Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #012

Αγαπητοί μου,

  • Επιτέλους καλοκαίρι! Μετά από δύο μήνες εκλογικής και μετεκλογικής εγρήγορσης, και μερικές βροχερές βδομάδες στην Γηραιά Αλβιώνα, έχω πλέον επιστρέψει στη βάση μου, στο Πόρτο Γερμενό. Η γραφομηχανή είναι ακουμπισμένη στον ξύλινο πάγκο δίπλα από τη μεγάλη αιώρα στην αυλή και εγώ είμαι καθισμένος μπροστά της και πατάω πλήκτρα.
  • Μοιάζει σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από πέρσι, που καθισμένος και πάλι στην ίδια ακριβώς θέση ξεκίνησα να σας γράφω τις μηνιαίες μου επιστολές.
  • Και όμως έχουν περάσει έντεκα μήνες, και αυτή τη στιγμή ξεκινώ την δωδέκατη επιστολή μου.
  • Δεν σκοπεύω να κάνω ανασκόπηση της χρονιάς. Αυτό θα το κρατήσω για την επόμενη φορά. Αλλά κάποιες μελαγχολικές σκέψεις δεν μπορώ να τις αποφύγω.
  • Μελαγχολικές όχι τόσο για το γεγονός πως ο χρόνος περνάει –”πετάει”, θα έγραφε ο ποιητής– όσο για το βάρος της μνήμης.
  • Τέλος πάντων, ας μην σας χαλάω το κέφι τώρα, χρονιάρες μέρες, οπότε let’s stick to the facts: Το καλοκαίρι είναι εδώ, όλα είναι πολύ ήρεμα και ειδυλλιακά, και όλοι κοιμούνται για μεσημέρι, με την εξαίρεση των τζιτζικιών που (όπως και πέρσι) κοντεύουν να πάθουν αποπληξία από το πολύ τζι τζι.
  • Έχει πλάκα αυτό με τα τζιτζίκια. Για μας που είμαστε μόνιμα στην Ελλάδα, ο ήχος τους δεν μας κάνει και μεγάλη εντύπωση. Τζιτζίκια και καλοκαίρι πάνε μαζί. Για όλους τους εκτός, ωστόσο, αυτούς που επισκέπτονται την Ελλάδα όταν και όποτε, τα τζιτζίκια είναι κάτι το απρόσμενο και παράξενο. Για όλους τους Έλληνες, τέλος, που μένουν εκτός Ελλάδας, τα τζιτζίκια είναι το πρώτο πράγμα που νοσταλγούν όταν φτάνει το καλοκαίρι. Αυτό, τουλάχιστον, μου εκμυστηρεύεται ο ανιψιός.
  • Εκεί στα Λονδίνα, μου λέει, ειδικά όταν ο καιρός είναι καλός (η έμφαση εδώ πάει στο “όταν”), αυτό είναι που του λείπει περισσότερο, ο ήχος των τζιτζικιών.
  • Τζιτζίκια, λοιπόν.
  • Στο Πόρτο Γερμενό δεν έχουμε ίντερνετ, όπως ίσως θυμάστε, και έτσι έχω χάσει την άμεση επαφή μου με τον έξω κόσμο. Η Μαιρούλα έχει το άιΦόν της, βέβαια, και κάθε βδομάδα που ανεβαίνει στα Βίλια για ψώνια ενημερώνεται για την επικαιρότητα, και μας ενημερώνει κι εμάς επιστρέφοντας.
  • Πήγαν και σήμερα το πρωί με την Κυρία Καίτη, και γύρισαν γεμάτες νέα.
  • Έτσι το έχω μάθει, ας πούμε, ότι ο Ισημερινός έδωσε επί τέλους άσυλο στον Ασάνζ ή ότι στην Ύδρα οι εστιάτορες κήρυξαν νέο Ανένδοτο κατά του ΣΔΟΕ και της Αστυνομίας. Επίσης έχω μάθει ότι στην Χίο καίγονται και τα τελευταία δάση που τους έχουν απομείνει ¬–είδα, μάλιστα, και σχετική φωτογραφία με κάτι χωρικές σε μια παραλία, όρθιες δίπλα από τις ξαπλώστρες και τους λοιπούς λουόμενους, να κοιτάζουν την φωτιά να πλησιάζει από το δάσος πιο κάτω. Έμαθα και για την συνεχιζόμενα πτωτική πορεία της μετοχής του Ζούπερμαν και φυσικά άκουσα τα πάντα για τον Ξένιο Δία, την εμπνευσμένη επιχείρηση της αστυνομίας με το εύστοχο όνομα.
  • Για τον Ασάνζ τι να πω; Με βάζει σε σκέψεις, βέβαια, το γεγονός ότι του δίνει άσυλο για μιαν υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης η πρεσβεία μιας χώρας με κυβέρνηση που καταδικάζει δημοσιογράφους για τα κείμενά τους και κλείνει εφημερίδες επειδή έκαναν αντιπολιτευτικά σχόλια. Κάτι μου λέει ότι η «νίκη» του δεν είναι απλώς νίκη της ελευθεροτυπίας και της ελευθερίας στην πληροφόρηση. Από την άλλη, σε σκέψεις με βάζει και το γεγονός ότι οι Σουηδοί θυμήθηκαν την υπόθεση της παρενόχλησης μόλις αυτός ξεκίνησε τις αποκαλύψεις του. Οπότε τι;
  • Δεν έχω ιδέα.
  • Ούτε για την Ύδρα έχω να πω πολλά. Ξέρετε, τους καταλαβαίνω. Έχετε πάει στην Ύδρα; Οι άνθρωποι πεινάνε. Στα κοσμηματοπωλεία και τις μπουτίκ σκοτώνουν μύγες για να περάσει η ώρα. Η κίνηση από Ιαπωνία και Σαουδική Αραβία είναι πεσμένη φέτος, και από τα κρουαζιερόπλοια που προσδένουν στο λιμάνι, οι τουρίστες που κατεβαίνουν αρκούνται να φωτογραφίζουν τις γάτες και αποφεύγουν πλέον να κάτσουν με φόντο το ηλιοβασίλεμα για να παραγγείλουν μια ντοματοσαλάτα των δώδεκα ευρώ και έναν απλό εσπρέσο των πέντε.
  • Χώρια που φέτος στο νησί δεν έχει πατήσει ούτε ένας Γερμανός, και οι ντοματοσαλάτες έχουν μείνει απούλητες.
  • Προφανώς υπακούουν στις εντολές της Μέρκελ. Εμ, Γερμανοί είναι, τι περιμέναμε. Δεν τους ξέραμε δα; Πειθήνιοι. Μαλθακοί. Ταπεινωμένοι. Όχι σαν τους ηρωικούς τους Υδραίους που όπως τότε, στα ηρωικά χρόνια του εικοσιένα, έτσι και σήμερα, μύγα στο σπαθί τους δεν ανέχονται και χαράτσια στον Σουλτάνο δεν πληρώνουν. Τίποτα δεν πληρώνουν. Ακόμα και διόδια να υπήρχαν στην Ύδρα, ούτε αυτά θα τα πλήρωναν.
  • Οπότε σιγά μην τον πληρώσουν τον φπα στα δώδεκα ευρώ της ντοματοσαλάτας. Ή στα πέντε ευρώ του εσπρέσο.
  • Ας τον πληρώσουν οι άλλοι. Ας τον πληρώσουν οι Γερμανοί. Αυτοί δεν παράγγειλαν την ντοματοσαλάτα; Αυτοί να πληρώσουν. Δηλαδή τι, μαζί την φάγαμε κι αυτή; Νισάφι!
  • Όπως και στη Χίο. Εμείς θα σβήσουμε τις φωτιές; Ένα μήνα τον έχουμε να δουλέψουμε για να βγάλουμε όλη τη χρονιά, θα αφήνουμε τα μαγαζιά για να τρέχουμε στα κατσάβραχα με τα χατζάρια και τις μάνικες; Και στο κάτω κάτω, τι κάνει το κράτος; Γιατί τους έχουμε εκεί; Για διακοσμητικούς; Να πάρει ο Πολύδωρας την κόρη του να πάνε αυτοί να σβήσουν τη φωτιά. Εμείς έχουμε και δουλειές.
  • Για τον Ζούπερμαν, τέλος, τι άλλο να πω; Η μετοχή πέφτει, οκ. Θα πέσει κι άλλο, οκ. Μεσ’ στην θερινή ραστώνη και απομόνωση του Πόρτο Γερμενού, η μετοχή του Ζούπερμαν είναι χαμηλά στην ιεραρχία των πραγμάτων που με απασχολούν. Πολύ χαμηλά.
  • Όσο χαμηλά είναι και κάθε τι άλλο. Οφείλω να το παραδεχτώ. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν με απασχολεί. Έχω παραδώσει τα όπλα.
  • Σας έγραφα τις προάλλες για τα Χρυσά Αβγά. Ίδρωσε το αφτί κανενός; Κανενός. Προβληματίστηκε κανείς για τα μαχαιρώματα που έχουν γίνει καθημερινή υπόθεση; Κανείς. Πιάσανε κανέναν για τα μαχαιρώματα αυτά; Κανέναν. Το μόνο που πιάνουνε, δηλαδή τι πιάνουνε, τους μαζεύουνε με το παραγάδι, είναι κάθε τι μελαμψό που κινείται στην ευρύτερη περιοχή πρωτευούσης και άλλων πόλεων.
  • Που λέτε, μεγάλη επιτυχία ο Ξένιος Ζευς. Από τους 10502 που προσήχθησαν, με ενημερώνει η Κυρία Καίτη, οι 1941, λέει, δεν είχανε χαρτιά και συνελήφθηκαν. Δηλαδή παρανομία σε ποσοστό 18,5%. Ή, για να το θέσω αλλιώς, νομιμότητα σε ποσοστό 81,5%.
  • Με ρώταγε αν αυτό είναι επαρκές ποσοστό για να δικαιολογήσει την έκταση (και το ύφος) της επιχείρησης; Ξέρω γω; Πείτε μου εσείς.
  • Για να το θέσω και με πιο abstract τρόπο, δικαιολογείται η οργάνωση εστιασμένων επιχειρήσεων «σκούπας» εναντίον τμημάτων ενός πληθυσμού όταν η παραβατικότητα δεν φαίνεται να ξεπερνά το 20%;
  • Εγώ δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
  • Γιατί αν σκεφτώ ότι ναι, είναι δικαιολογημένη, τότε θα πρέπει να δηλώσω εθελοντής και να πάω στη Λευκάδα για να μαζέψω με το παραγάδι κάθε τι που κινείται και παρέχει τουριστικές υπηρεσίες. Κάθε τι. Από εστιάτορα μέχρι γάτα. Και μετά να πάω στην Ύδρα.
  • Διότι, όπως με πληροφορεί η μητέρα της Εξαδέλφης που είναι Ινδουίστρια, σύμφωνα με το ΣΔΟΕ στη Λευκάδα η σχετική παραβατικότητα ανέρχεται στο 100%.
  • Να, τώρα, όπου να’ ναι ξυπνάει από τον μεσημεριανό υπνάκο, και θα έρθει να σας το πει η ίδια.
  • Και βγάλτε σείς τα συμπεράσματά σας. Εγώ σας το είπα από την αρχή. Δεν έχω ιδέα. Και ούτε που με ενδιαφέρει.
  • Αν δεν σας ενδιαφέρει εσάς.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων