Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #006

Αγαπητοί μου,

  • Όταν σε πιάνει η μιζέρια ο χρόνος δεν περνάει με τίποτα. Από την τελευταία φορά που σας έγραψα, οι μέρες και οι ώρες μου αργοκυλούν γεμάτες ανησυχία, αμηχανία και ένταση. Με έχει καταλάβει ένα παράδοξο εναλλασσόμενο συναίσθημα.
  • Κάποιες στιγμές συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο και νοιώθω την ανάγκη να βγω στους δρόμους. Και μετά βλέπω όσους έχουν ήδη βγει στους δρόμους, για τον άλφα ή τον βήτα λόγο, και η δική μου ανάγκη τρεμοπαίζει και σβήνει πριν καν το πάρω είδηση.
  • Ο γιατρός μου, το ονομάζει αμφιθυμία.
  • Για να ηρεμήσω αποφάσισα να αποσυρθώ στο Πόρτο Γερμενό για μερικές μέρες. Ήθελα να σκεφτώ. Να καταλάβω.
  • Γιατί βλέπετε, αγαπητοί μου, σε αντίθεση με το πνεύμα των καιρών που θέλει τους πάντες γεμάτους σιγουριά για τη γνώμη τους και για τα πάντα, εγώ πολλά πράγματα –ίσως πιο πολλά από όσα θα ήθελα να παραδεχτώ δημοσίως– δεν τα καταλαβαίνω.
  • Πάνω που ήτανε να φύγω, λαμβάνω ένα προβληματισμένο μέιλ από τον ανιψιό.
  • “Τι έγραφες για την κρίση την περασμένη φορά και τα έχει βάλει μαζί σου ο Κύριος Εκδότης;” με ρωτούσε. “Τι μπορεί να είπες και τον τσάντισες; Πώς τα κατάφερες πάλι;”
  • Καταλαβαίνετε βεβαίως ότι με έπιασε απροετοίμαστο. Τα έχει βάλει μαζί μου ο Κύριος Εκδότης; Από πού κι ως πού; Και καλά, τι απορεί ο ανιψιός; Μάτια δεν έχει να διαβάσει το τεύχος; Ή μήπως δεν το έχει λάβει ακόμα;
  • Απάντησα επί τόπου, ζητώντας διευκρινίσεις και δηλώνοντας έτοιμος να το συζητήσω. Επί τη ευκαιρία επιτρέψτε μου, αγαπητοί μου, να πω κάτι.
  • Αν κάτι με έμαθε η γιαγιά μου, αυτό είναι να σέβομαι τις ιεραρχικές δομές. Με έμαθε ότι “Σέβομαι” δεν σημαίνει “αποδέχομαι άκριτα”, ούτε “ακολουθώ σαν το πρόβατο”, ούτε τίποτα τέτοιο. “Σέβομαι τις ιεραρχικές δομές”, σημαίνει: αναγνωρίζω την πολυπλοκότητα ενός συστήματος και αποδέχομαι την λειτουργική ανάγκη να υπάρχει επιμερισμός αρμοδιοτήτων, καθοδήγηση και ανάδραση — χωρίς να το παίρνω προσωπικά.
  • Επί του συγκεκριμένου, αν ο Κύριος Εκδότης τα έχει βάλει μαζί μου, είναι δομικό μου καθήκον να καταλάβω γιατί. Μπορεί να έχει κάνει λάθος — οπότε οφείλω να του το δείξω, και είναι δικό του δομικό καθήκον να με ακούσει προσεκτικά. Η τελική απόφαση πάντως είναι δική του: Γι’ αυτό τον έχουμε κάνει εκδότη. Αυτό δεν τον κάνει καλύτερο από εμένα. Αυτό μας έλειπε. Απλώς, αναγνωρίζω ότι σε ένα περιοδικό ο Εκδότης (ο Κύριος Εκδότης) είναι αυτός που έχει περισσότερες εξουσίες, αρμοδιότητες αλλά και ευθύνες από μένα. Όταν αποφασίσω να γίνω εγώ Κύριος Εκδότης (λέμε τώρα), το ξανασυζητάμε.
  • Ξαναγυρνάω λοιπόν στο θέμα μας. Ζήτησα από τον ανιψιό να μεσολαβήσει για να το συζητήσουμε. Αν ο Κύριος Εκδότης θα ήθελε να μου πει πού διαφωνεί με τα γραφόμενά μου, εγώ θα απαντούσα. Αυτό έγραψα.
  • Μετά έφυγα για Πόρτο Γερμενό, από όπου επέστρεψα την περασμένη Κυριακή — τη συγκεκριμένη εκείνη Κυριακή που κάποιοι σκέφτηκαν ότι καίγοντας καν’να δυο σινεμά και γκλαμουρομαγαζιά και “υπεξαιρώντας” πέντ’ έξι κινητά, χτυπάς τον καπιταλισμό ή έστω την άδικη κοινωνία. Στο τραπέζι του σαλονιού, ακουμπισμένο πάνω σε ένα κουτί Baigan Bharta της μητέρας της εξαδέλφης που είναι ινδουίστρια, βρήκα έναν φάκελο με λογότυπο. Πάνω στον φάκελο ήταν κολλημένο ένα κίτρινο πόστ-ιτ με μια τετραγωνισμένη γάτα. (Χμμμ…)
  • Ήταν ένα γράμμα από τον Κύριο Εκδότη. Σας μεταφέρω ένα απόσπασμα:
  • “Στεναχωριέμαι με κείμενα/γνώμες/απόψεις του στιλ “όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης”. Όχι επειδή δεν έχουμε *καθόλου* μερίδιο ευθύνης, αλλά για τους ακόλουθους δύο λόγους: α) Επειδή το μερίδιο ευθύνης του άλφα ή του βήτα πολίτη κ.λπ. είναι απείρως μικρότερο από το μερίδιο του χι ή του ψι πολιτικού. Συγκριτικά με εκείνο των τελευταίων, των πρώτων είναι πρακτικά μηδέν. β) Επειδή αυτός που έρχεται στα πράγματα έχει *πράγματι* μια ευκαιρία να φέρει κάποια αλλαγή προς το καλύτερο, τελικά όμως δεν το κάνει.”
  • “Συνυπογράφοντας τη λογική του “όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης”, πέφτουμε με τα μούτρα στη νοητική παγίδα που περίτεχνα μας έστησαν αυτοί που είχαν πολύ περισσότερο από τη μερίδα του λέοντος της ευθύνης. Αυτοί, που ως χορτάτοι μάς κουνάνε τώρα το δάχτυλο και μας απειλούν ξεδιάντροπα, συνεχίζοντας να ψεύδονται, εξακολουθώντας να εφαρμόζουν αδιέξοδες πολιτικές, φροντίζοντας για το plan B της *δικής τους* σωτηρίας.”
  • “Με δεδομένα όσα (δεν) συμβαίνουν, το ότι δεν έχουν υπάρξει ξεσπάσματα εντονότατης βίας δείχνει, κατά τη γνώμη μου, ότι στον τοπικό υποχώρο του χωροχρονικού συνεχούς παραβιάζονται κατάφωρα βασικοί φυσικοί νόμοι, όπως, π.χ., αυτός της δράσης-αντίδρασης.”
  • Πολύ ενδιαφέρον.
  • Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, εκτός από το πόστ-ιτ με την τετραγωνισμένη γάτα, ήταν ο συγχρονισμός. Νομίζω ότι μετά τις φωτιές της Κυριακής θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι αν υπάρχει κάποιος νόμος που δεν παραβιάζεται, αυτός είναι ο νόμος της δράσης-αντίδρασης.
  • Όλοι οι υπόλοιποι νόμοι στο τοπικό χωροχρονικό συνεχές παραβιάζονται.
  • Αυτή είναι και η βασική μου ένσταση. Εξηγούμαι.
  • Όταν εμείς οι ίδιοι συμπεριφερόμαστε στους νόμους σαν να είναι κουρελόχαρτα ανάλογα με το αν μας αρέσουν ή όχι, τι ακριβώς μας δικαιοδοτεί να αγανακτούμε;
  • (Θέλετε παράδειγμα; Αντικαπνιστικός Νόμος.)
  • Η λούμπα στην οποία πέφτουμε είναι ότι τα στραβά μάτια, ανάλογα με το τι μας βολεύει, δεν τα κάνουμε μόνο εμείς. Τα κάνουν και οι “άλλοι”, οι “κακοί” σε ό,τι βολεύει εκείνους. Ο επιχειρηματίας που δεν θα αποδώσει τον ΦΠΑ (αλλά τον έχει εισπράξει), ο πολιτικός που θα πάρει μίζες και θα ξεπουλήσει τη χώρα, ο αστυνομικός που θα κάνει παράβαση καθήκοντος, ο καλόγερος που θα αγοραπωλήσει κτήματα της μονής — όλοι αυτοί επιδεικνύουν τον ίδιο σεβασμό προς τους νόμους με εμάς. Από δομικής πλευράς είναι το ίδιο.
  • Το σημαντικότερο πρόβλημα με το μοντέλο λειτουργίας της Ελλάδας σήμερα είναι πως δεν είναι αυτάρκες. Ως έχει είναι μη βιώσιμο. Η Ελλάδα ξοδεύει πολλή ενέργεια και αντί για έργο εκπέμπει θερμότητα. Σαν άχρηστο τροφοδοτικό που υπερθερμαίνεται. Σαν χλιαρή σόμπα. Μια χλιαρή εντροπία. Μια ωραία θαλπωρή.
  • Όλα τα άλλα, λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
  • Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Δεν φταίει κανείς συγκεκριμένα. Η ευθύνη του τάδε ή του δείνα πολιτικού αντιπροσωπεύεται στο συνολικό θερμοδυναμικό μας μοντέλο από λαμπερές μπλε σπίθες, μικρά peak σπατάλης. Στην στατιστική αυτά τα λέμε οutliers. Η θαλπωρή της ελληνικής εντροπίας είναι στο υπέρυθρο, ούτε καν στο ερυθρό. Η αντοχή της Ελλάδας ξεθυμαίνει στο υπέρυθρο. Το συλλογικό υπέρυθρο.
  • Παιδιά, εδώ έχουμε κουκιά μετρημένα. Η Ελλάδα ως σύστημα είναι καταδικασμένη σε κατάρρευση από τη στιγμή που βρέθηκε να ξοδεύει περισσότερη ενέργεια από όσο έργο παράγει.
  • Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει ο κάθε τάδε ή ο δείνα για να βελτιώσει ή να χειροτερέψει την κατάσταση, αν δεν αποφασίσουμε να δούμε το πρόβλημα στη δομή του και να κατανοήσουμε πώς έχουμε συμβάλει –και πώς συμβάλλουμε ακόμα και τώρα– στην αναπαραγωγή του, όλοι, έστω κι αν δεν κλέψαμε ποτέ μας, έστω κι αν μουντζώνουμε τη βουλή, έστω κι αν δεν καίμε μαγαζιά, έστω κι αν απαιτούμε την σύλληψη των υπαιτίων.
  • Αυτή είναι η συλλογική μας ευθύνη, Κύριε Εκδότα, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί μου.
  • Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά γαβγίζουμε σε λάθος μάντρα.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων