Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #001

Αγαπητοί μου,

  • Γράφω από το ειδυλλιακό Πόρτο Γερμενό όπου έχω ξεμείνει από τα μέσα του καλοκαιριού, πριν τις απεργίες των ταξιών.
  • Είμαι καθισμένος στον ξύλινο πάγκο δίπλα από την μεγάλη αιώρα στην αυλή και πατάω πλήκτρα στην παλιά γραφομηχανή της Κυρίας Καίτης, έχοντας την θάλασσα κάτω μπροστά μου. Όλα είναι πολύ ήρεμα και ειδυλλιακά, με την εξαίρεση των τζιτζικιών που κοντεύουν να πάθουν αποπληξία από το πολύ τζι τζι.
  • Οι πάντες στα γύρω σπίτια κοιμούνται για μεσημέρι, και, κανονικά, αυτό θα έκανα κι εγώ.
  • Αλλά υποσχέθηκα στον ανιψιό να γράψω μιαν επιστολή και αυτό κάνω τώρα.
  • Οφείλω να ομολογήσω ότι γράφω μεν, αλλά είμαι ταραγμένος και ανήσυχος.
  • Δεν είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας που με ανησυχεί –- ή μάλλον: δεν είναι μόνο αυτό που με ανησυχεί. Με ανησυχούν πολλά πράγματα.
  • Ας πούμε, με ανησυχεί ότι εδώ και έξι ώρες δεν έχει ηλεκτρικό. Δεν ξέρω αν φταίνε τα αντιμονοπωλιακά αντανακλαστικά της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ (χμμ) ή η υπερφόρτωση του τοπικού υποσταθμού λόγω των κλιματιστικών. Αδυνατώ να σκεφτώ ποιος πανέξυπνος μπορεί να θέλει να ανάβει κλιματιστικό στο Πόρτο Γερμενό όταν αρκεί να βγει από το σπίτι και να κάτσει στην σκιά.
  • Το θέμα είναι ότι κάτι έχει συμβεί, και δεν έχουμε ρεύμα.
  • Κι ανησυχώ γιατί με τέτοια ζέστη, αν δεν έρθει (το ρεύμα) γρήγορα, θα λιώσουν τελείως όσα καημένα παγάκια έχουν απομείνει στο ψυγείο. Αφήστε που θα αρχίσουν να επηρεάζονται οι προμήθειες που μου άφησε φεύγοντας προ ημερών η μητέρα της εξαδέλφης.
  • Μου ετοίμασε, βλέπετε, πολυάριθμα μικρά ταπεράκια (από το ΙΚΕΑ) με διάφορες σπεσιαλιτέ της μέσο- και άπω-ανατολικής κουζίνας, και έχει τιγκάρει η κατάψυξη μέχρι πάνω.
  • Ήταν εκεί, γύρω στα τέλη Αυγούστου. Μετά έφυγαν όλοι.
  • Δεν ξέρω τι πρεμούρα τους έπιασε, κι ένιωσαν ξαφνικά την ανάγκη να την κάνουν.
  • Εντάξει, ο ανιψιός είχε να επιστρέψει στο Λονδίνο (κακό του κεφαλιού του). Αλλά οι άλλοι;
  • Εγώ, πάντως, αποφάσισα να μείνω εδώ λίγο παραπάνω. Έτσι όπως το είχα σκεφτεί αρχικά, θα παρέμενα τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η Έκθεση Θεσσαλονίκης και να φύγουν οι εκπρόσωποι της Τρόικας.
  • Η λέξη κλειδί στην παραπάνω φράση είναι το «τουλάχιστον».
  • Είναι ήδη μέσα Σεπτεμβρίου, και δεν το έχω πάρει απόφαση να ξεκουνήσω.
  • Θα αναρωτιέστε, βεβαίως, το καταλαβαίνω. «Καλά, γραφείο δεν έχει αυτός να πάει; Πώς την είδε έτσι με τις παρατεταμένες διακοπές; Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτός απολαμβάνει τα τζιτζίκια;»
  • Μην αναρωτιέστε, θα τα εξηγήσω όλα.
  • Η ουσία είναι ότι από τον Ιούλιο, αμέσως με το που πήρα την άδειά μου και ήρθαμε στο Πόρτο Γερμενό, έχω σκεφτεί πολύ. Αναρωτήθηκα για τα πάντα.
  • Αναρωτήθηκα, ας πούμε, αν ήθελα πράγματι να επιστρέψω στην Αθήνα αυγουστιάτικα για το τεύχος Σεπτεμβρίου, και να κάθομαι ξανά στο ίδιο γραφείο, δίπλα στους ίδιους γειτόνους, και να προσπαθώ για μιαν ακόμα φορά να ζεστάνω το κοκαλάκι μου πληκτρολογώντας όσο πιο γρήγορα μπορώ. (Αλλά χωρίς να πληρώνομαι.)
  • Είχα, καταλαβαίνετε, τις επιφυλάξεις μου.
  • Η σταγόνα που με έκανε να αποφασίσω ήταν η απεργία των ταξί.
  • Ήμουν καθισμένος εδώ, στον ίδιο πάγκο, κοιτώντας την θάλασσα και τσιμπολογώντας καρπούζι. Δίπλα μου η Μαιρούλα και ο ανιψιός έπαιζαν ναυμαχία.
  • Το ξέρετε το παιχνίδι, έτσι; Ο κάθε παίκτης τοποθετεί τα πλοία του σε έναν πίνακα 8 επί 8, και μετά ανταλλάσσει πυρά με τον αντίπαλό του. Εναλλάξ.
  • Ένιωσα ότι ήρθε η σειρά μου.
  • Απλώνω, λοιπόν, το χέρι μου στο άιΦον της Μαιρούλας και την διακόπτω, απαιτώντας να μου εξηγήσει την λειτουργία του. Αμέσως μετά αρχίζω να γράφω ένα μέιλ προς τους συναδέλφους στο γραφείο, με κοινοποίηση στην Χέλγκα, πληροφορώντας τους ότι είμαι ακινητοποιημένος στο αεροδρόμιο, και ότι αδυνατώ να φτάσω στο γραφείο γιατί όλοι οι δρόμοι είναι αποκλεισμένοι από τους διαμαρτυρόμενους αυτοκινητιστές.
  • Ανακρίβεια, βεβαίως, αλλά δεν πειράζει.
  • Ωραίο πράμα η ναυμαχία, αλλά ακόμα πιο ωραίο πράμα το κινητό με ίντερνετ. Ειδικά όταν νιώθεις ότι έχεις πάρει μιαν απόφαση. Σας το συνιστώ.
  • Η δική μου απόφαση ήταν ότι στο γραφείο δεν θα επέστρεφα. Ούτε τον Αύγουστο, ούτε τον Σεπτέμβριο, ούτε ποτέ.
  • Το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι, που λέει και ο ποιητής.
  • Αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι αποφάσισα να αποσυρθώ.
  • Όχι βέβαια.
  • Μια μικρή αποτοξίνωση θα έκανα, χωρίς, όμως –πρέπει να το παραδεχτώ– να γνωρίζω πώς θα επέστρεφα και πού.
  • Η απάντηση στο ερώτημά μου, ήρθε μετά από μια συζήτηση που είχα με τον ανιψιό δυό τρεις μέρες αργότερα, λίγο προτού φύγει για Λονδίνο.
  • Άρχισε να μου λέει για κάτι «φίλους» που ετοιμάζουν κάτι καινούργιο, και που θα μπορούσε να με ενδιαφέρει.
  • «Τι καινούργιο;» να τον ρωτάω εγώ, αλλά αυτός να το παίζει διστακτικός. «Έχω κάποιες άκρες», μου λέει τελικά σε κάποια φάση, ενώ τρώγαμε μούσμουλα καθισμένοι εδώ, στον ίδιο πάγκο που είμαι και τώρα. Απέναντί μας ήταν η μητέρα της εξαδέλφης που είναι ινδουίστρια. Ξεφύλλιζε ένα υπερβολικά χρωματιστό περιοδικό με θέμα τον Ινδικό κινηματογράφο. Είχε μεγάλες φωτογραφίες και μεγάλα γράμματα.
  • «Είναι κάτι παιδιά που σκέφτονται να βγάλουν ένα περιοδικό για χακεριές», άρχισε να λέει ο ανιψιός.
  • «Άλλο πάλι και τούτο», αναρωτήθηκε ξεφυλλίζοντας το περιοδικό της η θεία. «Για πιπεριές; Τι άλλο μπορούνε να γράψουνε για τις πιπεριές;»
  • «Τι εννοείς “χακεριές”;» ρώτησα κι εγώ.
  • «Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ», μου απάντησε. «Μην μου κάνεις τον αθώο. Τα γραπτά παραμένουν.»
  • «Έστω ότι ξέρω», επέμεινα. «Άλλο πράγμα να ξέρω για πιπεριές, εννοώ χακεριές, και άλλο να μπορώ να γράψω.»
  • «Για αυτά που ξέρεις θα γράφεις. Να σου δώσω το μέιλ του, να τα μιλήσετε.»
  • «Ποιανού;»
  • «Δεν τον ξέρει κανείς ποιος είναι. Όλοι τον λένε Κύριο Εκδότη. Είναι ο άνθρωπός σου.»
  • «Κύριο Εκδότη τον λένε; Κι εμένα με λένε Ακάκιο. Κύριο Ακάκιο. Ούτε καν κύριο, Θείο Ακάκιο.»
  • Έκανα μια παύση. «Δεν θέλω να γράφω μέιλ όταν είμαι σε διακοπές!».
  • «Δεν με ενδιαφέρει ούτε πώς σε λένε ούτε αν θέλεις ή δεν θέλεις να γράφεις μέιλ! Αρκεί να επικοινωνήσεις. Στείλε του σήματα καπνού. Γράψ’του γράμμα και στείλ’το με το σαλιγκάρι. Κι αν βαριέσαι να γράφεις με το χέρι, έχει μέσα μια γραφομηχανή. Λίγο λάδωμα θέλει, και δουλεύει μια χαρά.»
  • Να μην σας τα πολυλογώ, αγαπητοί μου, το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί, και αποφάσισα να ακολουθήσω την προτροπή του ανιψιού. (Πού φτάσαμε!)
  • Είμαι σίγουρος ότι δεν το φανταζόταν πως θα χρησιμοποιήσω πράγματι την γραφομηχανή της Κυρίας Καίτης που ήταν στο πατάρι, αλλά να ‘μαι που την χρησιμοποιώ.
  • Είναι λίγο θορυβώδης, βέβαια, αλλά με τέτοια τζιτζίκια εδώ γύρω κανείς δεν της δίνει σημασία.
  • Χώρια που δεν σταματάει όταν κόβεται το ρεύμα.
  • Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό πλεονέκτημα έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα στην γαλανή μας πατρίδα.
  • Αλλά πού θα πάει; Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι.
  • Σας ασπάζομαι,
    Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων