Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #007

Αγαπητοί μου,

  • Παρατηρώ με χαρά ότι έχουμε πλέον μπει για τα καλά στην άνοιξη. Τα βράδια την έχει την ψυχρούλα του, αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα προχωρούν κατά το σχέδιο.
  • Σε λίγο θα έχουμε Πάσχα (την στιγμή που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές είμαστε ακόμα στον Μάρτιο, αλλά φέτος το Πάσχα δεν αργεί, διαβάζω), μετά είναι οι εκλογές, μετά η Πρωτομαγιά (ή μήπως the other way around;) — πάντως με τούτο και με τ’ άλλο, πριν προλάβουμε να το σκεφτούμε, θα είμαστε στο καλοκαίρι.
  • Αδημονώ, πρέπει να σας πω. Αδημονώ βασικά για λόγους χρώματος και φωτός.
  • Το καλοκαίρι ο ήλιος είναι ψηλά. Σε καίει μεν, αλλά δεν σε τυφλώνει. Θυμάμαι –πότε ήτανε;– που είχα πάει στο Λονδίνο να επισκεφτώ τον ανιψιό και, αν και είχα πέσει σε καλό καιρό με κάτι υπέροχες λιακάδες, δεν είχα καταφέρει να το απολαύσω πραγματικά γιατί όποτε έβγαινα λίγο έξω για να με δει ο ήλιος αυτός έβρισκε την ευκαιρία να μου μπαίνει στα μάτια.
  • Τέλος πάντων, η κεντρική ιδέα είναι ότι αδημονώ.
  • Με έχει πιάσει η άνοιξη, αγαπητοί μου, και έχω αποφασίσει σήμερα να μη μιλήσω για το “Ελληνικό Ζήτημα”. Άλλωστε είπα όσα ήθελα να πω και δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι.
  • Αλλά δεν μπορώ να αποφύγω να θίξω κάποια άλλα συναφή θέματα.
  • Κατ’ αρχάς, θα το μάθατε βέβαια, πριν από μερικές εβδομάδες αποφάσισαν να ασχοληθούν με την πάρτη μας οι Anonymous. Δεν ξέρω αν το είδατε το βίντεο που ανέβασαν στο σάιτ του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Εγώ το είδα. Πρέπει να το παραδεχτώ ότι είχε κάτι το θριαμβευτικό, σχεδόν αμείλικτο. Πήγα να χαρώ.
  • Ακούγοντας προσεκτικά αυτά που έλεγαν, πάντως, μου αμβλύνθηκε λίγο ο ενθουσιασμός. Τα ερωτήματά μου αυξήθηκαν τις επόμενες μέρες όταν είδα ένα δεύτερο βίντεο, πάλι των Anonymous, που κυκλοφόρησε με αφορμή τα επεισόδια του Φεβρουαρίου στην Αθήνα.
  • Πολύ απλά μας τα λένε αυτοί οι Anonymous. Για όλα φταίει, λέει, η Ελληνική Κυβέρνηση που δεν ακούει το Λαό και τον αδικεί, γι’ αυτό και οι Anonymous, λέει, συμπαραστέκονται στον Λαό και θα ρίξουν την Κυβέρνηση, λέει. Όμορφα και απλά.
  • Μάλιστα επειδή έχουν επίγνωση του πόσο παγκοσμιοποιημένα είναι τα πράγματα σήμερα, οι Anonymous, λέει, απειλούν και την κυβέρνηση της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Μ.Βρετανίας — με λίγα λόγια όλους!
  • Τι να σας κάνω, ανώνυμοι είναι, άσ’ τους να λένε. Να, ακόμα κι εγώ, καλή ώρα, μπορώ να φτιάξω ένα βιντεάκι των Anonymous και να αρχίσω να κατηγορώ τη Μαιρούλα επειδή ακόμα να μου επιστρέψει εκείνο το μνημοστικάκι που της είχα δώσει πέρσι (ή μήπως ήταν πρόπερσι;) ή την μητέρα της Εξαδέλφης, που είναι Ινδουίστρια, επειδή ακριβώς είναι Ινδουίστρια και δεν είναι, ξέρω ‘γω, κάτι άλλο πιο ελληνοπρεπές και εθνικό.
  • Αλλά αυτή η ευκολία με την οποία βγαίνουν όλοι και χρησιμοποιούν συλλογικούς όρους, όπως, π.χ., ο “Λαός”, “οι Εργαζόμενοι”, “η Εξουσία”, “το Κεφάλαιο”, πάντα μου στεκόταν στο λαιμό.
  • Πάρτε ας πούμε το «Λαός». Αγγλιστί “the People”. Αυτόν τον όρο χρησιμοποιούν οι Anonymous: “The Greek People”. Ωραίος όρος, δεν λέω, αλλά σε τι αναφέρεται;
  • Σας φαίνεται αυτονόητο, υποθέτω. Λαός είναι ο λαός, θα μου πείτε. Δεν υπάρχει και κανένα μυστήριο.
  • Εμ, δεν είναι εκεί το μυστήριο. Το μυστήριο αρχίζει όταν βλέπεις τον πάσα ένα να βγαίνει και να σου εξηγεί “τι θέλει ο λαός”, χωρίς να μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα βασικά. “Ο Λαός θα αντισταθεί στη λαίλαπα της λιτότητας”, σου λέει ο ένας. “Ο Λαός μένει σταθερά στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας”, σου λέει ο άλλος. “Ο Λαός δεν μπορεί να ανεχτεί άλλους μετανάστες”, σου λέει ο τρίτος. “Ο Λαός αντιστέκεται στον εκφασισμό της κοινωνίας”, σου λέει ο τέταρτος.
  • Ρε παιδιά, αποφασίστε επιτέλους! Αμάν. Το κεφάλι μας πάει να σπάσει. Ο Λαός αυτό, ο Λαός εκείνο. Τι θέλει επιτέλους ο Λαός; Βρείτε τα. Μοιραστείτε τα. Ποιόν Λαό θέλεις εσύ; Πάρ’ τονα. Άσε όμως τον δικό μου κάτω. Και συ, εκεί στη γωνία, σταμάτα να λιμπίζεσαι το Λαό του πλησίον σου, ‘ντάξει; Θα ήθελες να έρθουμε να σου πάρουμε τον δικό σου;
  • Και πάει λέγοντας.
  • Να μην τα πολυλογώ, πολύ στερεοτυπικά μας τα έλεγαν οι εν Ελλάδι Anonymous, και υπό την έννοια αυτή δεν μπορώ να πω ότι με εξέπληξε, αργότερα, όταν έμαθα ότι η αστυνομία μπούκαρε σε διάφορα σπίτια ανά την επικράτεια (Τρίπολη, λέει, Αθήνα, Χαλκίδα, Ναύπλιο, Κατερίνη) και συνέλαβε διάφορα ελληνόψυχα τζιμάνια της Greek Hacking Scene, ως μέλη των Anonymous.
  • Δεν φημίζονται, δα, και για τη βαθύνοιά τους.
  • Οι συλληφθέντες αρνούνται φυσικά την εμπλοκή τους στο θέμα, και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την αδικία που τους έλαχε.
  • Πλάκα πλάκα, μπορεί και να έχουν δίκιο, ξέρετε. Ελληνική Αστυνομία είναι αυτή, δεν μιλάμε για κανένα Σέρλοκ Χολμς. Πρώτη φορά θα είναι που ορμάνε μπούγιο και την πέφτουν σε όποιον βρουν; Τι, επειδή έχουν κομπιούτορες και ξέρουν, τάχα μου, από ηλεκτρονικό έγκλημα; Όποιον πάρει ο χάρος.
  • Μειδιώ, αγαπητοί μου. Μειδιώ.
  • Τώρα θα με κατηγορήσετε για εμπάθεια, το ξέρω. Σας διαβεβαιώ, ωστόσο, αγαπητοί μου, εμπάθεια ουδεμία! Εγώ με τα Όργανα της Τάξεως έχω τις καλύτερες σχέσεις. Με όλα τα Όργανα. Είτε κρατάνε κομπιούτορες, είτε το παίζουν μηχανόβιοι, είτε μπουζουριάζουν μετανάστες, είτε ραντίζουν τον Λαό (you see;) με δακρυγόνα, είτε συλλαμβάνουν φοροφυγάδες, είτε ρουφάνε φραπεδιές και γλυκοκοιτάνε τα πιπίνια. Εγώ τους συμπαθώ και νοιάζομαι για την υγεία τους.
  • Απλά λέω ότι μπορεί και να έχουν δίκιο (οι χάκερ). Υπάρχει, άλλωστε, και το τεκμήριο της αθωότητας. Να μην ξεχνιόμαστε.
  • Αυτό που με διασκέδασε ιδιαιτέρως, πάντως, ήταν κάτι που διάβασα για έναν από τους συλληφθέντες, τον γνωστό (σε άλλους) και ως Delirium. Ο πατέρας του –αντιγράφω– “επισημαίνει πως ο γιος του δεν έχει σχέση με την επίθεση, τονίζοντας πως όταν κατάλαβε ότι ο γιος του ασχολείται με το χάκινγκ ειδοποίησε την αστυνομία.”
  • Τώρα πραγματικά, ελάτε στη θέση αυτού του δύσμοιρου πατέρα και πείτε μου. Τι μπορεί να νοιώθει ένας γονιός όταν καταλαβαίνει πως ο γιος του ασχολείται με το χάκινγκ; Πρώτα πρώτα: Πώς το καταλαβαίνει; Διαβάζει τα logs;
  • Αλλά πείτε ότι το κατάλαβε. Τώρα τι κάνει; Τον καλεί να το συζητήσουνε σαν άντρες; Κάνει δημόσια την αυτοκριτική του για τα λάθη του ως γονιού; Του προτείνει να πάνε μαζί σε κάποιον ειδικό να το κοιτάξουνε; Ή τον δίνει χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, στο πρώτο Όργανο της Τάξης που θα συναντήσει μπροστά του;
  • Πραγματικά αναρωτιέμαι.
  • Διαβάζω πιο κάτω: “Φίλοι και συμμαθητές των τριών νεαρών [που συνελήφθησαν], που προέρχονται από οικογένειες με μικρή έως ασήμαντη οικονομική επιφάνεια, τους περιγράφουν ως αυθεντίες στο χάκινγκ και το κράκινγκ, επισημαίνοντας ότι ασχολούνται από πολύ μικρή ηλικία με τους υπολογιστές.”
  • Νοιώθω μια ζήλια, είμαι σίγουρος ότι με καταλαβαίνετε. Ζηλεύω και φθονώ γιατί εμένα ποτέ κανείς δεν με είπε αυθεντία ούτε στο χάκινγκ, ούτε στο κράκινγκ. Ούτε καν ο ανιψιός.
  • Βέβαια μάλλον είναι ότι δεν ασχολιόμουν από πολύ μικρή ηλικία με τους υπολογιστές. Αλλά πείτε μου, εγώ φταίω δηλαδή που δεν υπήρχαν υπολογιστές όταν ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία;
  • Αδικία, φίλοι μου. Μεγάλη αδικία. Κάποιος πρέπει να κάνει κάτι. Τι περιμένουν οι Anonymous;
  • Σας ασπάζομαι,
    Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων