Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #029

Αγαπητοί μου,

  • Σας γράφω βραδάκι (τσικνο)Πέμπτης καθισμένος στο μεγάλο τραπέζι στο σαλόνι. Η πόρτα προς το μπαλκόνι πίσω μου είναι ανοιχτή.
  • Ο καιρός είναι ανοιξιάτικος και από παντού μας πλημμυρίζει η τσίκνα.
  • Στην κουζίνα επικρατεί μια αναστάτωση. Η πόρτα είναι κλειστή για το κοινό, και οι επιφορτισμένες με τα της μαγειρικής κυρίες της οικίας μας έχουν αποφασίσει να συνδυάσουν τις παραδόσεις της Τσικνοπέμπτης με τις τελετουργίες του Σίγκμο Χόλι, της ανοιξιάτικης γιορτής των χρωμάτων από την Γκόα.
  • Δεν ξέρω τι έχουν κατά νου αλλά από το πρωί ετοίμαζαν νάαν, κρέας για μαρινάρισμα, τσίλι με μπαχαρικά και πιπερόριζα, και ρύζι. Έχουν φέρει και πιατάκια με χρωματιστές σκόνες (κίτρινη κουρκουμίνη, μπλε ιβίσκο, πορφυρό αποξηραμένο πατζάρι, καφέ τριμμένα φύλλα τσαγιού και κάρβουνο) κι από ό,τι έχω καταλάβει ετοιμάζονται, κατά το έθιμο, να μας πασαλείψουν την ώρα που εμείς θα τσικνίζουμε αμέριμνοι. Αυτό μένει να το δούμε.
  • Γενικώς αυτές τις μέρες ανυπομονούσα να σας γράψω. Για να καταλάβετε, είχα προγραμματίσει να ξεκινήσω την επιστολή μου τις προάλλες, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.
  • Όχι, δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω περί του ξενόφερτου Αγίου και λοιπά και λοιπά. Τέτοια θεματολογία δεν απασχολεί ούτε τους αναγνώστες, ούτε τους συντάκτες, εικάζω, του περιοδικού αυτού.
  • Ακολουθώντας το νήμα από εκεί που το είχα αφήσει την περασμένη φορά, θα σας έγραφα για τον Όκκαμ και το ξυράφι του.
  • Πάω, που λέτε, να πιάσω μια λευκή σελίδα για να τη βάλω στην γραφομηχανή, και βλέπω μιαν εκτύπωση από το ίντερνετ, πιασμένη με συνδετήρα, και κολλημένο πάνω της ένα χαρτάκι post-it. Ο γραφικός χαρακτήρας ήταν της εξαδέλφης.
  • «Για ρίξε μια ματιά» με παρότρυνε το χαρτάκι.
  • Ρίχνω μια ματιά, και τι να δω; Η επιστολή μου. Η πιο πρόσφατη, αυτή με τον Όκκαμ. Εκτυπωμένη από το ίντερνετ.
  • Μου το είχε πει βέβαια ο Κύριος Εκδότης, ότι σκεφτόταν να περάσει όλο το αρχείο των επιστολών στο διαδίκτυο, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το έλεγε στα σοβαρά.
  • «Τι λε ρε παιδί μου, βρίσκεις τέτοια πράγματα στο ίντερνετ;» αναρωτήθηκα, φωναχτά σχεδόν, κι έβαλα στην άκρη τη γραφομηχανή.
  • Θυμήθηκα το θαυμασμό και το θάμπωμα που ένοιωθα τα παλιά εκείνα χρόνια, τότε που έμπαινες στο δίκτυο με μόντεμ των 1200bps και έκανες βόλτες με gopher και lynx. Με έπιασε η νοσταλγία.
  • Εκείνες ήταν εποχές, αγαπητοί μου.
  • Θυμάμαι, λες και ήταν χτες, τις διαφωνίες και τους καυγάδες με τον φίλο μου τον Δ. (ΤΜ). Εγώ συμπαθούσα το gopher. Αυτουνού του άρεσε το lynx.
  • Το gopher είχε μια ιεραρχικότητα: Μενού, υπομενού, καταλόγους, υποκαταλόγους, λίστες — συνδεόσουν και εντόπιζες αμέσως την πληροφορία που ήθελες. Εύκολα. Απλά. Συγκεκριμένα.
  • Το lynx δεν το χώνευα και τόσο. Όλες αυτές οι σελίδες με τα χρωματιστά και τα έντονα γραμματάκια έδειχναν έλλειψη σοβαρότητας, τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα, και τις περιφρονούσα. Ο Δ., ωστόσο, επέμενε πως εκεί βρίσκεται το μέλλον.
  • Εκεί που τα βρίσκαμε με τον Δ. ήταν στην αγάπη μας για το ftp. Το αγαπούσαμε. Ήταν το βασικό μας εργαλείο.
  • Εγώ δούλευα σε Windows 3.1 τότε και χρησιμοποιούσα το ProComm Plus — ένα πρόγραμμα προσομοίωσης κονσόλας τερματικού που σου έδινε telnet, ftp και όλα τα καλά.
  • Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν όταν εμφανίστηκε το Mosaic.
  • Το Mosaic χρειαζόταν να υποστηρίζεται το TCP/IP. Τέτοιες δυνατότητες τα Windows 3.1 δεν είχαν. Έπρεπε να εγκαταστήσεις πρώτα τις βιβλιοθήκες winsock. Αυτό γινόταν εύκολα, αλλά σπανίως γινόταν σωστά. Απλά, τα Windows 3.1 δεν ήταν ακόμα ώριμα για δικτύωση, και μάλιστα για δικτύωση με πρωτόκολλο TCP/IP. Ταλαιπωρία.
  • Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, με τα πολλά τα καταφέρναμε και το Mosaic ξεκινούσε.
  • Το Mosaic αποτέλεσε αυτό που λένε paradigm shift. Αλλαγή παραδείγματος. Από τη στιγμή που μπήκε στο παιχνίδι, το παιχνίδι άλλαξε. Οι εξελίξεις ακολούθησαν τον δικό τους δρόμο, έναν δρόμο καινούργιο που άνοιγε έτσι όπως προχωρούσαμε: Mosaic, Netscape, Firefox…
  • The rest is history, που λένε και οι φίλοι μας οι ξένοι.
  • Αυτά σκεφτόμουν ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, αγαπητοί μου, και τελικά επιστολή δεν σας έγραψα.
  • Σήμερα, κοτζάμ Τσικοπέμπτη, παραμένω στο ίδιο εκείνο mood, της εποχής του πρώιμου ίντερνετ, μιας εποχής γεμάτης ελπίδα και αισιοδοξία.
  • Αφού με βλέπει χαμογελαστό η μητέρα της εξαδέλφης, που είναι ινδουίστρια, και έχει μπερδευτεί.
  • Το πρώτο μου μόντεμ αντάλλασσε δεδομένα στα 1200bps. Μου το είχε δώσει κάποιος φίλος όταν αναβάθμισε το δικό του και ανέβηκε στα 2400bps. Ακόμα και στα 1200bps, όμως, ο ενθουσιασμός που νοιώθαμε όταν καταφέρναμε με τα πολλά να συνδεθούμε με κάποιον άλλο υπολογιστή ήταν κάτι που αν δεν το έχεις ζήσει δεν μπορείς να το καταλάβεις.
  • Το μόνο με το οποίο μπορώ εγώ να συγκρίνω την αίσθηση εκείνη είναι το ραδιόφωνο στα βραχέα κύματα, και η χαρά που ένοιωθα όταν κάποια βράδια με καλό καιρό κατάφερνα να πιάσω εκπομπές από κάπου μακριά –την Αγγλία, την Αίγυπτο, τη Σοβιετική Ένωση– εκπομπές που σε άλλες συνθήκες θα χάνονταν στα παράσιτα.
  • Νοσταλγία, αγαπητοί μου, νοσταλγία.
  • Αλλά και πίκρα.
  • Την εποχή εκείνη, των μόντεμ με τα 1200bps, του gopher και του lynx, φανταζόμασταν ένα τεχνολογικό μέλλον αδελφωμένο και φωτεινό, όπου η πληροφορία θα ήταν ελεύθερη και η γνώση προσιτή.
  • Τα μόνα εμπόδια ήταν, στα μάτια μας, τα τεχνολογικά. Μόνο αυτά μπορούσαμε να δούμε. Μόνο αυτά υπήρχαν. Όμως θυμόμασταν το νόμο του Moore και ξέραμε, ήμασταν σίγουροι, πως επρόκειτο για εμπόδια πρόσκαιρα.
  • Τελείως πρόσκαιρα: Το 1993, που βγήκε το Mosaic σε beta, είχα ήδη αποκτήσει μόντεμ που έτρεχε στα 14400bps. Λίγα μόλις χρόνια πιο μετά και το ερώτημα της ταχύτητας σύνδεσης δεν απασχολούσε πλέον κανέναν — και πάντως όχι ως εμπόδιο.
  • Σήμερα η πληροφορία είναι πλέον ελεύθερη (ή σχεδόν ελεύθερη), και η γνώση προσιτή.
  • Το μέλλον είναι ήδη εδώ, όπως το φανταζόμασταν. Τεχνολογικό είναι, εντάξει. Αδελφωμένο είναι; Φωτεινό;
  • Φωτεινό; Ναι καλά.
  • Κοιτάχτε, μπορεί να σας γράφω με τη γραφομηχανή, αλλά δεν έχω ξεκόψει και τελείως από το ίντερνετ. Δανείζομαι τον φορητό της εξαδέλφης. Μπαίνω στο Facebook, κοιτάω τις συζητήσεις και τα σχόλια, ρίχνω ματιές στα blog.
  • Διαβάζω και αναστατώνομαι. Τέτοιο μίσος, τέτοια χολή, και τέτοια βλακεία δεν τα χωράει ο νους μου. Με ξεπερνάνε.
  • Ναι, η πληροφορία είναι πλέον ελεύθερη.
  • Αλλά τι να την κάνεις την ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου, κακόμοιρε, αν δεν ξέρεις καν να διαβάζεις;
  • Τι να σου κάνει η γνώση αν δεν έχεις μάθει πρώτα να καταλαβαίνεις;
  • Τι να το κάνεις το φωτεινό μέλλον, αν είσαι τόσο τυφλωμένος από τη βλακεία που δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου;
  • Μελαγχολώ.
  • Η ελευθερία, αγαπητοί μου, δεν είναι αντικείμενο: Δεν είναι σουπερκινητηλέφωνο (ΤΜ) με κάμερα, πυξίδα, παγούρι, και θερμόμετρο, να το παίρνεις μαζί σου στην καφετέρια να κάνεις φιγούρα στα διπλανά τραπέζια. Δεν είναι κονκάρδα να την κοτσάρεις στο σακάκι, κάθε που σου κάνει κέφι.
  • Η ελευθερία δεν είναι στατική κατάσταση· είναι ορίζοντας, δυνατότητα, διαδικασία –process, για να το πω και στ’ αγγλικά.
  • Η ελευθερία δεν είναι καν δικαίωμα. Είναι καθήκον. Και ως τέτοιο θέλει «αρετήν και τόλμην».
  • Τότε μόνο γίνεσαι ελεύθερος, όταν είσαι έτοιμος να το παλέψεις και να κουραστείς. Αλλιώς η «ελευθερία» σου δεν είναι παρά ένα ακόμα βαρίδι που σε κρατάει βυθισμένο στην αμάθεια, δέσμιο της βλακείας σου, υποδουλωμένο.
  • Σας έγραφα την άλλη φορά, αγαπητοί μου, για το ξυράφι του Όκκαμ. Ελπίζω πως το ψάξατε.
  • Ελπίζω να έχετε πλέον καταλάβει πως πρόκειται για ξυράφι, και όχι για μαγικό ραβδί. Και ότι πρέπει να το χρησιμοποιήσετε. Πώς;
  • Δανείζομαι την προτροπή του Καντ:
  • Sapere aude!
  • (Γκουγκλ ιτ.)

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων