οικογενειακό περιβάλλον του μηχανικού (είμαστε έτοιμοι να τον πούμε “κιού-έι”, δειλιάσαμε όμως). Μάλιστα. Κανείς άλλος, ωφελείται; Χμ, ίσως. Αν, π.χ., υποθέσουμε ότι ο φίλος μας (ο κιού-έι) τα πηγαίνει καλά με τον γραπτό λόγο, τότε δεν είναι διόλου απίθανο να υποθέσουμε κι ότι μπλογκάρει για τη δουλειά του, για τις νέες τεχνολογίες που μελετά αλλά και για τα ενδιαφέροντα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ίσως μάλιστα να μη γράφει σε μπλογκ που το διαβάζουν 5-6 άνθρωποι, αλλά σε (ψηφιακό) περιοδικό με λίγους περισσότερους συνδρομητές. Θα μπορούσαμε εδώ να σκεφτούμε ότι το πρόσωπο του πρώτου παραδείγματος είναι ίδιο με το πρόσωπο του δεύτερου παραδείγματος, απλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Πραγματικά όμως, δεν υπάρχει λόγος για τόσο τραβηγμένα σενάρια.
  • Φανταστείτε ότι το πρόσωπο του δευτέρου παραδείγματος (το οποίο σχεδόν σίγουρα είναι διαφορετικό από εκείνο του πρώτου παραδείγματος) έχει να δουλέψει με ένα προϊόν storage που βασίζεται στο Ceph και η εταιρεία πουλά υποστήριξη σε όσους ενδιαφέρονται να το αξιοποιούν. Ο φίλος μας τότε θα ξεκινήσει μαθαίνοντας γι’ αυτό το Ceph, για τα storage clusters, για τα διαφορετικά interfaces (object/block/file-level) που παρέχει μια τέτοια πλατφόρμα στις εφαρμογές κ.ο.κ. Μετά θα θελήσει να υλοποιήσει τα δικά του storage clusters για testing, τα οποία μάλιστα δεν είναι υποχρεωτικό να βασίζονται σε physical hardware (ακόμη κι ένα laptop με 16GB RAM είναι αρκετό για ένα απλό cluster εκπαιδευτικού χαρακτήρα). Αν κάποια στιγμή στιγμή ξεκινήσει να γράφει άρθρα για το όλο θέμα, ώστε να έχει τις νεοαποκτηθείσες γνώσεις και μεθοδολογίες σε μια καλή σειρά και να μη χάνεται, δεν θα κερδίσουν κάτι και μερικοί απ’ όσους τα διαβάσουν; Δεν ξέρουμε πώς το βλέπετε εσείς, σκεφτόμαστε όμως ότι δυο-τρεις άνθρωποι, τους οποίους ο φίλος μας δεν γνωρίζει καν, όλο και κάτι θα μάθουν κι αργά ή γρήγορα θα τους φανεί χρήσιμο.
  • Τι καθιστά μη-μηδενική την πιθανότητα για θετικά αποτελέσματα, στα δύο μόλις από τα ατέλειωτα σενάρια που θα μπορούσαμε να φανταστούμε; Μα, το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές τους φροντίζουν και κάνουν ό,τι τους αρέσει.
  • Σχεδόν πάντα, φυσικά.

ΥΓ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του πραγματικού κόσμου είναι εντελώς συμπτωματική — εκτός από τις περιπτώσεις που δεν είναι.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων