Το προφίλ μας στο Google Plus
2

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #005

Αγαπητοί μου,

  • Είναι μερικές βδομάδες τώρα που έχω επιστρέψει από την Βόρειο Κορέα και πραγματικά αναρωτιέμαι αν έκανα καλά.
  • Με αυτά που διαβάζω και ακούω εδώ γύρω αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν καλύτερα να έχω μείνει εκεί και να στέλνω τις ανταποκρίσεις μου με ταχυδρομικό περιστέρι. Ωραία ήταν, ο καιρός κρύος αλλά ξηρός, το δωμάτιο στο ξενοδοχείο μια χαρά, οι Βορειοκορεάτες συμπαθείς (αν και λίγο επιφυλακτικοί)… Τι με πείραζε;
  • Με πείραζε, όμως. Κι έτσι επέλεξα να επιστρέψω στη γαλανή μας πατρίδα.
  • Με έκπληξη συνειδητοποιώ ότι η γαλανή μας πατρίδα έχει μεν μεγαλύτερη ηλιοφάνεια, αλλά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
  • Τελικά δεν ξέρω αν έχουμε, ή αν πραγματικά μας αξίζει να έχουμε, ελπίδα.
  • Ο ανιψιός λέει ότι δεν έχουμε, αλλά αυτός την έχει ήδη κάνει για αλλού. Εμείς όμως; Μέσ’ στο καζάνι να βράζουμε, κι αντί να προσπαθούμε όλοι μαζί να βγούμε, να βαράμε με το στυλιάρι καθέναν που πάει κάτι να κάνει, και να τραβάμε από κάτω το καπάκι, να μένει κλειστό μπας και ξεφύγει λίγος ατμός.
  • Αυτό που με κάνει και κοχλάζω (no pun intended) είναι –το έχω ξαναπεί– ότι κανείς δεν δείχνει να κάνει μια ειλικρινή προσπάθεια να καταλάβει πώς πραγματικά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. (Δηλαδή στον πάτο του καζανιού.)
  • Δεν είναι εύκολο, το παραδέχομαι. Δεν είναι καν αυτονόητο ότι αν κάνουν ειλικρινή προσπάθεια δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ας πούμε εγώ και η Κυρία Καίτη, ότι θα φτάσουν σε ίδια συμπεράσματα. Στην πραγματικότητα όχι μόνο αυτονόητο δεν είναι, αλλά ούτε καν επιθυμητό.
  • Το ζήτημα δεν είναι να φτάσουμε στα ίδια συμπεράσματα. Το ζήτημα είναι να φτάσουμε σε συμπεράσματα τα οποία να είναι έγκυρα από μεθοδολογικής πλευράς, και άρα χρήσιμα (δηλαδή χρησιμοποιήσιμα).
  • Το αν θα είναι ίδια ή όχι εξαρτάται από τις αρχικές παραδοχές.
  • Για παράδειγμα, δεν μπορεί η ερμηνεία μας για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε να περιορίζεται στην απόδοση ευθυνών στους άλλους. Δεν μπορεί πάντα να φταίνε οι άλλοι. Μόνο οι άλλοι. Δεν γίνεται. Είναι παράλογο.
  • Πες ας πούμε ότι είσαι αγανακτισμένος (whatever that means). Μουτζώνεις τους πολιτικούς. ΟΚ. Φταίνε οι πολιτικοί. ΟΚ. Ερώτησις: Φταίνε μόνο οι πολιτικοί; Με το ζόρι έκαναν ό,τι έκαναν; Ποιος τους ανεχόταν; Ποιος τους ψήφιζε; Ποιος τους ξαναψήφιζε;
  • ΟΚ, πες ότι δεν ήξερες. Χμμμ. Τα ίδια έλεγαν και στην Γερμανία μετά τον πόλεμο. Κανείς δεν ήξερε. Αλλά έστω, ας πούμε ότι εσύ ειδικά δεν ήξερες. Ας το δεχτούμε. Όμως δεν ήξερε κανείς; Κανείς απολύτως; Δηλαδή πώς γίνεται αυτό;
  • Μην με παρεξηγάτε. Δεν λέω ότι όλοι φταίμε εξ ίσου. Λέω όμως ότι αν δεν το παραδεχτούμε πως όλοι έχουμε παίξει κάποιον ρόλο, είτε ενεργητικά –δηλαδή κάνοντας κάτι– είτε παθητικά –δηλαδή μην κάνοντας κάτι–, αν δεν παραδεχτούμε ότι όλοι έχουμε συμβάλει με το μικρό μας, μικρούτσικο, λάθος, τότε είμαστε καταδικασμένοι να το επαναλάβουμε.
  • Σου λέει ο άλλος, “μαζί τα φάγαμε”, και βγαίνεις με ιερή αγανάκτηση να τον κατακεραυνώσεις. “Όχι κύριε, δεν τα φάγαμε μαζί!”, του λες. Και καθάρισες.
  • Καθάρισες πράγματι;
  • Όταν ανεχόσουν τον ταξιτζή να παίρνει διπλή και τριπλή ταρίφα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν; Όταν ανεχόσουν τον υδραυλικό να μη σου δίνει απόδειξη και γλίτωνες έτσι τον ΦΠΑ; Όταν ανεχόσουν τον δημόσιο γιατρό που ζήταγε την αμοιβή του σε μετρητά (λες και δεν είχε κανονικό μισθό ο φτωχός); Όταν ανεχόσουν τους δημοσίους υπαλλήλους να παίρνουν “επίδομα αποδοτικότητας”; Δεν συμμετείχες και εσύ, τότε, εμμέσως ή αμέσως, στη διαιώνιση του προβλήματος; Γιατί το παίζεις αθώα περιστερά τώρα; Και γιατί δεν σε ενοχλεί ότι τώρα που είναι της μόδας να μουτζώνουν όλοι τη Βουλή, δίπλα σου στέκεται ο ταξιτζής με τη διπλή ταρίφα, και λίγο πιο κάτω ο υδραυλικός και ο γιατρός;
  • Το ξαναγράφω για να το εμπεδώσουμε: το ζήτημα δεν είναι να τα ισοπεδώνει κανείς όλα αποδίδοντας στους πάντες τις ίδιες ευθύνες. Αλλά δεν μπορούμε να χώνουμε και το κεφάλι μας στην άμμο επ’ αόριστον. Θα πάθουμε τίποτα. Ασφυξία, αν μη τι άλλο.
  • Διαβάζεις, ας πούμε, τη δημοσκόπηση για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Το 78% των πολιτών τάσσονται υπέρ. ΟΚ.
  • Μετά διαβάζεις για να σχέδια να προχωρήσει το άνοιγμα του ενός ή του άλλου κλειστού επαγγέλματος και νάσου, αίφνης, οι επηρεαζόμενοι επαγγελματίες να βγαίνουν στους δρόμους, να κλείνουν τα μαγαζιά τους, να κλείνουν αεροδρόμια, να κλείνουν τα τελωνεία.
  • Ανατρέξτε στις εφημερίδες για να το τσεκάρετε, αν θέλετε –αν και δε νομίζω ότι θα χρειαστεί. Δεν υπήρξε ούτε ένα επάγγελμα για το οποίο να συζητήθηκε η απελευθέρωσή του και να μην ξεσηκώθηκαν οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες να διαμαρτυρηθούν. Ούτε ένα.
  • Αναρωτιέσαι, λοιπόν. Και η δημοσκόπηση; Ψέματα είπαν όλοι; Άλλους ρώτησαν; Μήπως δεν κατάλαβαν την ερώτηση; Απορείς. Και μετά κάθεσαι λίγο, το σκέφτεσαι και καταλαβαίνεις.
  • Στην πραγματικότητα το πράγμα είναι απλό. Το 78% των πολιτών είναι υπέρ της απελευθέρωσης όλων των *άλλων* κλειστών επαγγελμάτων, *όχι* των δικών τους.
  • Αμ, πες το έτσι καλέ μου και πήγα να ανησυχήσω.
  • Πώς το λέει ο θυμόσοφος λαός μας; Και τον σκύλο ολάκερο και την πίττα χορτάτη. Ή κάπως έτσι, τέλος πάντων.
  • Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι στη γαλανή μας πατρίδα ζούμε σε μια προσομοίωση. Μια προσομοίωση πρόχειρη, κακοφτιαγμένη, λες και είναι ακόμα σε beta testing.
  • Όλα ωραία και καλά. Λεφτά έχουμε, ο ουρανός ασυννέφιαστος, το φεγγάρι γεμάτο, η παρέα εύθυμη, η φωτιά στο τζάκι δυνατή, τα μαζεδάκια νόστιμα, η μουσική απαλή, τα κορίτσια όμορφα, τα αγόρια γοητευτικά.
  • Κάποια στιγμή, ωστόσο, φτάνεις στα όρια της προσομοίωσης και αρχίζουν τα παρατράγουδα.
  • Το τέλειο rendering του φόντου χαλάει και αρχίζεις ξαφνικά να βλέπεις wireframes και πολύγωνα. Η κίνηση αρχίζει να κλωτσάει και το πρόσωπο του πρωταγωνιστή γεμίζει τετραγωνάκια.
  • Αυτό ζούμε, αυτούς τους μήνες. Την κατάρρευση της ελληνοπρεπούς μας προσομοίωσης σε αργή, απελπιστικά αργή, κίνηση.
  • Και αντί να κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και να πατήσουμε το reset μπας και καταφέρουμε να αποφύγουμε το Blue Screen of Death που αργά αλλά σταθερά πλησιάζει, εμείς κοιτάμε από την άλλη ψάχνοντας να βρούμε κάποιον που να φταίει για να του τα φορτώσουμε όλα.
  • Και αρχίζουμε να χακεύουμε σκοπιανά σάιτ και να διαδίδουμε σόκιν ανέκδοτα για την Μέρκελ και τον Σαρκοζί.
  • Πού τη βρήκαμε τόση βλακεία, ένας θεός το ξέρει.
  • Μη θυμώνετε, αγαπητοί μου, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Περί βλακείας πρόκειται, και μάλιστα συλλογικής. Αλλιώς δεν εξηγείται να βλέπουμε την καταστροφή να έρχεται και να καθόμαστε σαν τις πάπιες να την περιμένουμε.
  • It doesn’t make any sense.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

2 Responses to “Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #005”

  1. karanik | 14/03/2014 at 10:09

    Όλα καλά σε πολλά συμφωνώ αλλά σίγουρα όχι με τον πάτο :)
    Δυστυχώς μάλλον πιο απαισιόδοξος εγώ , ….. τον πάτο τον ορίζουν άλλοι για εμάς οπότε δεν νομίζω ότι φτάσαμε.

    • subZraw | 14/03/2014 at 12:01

      Αφού σημειώσω ότι η επιστολή είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2012 (στο deltaHacker 005), να προσθέσω ότι είμαι σχεδόν βέβαιος πως ο Θείος δεν χρησιμοποίησε τον όρο “πάτο” με την έννοια που τον χρησιμοποιούν πολιτικοί, αναλυτές, οικονομολόγοι και Λοιποί Χρήσιμοι (ΤΜ) :D

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων