Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Ανώνυμο P2P sharing και OneSwarm

Μία-μία οι μάχες χάνονται. Απ’ το Napster και το Kazaa μέχρι -πλέον- και το Pirate Bay, όλα δείχνουν ότι για να επιβιώσει ένα σύστημα P2P πρέπει να είναι πλήρως αποκεντρωμένο, χωρίς κεντρικούς server που παίζουν ζωτικό ρόλο στην λειτουργία του συστήματος. Μα όταν δεν υπάρχει κέντρο, οι εταιρίες/οργανισμοί «προστάτες των πνευματικών δικαιωμάτων» θα πρέπει να επιτεθούν στον κάθε χρήστη ξεχωριστά. Και γι’ αυτό… πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι…

Εκμεταλλευόμενες την ύπαρξη κέντρου, αρχικά οι εταιρίες έβαζαν στο στόχαστρο τις ίδιες τις υπηρεσίες. Ωστόσο, σύντομα ανακάλυψαν ότι ο πόλεμος αυτός διέπονταν από το φαινόμενο της Λερναίας Ύδρας: κάθε φορά που κέρδιζαν μια μάχη κλείνοντας μια υπηρεσία, άλλες, νέες υπηρεσίες εμφανίζονταν ξαφνικά για να αντικαταστήσουν τις παλιές, πολλές φορές δυσκολότερο να καταπολεμηθούν και τελικά δημοφιλέστερες από τις προκατόχους τους.
Έτσι, οι εταιρίες ξεκίνησαν να κυνηγούν, εκτός από τις ίδιες την υπηρεσίες και μεμονωμένους χρήστες αυτών. Και φυσικά, εφόσον δεν μπορεί να κυνηγήσει κανείς τα εκατομμύρια χρηστών P2P παγκοσμίως, η τιμωρία των λίγων θα έπρεπε να είναι παραδειγματική για να αποθαρρύνει τους υπόλοιπους. Και έτσι βρέθηκαν χρήστες που μοιράζονταν μερικές δεκάδες τραγούδια να χρωστάνε δεκάδες χιλιάδες δολάρια στις δισκογραφικές, με αποκορύφωμα την περίφημη περίπτωση της Jammie Thomas, μιας 30χρονης ανύπαντρης μητέρας από την Μινεσότα που κατάντησε να χρωστάει περίπου μισό εκατομμύριο δολάρια για τα 1702 τραγούδια που μοίραζε online.

Internet και ανωνυμία

Το γεγονός που επιτρέπει αυτό το κυνηγητό να συμβαίνει είναι ότι η παρουσία μας στο internet, παρά την πολλές φορές αντίθετη κοινή πεποίθηση, δεν είναι ανώνυμη. Η ταυτότητα ενός χρήστη μπορεί εύκολα να συνδεθεί με την διεύθυνση IP που αποκτά κατά την σύνδεσή του στο internet, ενώ κάθε πακέτο του πρωτοκόλλου IP που διέπει το internet περιέχει στην κεφαλίδα του τις IP του αποστολέα και του παραλήπτη. Με λίγα λόγια, όταν ο Α κατεβάζει κάτι από τον Β, και οι δύο μπορούν να ξέρουν την διεύθυνση IP του άλλου και αν ένας από τους δύο είναι «κυνηγός» μπορεί άνετα πλέον – με την ισχύουσα νομοθεσία – να προμηθευτεί τα στοιχεία του άλλου γνωρίζοντας την IP του.
Στο πρωτόκολλο BitTorrent λόγου χάρη -ίσως το πιο διαδεδομένο P2P πρωτόκολλο σήμερα- ο «κυνηγός» δεν έχει παρά να χρησιμοποιήσει ένα BitTorrent client για να κατεβάσει ένα παράνομο αρχείο. Κατά την διάρκεια του κατεβάσματος, ο client θα του προμηθεύσει όλες τις διευθύνσεις IP με τις οποίες συνδέθηκε για να κατεβάσει το αρχείο. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι χρήστες πίσω από αυτές τις διευθύνσεις διένειμαν παράνομα το συγκεκριμένο αρχείο και ο «κυνηγός» έχει πλέον όλα τα στοιχεία που χρειάζεται για να κινηθεί νομικά εναντίον τους.

Proxy: Κρύβοντας την διεύθυνση IP

Ο μόνος τρόπος για να κρατηθεί κρυφή η διεύθυνση IP σε μια διμερή επικοινωνία είναι η χρήση ενός διαμεσολαβητή (proxy) ως τρίτου (το οποίο βέβαια καθιστά την επικοινωνία τριμερή). Proxy είναι ένας υπολογιστής που αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει όλες τις αιτήσεις επικοινωνίας ενός άλλου υπολογιστή, στέλνοντάς του πίσω τα αποτελέσματα. Έτσι, όταν ο Α ζητά να κατεβάσει κάτι από τον Β μέσω του proxy Γ, η επικοινωνία γίνεται ανώνυμη για τον Α αφού ο Β συνδέεται μόνο με τον Γ, ο οποίος ανακατευθύνει ότι λαμβάνει από τον Β στον Α (δείτε την σχετική εικόνα). Στο internet υπάρχουν αρκετοί proxy server με ελεύθερη πρόσβαση (open proxy) και οποιοσδήποτε μπορεί να διαλέξει κάποιον για να «κρυφτεί» από πίσω του, κυρίως όταν επισκέπτεται σελίδες.
Το απλούστερο παράδειγμα λειτουργίας proxy. Ο Α, που θέλει κάτι από τον Β, ζητά από τον proxy Γ να μεσολαβήσει (1), ο Γ προωθεί το αίτημα στον Β (2) και αυτός επιστρέφει την ζητούμενη πληροφορία στον Γ (3), ο οποίος την μεταβιβάζει στον Α (4). Με αυτόν τον τρόπο ο Α «κρύφτηκε» πίσω από τον Γ και ο Β δεν έχει τρόπο να γνωρίζει σε ποιόν πρόσφερε τελικά την πληροφορία του.Στο P2P sharing ωστόσο τα πράγματα είναι πιο απαιτητικά. Η κίνηση που δημιουργείται από τους εκατομμύρια χρήστες P2P δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από μερικούς συγκεκριμένους proxy. Ο κάθε proxy θα λειτουργούσε ως bottleneck και οι ταχύτητες μεταφοράς θα περιορίζονταν σημαντικά. Άλλωστε, ακόμα και αν υποθετικά μπορούσαν να δημιουργηθούν κάποιοι «super-proxy» στους οποίους δεν θα υπήρχε θέμα traffic ή bandwidth, η χρήση τους από κάποιο σύστημα P2P θα συνιστούσε ύπαρξη κέντρου και για τις εταιρίες-κυνηγούς αυτό θα σήμαινε ότι αρκεί να καταφέρουν να κλείσουν αυτούς τους λίγους proxy για να καταστρέψουν όλο το δίκτυο P2P.

Ας γίνουμε όλοι proxy!

Αφού λοιπόν οι proxy είναι αναγκαίοι για την ανωνυμία αλλά λίγοι δεν είναι αρκετοί, η επόμενη ιδέα έρχεται φυσικά: πρέπει κάθε client στο δίκτυο να δρα ταυτόχρονα ως proxy για επικοινωνίες τρίτων. Η ιδέα αυτή δεν είναι καινούρια αφού με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί ουσιαστικά και το ανοικτό δίκτυο Tor. Αλλά οι δημιουργοί του Tor είχαν στο μυαλό τους να κάνουν ανώνυμες διάφορες υπηρεσίες του internet όπως το web όπου ο κάθε χρήστης συνδέεται με ένα server για να λάβει τις πληροφορίες που θέλει. Έτσι, η χρήση πάνω από το Tor κάποιου σύνθετου δικτύου P2P, όπως -λόγου χάρη- το BitTorrent όπου ο κάθε χρήστης συνδέεται με εκατοντάδες άλλους χρήστες του δικτύου, δεν είναι καθόλου πρακτική αφού λίγοι μόνο P2P client μπορούν να «γονατίσουν» ολόκληρο το δίκτυο Tor.
Με παρόμοιο concept λειτουργεί και το P2P δίκτυο Freenet. Αλλά πέρα από την περίπλοκη υλοποίηση, το Freenet που λειτουργεί ως ένας τεράστιος αποθηκευτικός χώρος κατανεμημένος στους υπολογιστές των χρηστών του, έχει το ελάττωμα να αποβάλλει περιεχόμενο για το οποίο δεν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Έτσι, ενώ κάποιος χρήστης μπορεί να εντοπίσει εύκολα το τελευταίο επεισόδιο του Prison Break, ίσως να έχει πρόβλημα, λόγου χάρη, να βρει και να κατεβάσει ένα ebook για μαθηματικά.  

OneSwarm

Το OneSwarm είναι ένα νέο σχετικά πρόγραμμα/πρωτόκολλο P2P που αναπτύσσεται στο πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και υπόσχεται πολύ καλή ανωνυμία παρακάμπτοντας -τουλάχιστον στην θεωρία- πολλά από τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν τα παρόμοια δίκτυα P2P.
Το γραφικό περιβάλλον του OneSwarm μέσα από τον Firefox.Ως πρόγραμμα, το OneSwarm είναι βασισμένο πάνω στο Vuze (Azureus) και αυτό του δίνει δύο πλεονεκτήματα. Πρώτα, το Vuze χαρίζει στο OneSwarm πλήρη προς-τα-πίσω συμβατότητα με το πρωτόκολλο BitTorrent και δεν χρειάζεται να έχετε δύο διαφορετικά προγράμματα P2P. Επιπλέον, εφόσον το Vuze είναι βασισμένο σε Java, το OneSwarm είναι «από γεννησιμιού του» διαθέσιμο για όλα τα διάσημα λειτουργικά συστήματα, όπως Windows, MacOS και Linux. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι, για να εγκατασταθεί σε οποιοδήποτε από αυτά τα λειτουργικά, θα πρέπει να υπάρχει εγκατεστημένο ήδη το τελευταίο JRE της Sun.
Εφόσον εγκατασταθεί, ο χειρισμός του γίνεται μέσα από τον browser, και με την λέξη αυτή οι δημιουργοί του εννοούν οποιονδήποτε browser εκτός του Internet Explorer (Firefox, Safari, Chrome & Opera λειτουργούν μια χαρά).

Δίκτυο φίλων

Η λειτουργία του OneSwarm βασίζεται σε ένα δίκτυο Friend 2 Friend (F2F), περίπου σαν αυτό του Freenet όπου κάθε κόμβος είναι και proxy, χωρίς όμως το προκαταβολικό ανέβασμα του μοιραζόμενου περιεχομένου κάθε χρήστη σε κατανεμημένο αποθηκευτικό χώρο. Συγκεκριμένα, μετά την εγκατάσταση του OneSwarm, ο χρήστης καλείται να προσθέσει σε μια λίστα τους φίλους του που χρησιμοποιούν OneSwarm, όπως περίπου θα έκανε κάποιος που μόλις εγκατέστησε μια εφαρμογή instant messaging.
Τα παράθυρο χειροκίνητης προσθήκης νέου φίλου. Από εδώ μπορείτε να μάθετε και το δημόσιο κλειδί σας για να το ανταλλάξετε με αυτό των φίλων σας.Σε ένα δίκτυο F2F οι κόμβοι ονομάζονται φίλοι και αποτελούν τους δομικούς λίθους του δικτύου. Κάθε κόμβος, δεν συνδέεται αυτόματα με κάθε άλλο κόμβο όπως συμβαίνει σε άλλα δίκτυα, αλλά για να επικοινωνήσουν δύο κόμβοι πρέπει πρώτα να δηλωθεί σχέση φιλίας μεταξύ τους. Διαφορετικά, ένας κόμβος που δεν έχει φίλους είναι αποκομμένος από το υπόλοιπο δίκτυο. Συνεπώς, οι σχέσεις φιλίας στο δίκτυο ορίζουν την τοπολογία του.
Σε κάθε υπολογιστή που εγκαθίσταται, το OneSwarm δημιουργεί αρχικά ένα σετ δημόσιου/ιδιωτικού κρυπτογραφικού κλειδιού 1024bit. Προκειμένου να δημιουργηθεί μια φιλία μεταξύ δύο χρηστών, αυτοί πρέπει να ανταλλάξουν τα δημόσια κλειδιά τους, πράγμα που μπορεί να γίνει με 3 τρόπους:

  • Χειροκίνητα. Οι δύο χρήστες μπορούν να στείλουν ο ένας στον άλλον τα κλειδιά τους με μια συμβατική μέθοδο (email, IM κ.λπ.) και να τα εισάγουν χειροκίνητα στο OneSwarm.
  • Αυτόματα στο LAN. Το OneSwarm μπορεί με ανάλογη επιλογή να βρει αυτόματα άλλους υπολογιστές που τρέχουν το πρόγραμμα στο ίδιο τοπικό δίκτυο. Αν ο χρήστης επιλέξει να προσθέσει κάποιον από αυτούς ως φίλο και ο χρήστης του άλλου υπολογιστή συμφωνήσει, η ανταλλαγή κλειδιών θα γίνει αυτόματα από το πρόγραμμα.
  • Μέσω social network. Με παρόμοιο τρόπο όπως στην περίπτωση του LAN, ο χρήστης έχει την δυνατότητα να προσθέσει τους φίλους που έχει ήδη δημιουργήσει σε κάποιο social network, αρκεί να έχουν και αυτοί εγκατεστημένο το OneSwarm. Προς το παρόν υποστηρίζεται μόνο το δίκτυο επαφών που έχει ο χρήστης στην υπηρεσία GTalk/Gmail αλλά υπάρχει πρόθεση να προστεθούν και άλλες υπηρεσίες στο μέλλον (π.χ. Facebook, MySpace κ.λπ.)

Προσέξτε ότι για την δημιουργία μιας σχέσης φιλίας, όποια μέθοδος και αν επιλεχθεί, θα πρέπει να συμφωνούν και οι δύο πλευρές. Δεν μπορεί να δημιουργηθεί φιλία μόνο με την πρόθεση ενός χρήστη και χωρίς την συγκατάβαση του άλλου.
Σημειώστε επίσης ότι υπάρχουν δύο τύποι φίλων και ο χρήστης μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιλέξει αν ένας συγκεκριμένος φίλος του θα είναι κανονικός ή περιορισμένος (limited). Η διαφορά μεταξύ των δύο τύπων φιλίας θα περιγραφεί παρακάτω.

Περιεχόμενο προς ανταλλαγή

Τα παράθυρο επιλογής περιεχομένου προς ανταλλαγή. Κάνοντας κλικ στο κουμπί Advanced Visibility, μπορείτε να ρυθμίσετε αναλυτικά με ποιους θέλετε να μοιράζεστε το συγκεκριμένο περιεχόμενο.Πέρα από την προσθήκη των φίλων και όπως γίνεται και στις υπόλοιπες εφαρμογές P2P, ο χρήστης του OneSwarm πρέπει να επιλέξει και το περιεχόμενο που θέλει να μοιράζεται. Αυτό μπορεί να γίνει με 2 τρόπους:

  • Directory watching. Ο χρήστης μπορεί να ορίσει συγκεκριμένους φακέλους, οι οποίοι θα παρακολουθούνται για αλλαγές, και των οποίων το περιεχόμενο θα είναι πάντα διαθέσιμο για αναζήτηση σε όλους τους φίλους και διαθέσιμο για περιήγηση (browsing) σε όλους τους κανονικούς φίλους.
  • Μεμονωμένα αρχεία/directories. Ο χρήστης μπορεί να ορίσει συγκεκριμένα αρχεία ή φακέλους στα οποία μπορεί να ρυθμίσει συγκεκριμένα δικαιώματα πρόσβασης ανά φίλο.

Το περιεχόμενο που επιλέγεται δεν ανεβαίνει κάπου αυτόματα όπως γίνεται στο Freenet, αλλά μένει στον υπολογιστή του χρήστη όπως γίνεται με τις παραδοσιακές υλοποιήσεις P2P, όπως λόγου χάρη το Direct Connect (DC++ κ.λπ.). Μάλιστα, ακριβώς όπως γίνεται και στο DC++, αμέσως μετά την επιλογή ξεκινά η διαδικασία hashing του περιεχομένου, η οποία μπορεί να διαρκέσει αρκετή ώρα (ανάλογα με τον όγκο των δεδομένων) αλλά είναι αναγκαία για την λειτουργία αναζήτησης και την επαλήθευση της πιστότητας των αρχείων που μεταφέρονται.

Λειτουργία

Εφόσον προστεθούν οι φίλοι και επιλεγεί το περιεχόμενο προς ανταλλαγή, το OneSwarm είναι έτοιμο για χρήση. Η εύρεση περιεχομένου για κατέβασμα μπορεί να γίνει με δύο τρόπους, την περιήγηση & την αναζήτηση.
Στην περιήγηση (browsing) o χρήστης μπορεί να επιλέξει ένα φίλο του από αυτούς που τον έχουν δηλώσει ως κανονικό φίλο, να περιηγηθεί στο περιεχόμενο που μοιράζεται ο συγκεκριμένος φίλος σαν αυτό να βρισκόταν τοπικά και να επιλέξει ότι θέλει για κατέβασμα. Η μεταφορά των αρχείων γίνεται άμεσα από φίλο σε φίλο και έτσι η μέθοδος αυτή δεν προσφέρει ανωνυμία οπότε οι χρήστες πρέπει να ορίζουν ως κανονικούς φίλους μόνο άτομα που γνωρίζουν και εμπιστεύονται.
Διαφορετικά, ο χρήστης μπορεί να εκτελέσει αναζήτηση με λέξεις κλειδιά για να βρει το περιεχόμενο που τον ενδιαφέρει στο δίκτυο. Σε πρώτη φάση, η αναζήτηση θα μεταφερθεί σε όλους τους φίλους του χρήστη (περιορισμένους και μη), στην συνέχεια σε όλους τους φίλους αυτών κ.ο.κ.. Βέβαια, λόγω της άναρχης δομής που αναμένεται να έχει το δίκτυο φίλων (χωρίς διάταξη ή ιεραρχία) αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα η ίδια αναζήτηση να επιστρέφει στους ίδιους κόμβους. Για να σταματήσει η αναζήτηση κάποια στιγμή και να αποφευχθεί αυτό το φαινόμενο ατέρμονου βρόγχου που μπορεί να «μπουκώσει» ολόκληρο το δίκτυο, ακολουθείται ένας απλός κανόνας.  Οποιοσδήποτε κόμβος λάβει την αναζήτηση θα την προωθήσει στους φίλους του μόνο όταν ισχύουν και τα 3 παρακάτω κριτήρια:

  • ο ίδιος ο κόμβος δεν μοιράζεται αρχεία που να ταιριάζουν με τα κριτήρια της αναζήτησης
  • δεν έχει προωθήσει ξανά την ίδια αναζήτηση πρόσφατα
  • δεν έχει περάσει ένα λεπτό από την στιγμή που ο αρχικός χρήστης ξεκίνησε την αναζήτηση

Σύμφωνα με το τελευταίο κριτήριο, μια αναζήτηση δεν μπορεί να διαρκέσει πάνω από 1 λεπτό. Αν μέσα σε αυτό το λεπτό, ένας ή περισσότεροι κόμβοι που θα λάβουν την αναζήτηση μοιράζονται σχετικά αρχεία (ας ονομάσουμε αυτούς τους κόμβους «πηγές»), θα σταματήσουν να προωθούν την αναζήτηση -σύμφωνα με το πρώτο κριτήριο- και θα στείλουν σήμα στον αρχικό χρήστη (ας ονομάσουμε τον κόμβο του «προορισμό») ότι διαθέτουν τα αρχεία που ψάχνει. Βέβαια, οι πηγές, ακόμα και αν είναι φίλοι πρώτου βαθμού του προορισμού, δεν έχουν τρόπο να γνωρίζουν τον πραγματικό προορισμό. Το μόνο που γνωρίζουν είναι ότι κάποιος άμεσος φίλος τους προώθησε την συγκεκριμένη αναζήτηση και κατά πάσα πιθανότητα το έκανε αυτό για λογαριασμό κάποιου δικού του φίλου. Έτσι, το σήμα θα σταλεί πίσω, από τις πηγές στον προορισμό, όχι άμεσα, αλλά ακολουθώντας την αντίστροφη διαδρομή με την οποία η αναζήτηση έφτασε από τον προορισμό στις πηγές. Με τον τρόπο αυτό, υπάρχει πιθανότητα να ανακαλυφθούν πολλαπλές διαδρομές μεταξύ πηγής & προορισμού και αυτό, όχι μόνο επειδή ίσως υπάρχουν πολλές πηγές αλλά και επειδή μια πηγή είναι πιθανόν προσβάσιμη μέσω διαφορετικών διαδρομών (δείτε και την αντίστοιχη εικόνα).
Αναπαράσταση αναζήτησης σε ένα σχεδόν τετριμμένο δίκτυο Friend-2-Friend 7 κόμβων. Στην εικόνα ο κάθε κόμβος έχει ονομαστεί με ένα αριθμό (κίτρινο χρώμα) ενώ έχουν σημανθεί και οι αριθμοί των φίλων του (άσπρο χρώμα). Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, ο κόμβος 1 ξεκινά την αναζήτηση (προορισμός) ενώ οι κόμβοι 5,6 και 7 διαθέτουν το περιεχόμενο που ψάχνει (πηγές). Οι διακεκομμένες μαύρες γραμμές δείχνουν την πορεία με την οποία προωθείται η αναζήτηση από φίλο σε φίλο ενώ οι συμπαγείς χρωματιστές γραμμές αναπαριστούν τις 4 διαφορετικές διαδρομές επιστροφής των αποτελεσμάτων. Αυτές οι διαδρομές θα χρησιμοποιηθούν και για την λήψη του περιεχομένου. Προσέξτε ότι ο στον κόμβο 5 αντιστοιχούν 2 διαδρομές επιστροφής (multi-path).Τελικά, όλα τα σήματα θα επιστρέψουν στον προορισμό, και τα αποτελέσματα της αναζήτησης θα εμφανιστούν στον χρήστη που την ξεκίνησε. Βέβαια, ο προορισμός θα λάβει τα αποτελέσματα μέσω των φίλων του και όχι από τις πραγματικές πηγές, τις οποίες δεν έχει τρόπο να γνωρίζει.
Ο χρήστης μπορεί πλέον να επιλέξει κάτι από την λίστα των αποτελεσμάτων για να το κατεβάσει. Για την λήψη αρχείων, το OneSwarm κάνει χρήση του πρωτοκόλλου BitTorrent με μια σημαντική διαφορά. Δεν γίνονται άμεσες συνδέσεις P2P αλλά F2F, δηλαδή για την σύνδεση της πηγής με τον προορισμό χρησιμοποιούνται οι διαδρομές φίλου με φίλο που είδατε στην διαδικασία αναζήτησης. Έτσι, οι λήψεις είναι multi-source όπως ακριβώς στο BitTorrent αλλά ταυτόχρονα και multi-path ώστε να περιοριστεί η αναμενόμενη μείωση στην ταχύτητα από την χρήση ενδιάμεσων κόμβων και να συνεχίζεται η λήψη ακόμα και αν κάποιοι ενδιάμεσοι κόμβοι βγουν εκτός δικτύου.

Ανωνυμία στο OneSwarm.

Σε όλη αυτή την διαδικασία, κάθε κόμβος συνδέθηκε μόνο με τους φίλους του ενώ δεν υπήρχε τρόπος να γνωρίζει αν τα δεδομένα που έλαβε από αυτούς προέρχονταν όντως από αυτούς ή αν τα δεδομένα που έστειλε σε αυτούς προορίζονταν όντως για αυτούς. Αυτό σημαίνει ότι το OneSwarm πετυχαίνει πλήρη ανωνυμία.
Για παράδειγμα, έστω ότι ένας «κυνηγός» των εταιριών εγκαθιστά το OneSwarm για να βρει χρήστες που μοιράζονται παράνομο περιεχόμενο. Το πρώτο του πρόβλημα θα είναι ότι πρέπει να βρει φίλους. Ας υποθέσουμε ότι θα βρει κάποιους και ας υποθέσουμε επίσης ότι θα τον ορίσουν ως περιορισμένο φίλο (βέβαια, ακόμα και είναι αρκετά αφελείς ώστε να ορίσουν κάποιον άγνωστο ως κανονικό φίλο, οι μόνοι που κινδυνεύουν είναι οι ίδιοι μέσω της λειτουργίας περιήγησης). Έχοντας συνδεθεί πλέον στο δίκτυο F2F, ο «κυνηγός» μπορεί να βρει και να κατεβάσει παράνομο περιεχόμενο αλλά ακόμα και αν αυτό το περιεχόμενο προέρχεται από ένα άμεσο φίλο του (όπως στην μωβ διαδρομή 4 της εικόνας), αυτός δεν έχει τρόπο να το γνωρίζει και δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν. Αλλά και αντίστροφα, αν ο «κυνηγός» μοιράσει επίτηδες παράνομο περιεχόμενο για να «ψαρέψει» χρήστες που κατεβάζουν παράνομο περιεχόμενο, ακόμα και αν όλοι οι φίλοι του κατεβάζουν από αυτόν, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζει αν τα δεδομένα που μετακινούνται προορίζονται για τους ίδιους ή αν αυτοί δρουν απλά ως proxy για λογαριασμό τρίτων.

Επίλογος

Το OneSwarm έχει την δυνατότητα να αναπαράγει βίντεο ή μουσική, την ώρα που γίνεται η λήψη τους, μέσα στον browser ακόμα και αν δεν υπάρχουν εγκατεστημένοι οι απαραίτητοι codecs. Στο screenshot η ταινία παίζει ενώ η λήψη της βρίσκεται ακόμα στο 5%.Όλα αυτά βέβαια αφορούν στην θεωρία του OneSwarm (για την οποία μάλιστα μπορείτε να διαβάσετε πιο αναλυτικά στο αντίστοιχο paper του εγχειρήματος). Στην πράξη, αφενός θα ανακαλύψετε ότι, παρά την έλλειψη ανάλογης σήμανσης, το λογισμικό είναι ποιότητας beta παρουσιάζοντας αρκετά κολλήματα και αφετέρου μάλλον θα σας δυσκολέψει λίγο στην αρχή μέχρι να ξεκινήσετε και να κάνετε τον δικό σας κύκλο φίλων. Μην αφήσετε όμως αυτά τα θέματα να σας αποτρέψουν απ’ το να το δοκιμάσετε – άλλωστε αυτά τα προβλήματα χαρακτηρίζουν κάθε νέο εγχείρημα. Θα ανακαλύψετε ότι εκτός από την ανωνυμία, προσφέρει και άλλα καινοτόμα χαρακτηριστικά, όπως λόγου χάρη ότι μπορεί να κάνει real-time transcoding ώστε να μπορείτε να βλέπετε ένα βίντεο ή να ακούτε ένα τραγούδι την ώρα που το κατεβάζετε και μέσα από τον browser! Cool, eh?

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων