Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #002

Αγαπητοί μου,

  • Από ό,τι βλέπετε, πάει να μου γίνει συνήθειο.
  • Η γραφομηχανή της κυρίας Καίτης εννοώ.
  • Έχω βέβαια από δίπλα και το WD40 γιατί κολλάνε τα πλήκτρα κάθε λίγο και λιγάκι, ειδικά το Enter.
  • Ανεβάζει μεν τη σελίδα μια γραμμή, αλλά δεν επιστρέφει στην αρχική θέση τον κύλινδρο, και αν δεν το προσέξω εγκαίρως καταλήγω να πατάω το ένα γράμμα πάνω στο άλλο, στο ίδιο σημείο.
  • Λίγο φστ με το WD40, βέβαια, και όλα επανέρχονται στην τάξη.
  • Λοιπόν, από την τελευταία φορά φορά που σας έγραφα έχουν συμβεί πολλά.
  • Όχι, η Τρόικα δεν έχει ακόμα εκταμιεύσει την έκτη δόση. Αυτό ακόμα δεν έχει συμβεί.
  • Πρώτο νέο, αν και όχι το πιο σημαντικό, είναι ότι επέστρεψα στας Αθήνας. Ωραίο το Πόρτο Γερμενό, δεν λέω, αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι όλα τα γύρω σπίτια είχαν αδειάσει, και πήγε να με πιάσει κάτι.
  • Φταίει βέβαια ότι έβρεχε και ότι τα τζιτζίκια είχαν σταματήσει.
  • Πήρα, λοιπόν, τη γραφομηχανή παραμάσχαλα, γέμισα το σακίδιο με ό,τι ταπεράκια είχανε απομείνει στην κατάψυξη, και μπήκα στο πρώτο ΚΤΕΛ.
  • Δεν ξέρω αν ήταν που είχα λείψει καιρό, αλλά με το που έφτασα έξω από το σπίτι παρατήρησα δύο σημαντικές αλλαγές.
  • Η πρώτη ήταν η αλλαγή στο γενικότερο αστικό τοπίο, λόγω των βουνών με τα σκουπίδια.
  • Στο μυαλό μου, βλέπετε, τα βουνά με τα σκουπίδια είναι συνυφασμένα με το πνεύμα των Χριστουγέννων, κάτι σαν το δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος και τις φωτεινές ενδείξεις των λεωφορείων και τρόλεϊ, που αντί να σε πληροφορούν για τον αριθμό της γραμμής και τον προορισμό, σου εύχονται «Χρόνια Πολλά».
  • Όλα αυτά ανήκουν στα δεκεμβριανά ήθη και τα έθιμα της πατρίδας μας. Όχι στα οκτωβριανά. Πόθεν μας προέκυψαν σκουπίδια τον Οκτώβριο; Με το που τα είδα, θορυβήθηκα. Εξεπλάγην. Τι έπαθαν; Περίεργο. Peculiar που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι.
  • Το δεύτερο πράγμα που με θορύβησε ήταν η ησυχία στους δρόμους. Δεν ήταν μόνο ότι κυκλοφορούσαν λιγότερα αυτοκίνητα, ήταν πως και αυτά που κυκλοφορούσαν, πήγαιναν απαλά, πώς να το πω, ανάλαφρα, σαν να μην ήθελαν να τραβήξουν την προσοχή.
  • Όπως τον δεκαπενταύγουστο ένα πράγμα.
  • Λοιπόν, πλάκα πλάκα, αυτό με προβλημάτισε πολύ. Εδώ γίνεται χαμός, στη χώρα εννοώ, και δεν ακούγεται κιχ. Ούτε ένα κορνάρισμα, που λέει ο λόγος.
  • Εντάξει, ακούς τα γνωστά συνθήματα στις πορείες, και τις γνωστές αερολογίες στα παράθυρα της τηλεόρασης, αλλά από τα παράθυρα των σπιτιών δεν ακούγεται τσιμουδιά.
  • Μου μοιάζει σαν κάτι να ετοιμάζεται και αυτό με αγχώνει πολύ.
  • Τέλος πάντων, στο τραπέζι του σαλονιού βρήκα πολλά και διάφορα, που μου είχαν αφήσει οι φίλτατοι συγγενείς, για να με βοηθήσουν στη σύνταξη των επιστολών μου.
  • Τους είχα ενημερώσει, βέβαια, για τη νέα μου αυτή ενασχόληση, γιατί έπρεπε να ζητήσω άδεια να φέρω από το Πόρτο Γερμενό τη γραφομηχανή.
  • “Επιστολές;” με είχε ρωτήσει η μητέρα της εξαδέλφης που είναι Ινδουίστρια. “Τι επιστολές; Ποιος σου ζήτησε να γράφεις επιστολές;”
  • “Δεν έχει σημασία”, της απάντησα ανυπόμονα. “Να τη φέρω τη γραφομηχανή ή όχι;”
  • “Εμ, φέρ’τηνε αφού τη θέλεις τόσο. Πρόσεχε μόνο να μη σου πέσει ταμπάσκο στα πλήκτρα και τη χαλάσεις.”
  • Ταμπάσκο; Να τη χαλάσω; Έδωσα τόπο στην οργή, και δεν απάντησα.
  • Στο τραπέζι, λοιπόν, του σαλονιού, βρήκα διάφορα. Κατ’ αρχάς βρήκα ένα αντίτυπο του πρώτου τεύχους του έγκριτου τούτου περιοδικού, κλεισμένο ακόμα στην ζελατίνα του. Θα το ανοίξω αργότερα.
  • Βρήκα επίσης τα εξής: ένα τεύχος ενός περιοδικού για τον Ινδικό κινηματογράφο, με μεγάλες φωτογραφίες και μεγάλα γράμματα· κάτι εκτυπώσεις από το WikiLeaks· κάτι άρθρα από το BBC για τη μη εξουσιοδοτημένη κυκλοφορία της βιογραφίας του Τζούλιαν Ασσάνζ· δελτία τύπου και κείμενα για το άιΦον 4S· νεκρολογίες και επικρίσεις για τον Στηβ Τζομπς· ένα άρθρο του Salon για την είσοδο του κόμματος των Πειρατών στην τοπική βουλή του Βερολίνου· και μια είδηση για το λύκειο που θα πηγαίνει από Οκτώβριο ο Κιμ Χαν Σολ, εγγονός του Κιμ Γιονγκ Ιλ, του Ντήαρ Λήντερ της Βορείου Κορέας.
  • Βρήκα, επίσης, και τον φορητό υπολογιστή της εξαδέλφης, με ένα κολλημένο χαρτάκι που μου έλεγε ότι αν θέλω μπορώ να τον χρησιμοποιήσω.
  • Τώρα, εγώ δηλαδή δικό μου υπολογιστή δεν έχω; Τέλος πάντων.
  • Έκατσα στο τραπέζι, και ξεκίνησα να ξεσκαρτάρω τις εκτυπώσεις.
  • Λοιπόν, για την περίπτωση που αναρωτιόσασταν, ο Κιμ Χαν Σολ θα ξεκινήσει, στα μέσα Οκτωβρίου, τα μαθήματά του στο παράρτημα του Κολλεγίου Γιουνάιτεντ Γουώρλντ, στη Βοσνία. Στη Βοσνία, δε, θα πάει γιατί για κάποιο λόγο δεν τον δέχτηκαν στο παράρτημα του ίδιου Κολλεγίου, στο Χονγκ Κονγκ.
  • Χμμ…
  • Επίσης, Ο Τζούλιαν Ασσάνζ, αυτός καλέ, από το WikiLeaks, φέρεται να έχει θυμώσει πολύ γιατί δημοσιεύσανε, λέει, τη βιογραφία του χωρίς να του ζητήσουν την άδεια.
  • Ενδιαφέρον, ε; Να βλέπεις τον κύριο Ασσάνζ να μάχεται για την ελευθερία της πληροφορίας όταν η εν λόγω πληροφορία αναφέρεται σε κάποιον άλλο, αλλά να θεωρεί ότι παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα αν αναφέρεται στον ίδιο.
  • Peculiar.
  • Και μετά, το θέμα με τον Τζομπς.
  • Συγχρονισμός, όμως, έτσι; Τη μια μέρα να κυκλοφορεί το άιΦον 4S και την άλλη να μαθαίνουμε για το θάνατό του.
  • Δεν θα πω πολλά. Δεν τρελαινόμουνα ποτέ με τον Τζομπς — και την Apple, γενικώς, την αντιπαθώ. Αλλά ο άνθρωπος ταλαιπωρήθηκε, ας τον αφήσουμε τώρα να ξεκουραστεί.
  • Θα μου πείτε, δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που ταλαιπωριέται, αλλά εντάξει, give him a break.
  • Βγήκαν όλοι τώρα να πούνε τη γνώμη τους.
  • Είναι απίστευτο το τι λένε. Από την μια να βλέπεις την άκριτη αγιοποίηση του ανδρός (“μεγαλοφυΐα”, “genius”, “μοναδικός”, “ανυπέρβλητος”, μπλα μπλα μπλα, μπλα μπλα μπλα μπλα), και από την άλλη να διαβάζεις διάφορους εξυπνάκηδες να βγαίνουν να τον επικρίνουν, σε προσωπικό επίπεδο, για οτιδήποτε, από τους μισθούς πείνας στην Κίνα μέχρι το ψευδές ιδεολόγημα του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία και τις εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
  • Ναι. Και για το ελληνικό χρέος αυτός φταίει. Και για την χρεωκοπία της Lehman Brothers. Και για την ασυνεννοησία Μέρκελ — Σαρκοζί. Και για την απόρριψη της εγγραφής του Κιμ Χαν Σολ στο Κολλέγιο Γιουνάιτεντ Γουώρλντ, στο Χονγκ Κονγκ. Και για το άιΦον 4S. Φυσικά.
  • Ρε παιδιά, για κάντε λίγο κράτει. Τι σας έκανε ο άνθρωπος; Πέθανε. Ούτε σας έβρισε, ούτε σας γρατζούνισε το αυτοκίνητο.
  • Αλλά το πράγμα είναι γενικότερο. Μου φαίνεται πραγματικά απίστευτο το πόσο εύκολο το βρίσκουν όλοι να έχουν γνώμη. Διαβάζεις ένα άρθρο στο ίντερνετ, οτιδήποτε, και αν πας να κοιτάξεις τα σχόλια θα τρελαθείς. Όλοι “ξέρουν”. Όλοι “γνωρίζουν”. Όλοι “υπενθυμίζουν”. Όλοι “κατακεραυνώνουν”.
  • Και ξέρετε, μετά λέμε τι έχει το έρμο και ψοφάει.
  • Αλλά ας σταματήσω εδώ γιατί θα μου ανέβει η πίεση και μου έχει πει ο γιατρός μου να το αποφεύγω.
  • Ες αύριον τα σπουδαία.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων