Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #030

Αγαπητοί μου,

  • Ο Niels Bohr, ένας από τους φυσικούς των οποίων οι εργασίες οδήγησαν τον Heisenberg και τον Schroedinger στην διατύπωση της Κβαντομηχανικής, αρεσκόταν να διηγείται την ακόλουθη ιστορία: Ένα αγοράκι μπαίνει σε ένα μαγαζί με μια πεντάρα στο χέρι και ρωτάει: “Μπορώ να αγοράσω ανάμικτες καραμέλες με μια πεντάρα;” Ο μαγαζάτορας παίρνει δύο καραμέλες από το βάζο, τις δίνει στο αγόρι και του λέει: “Ορίστε. Μπορείς να τις αναμίξεις μόνος σου.”
  • Για κάποιο λόγο η ιστορία αυτή μου έχει κολλήσει από το πρωί στο μυαλό.
  • Οφείλω να ομολογήσω ότι σήμερα είμαι πολύ μπερδεμένος.
  • Κάθομαι τόσες ώρες τώρα για να ετοιμάσω τη μαρτιάτικη επιστολή μου και δεν ξέρω ούτε από πού να πρωταρχίσω ούτε σε τι να δώσω βάρος.
  • Πλησιάζει μεσημέρι κι εγώ συνεχίζω να κοιτάζω τα τεφτέρια μου σαν το χάνο.
  • Παντού γίνεται χαμός.
  • Τι είναι πιο σημαντικό, πείτε μου: Το ότι συνεχίζονται άκαρπες οι έρευνες για το χαμένο Μπόινγκ ή ότι στην Τουρκία ο Ερντογάν προσπαθεί να κλείσει το Twitter;
  • Το ότι στην Κριμαία αποφάσισαν με δημοψήφισμα να επιστρέψουν στη Ρωσική αγκαλιά, ή ότι οι βουλευτές της Χρυσής Αβγής (ΤΜ) έχουν αγχωθεί με τις προφυλακίσεις και προσπαθούν να την κάνουν με πλάγια πηδηματάκια για να σώσουν το τομάρι τους;
  • Το ότι κλείστηκε η συμφωνία με την Τρόικα, οπότε από στιγμή σε στιγμή εισπράττουμε τη δόση, ή ότι σήμερα είναι, και τυπικά, η πρώτη μέρα της άνοιξης;
  • Ότι ανιχνεύτηκαν για πρώτη φορά ενδείξεις βαρυτικών κυμάτων χρονολογούμενων από την εποχή του μπιγκ μπανγκ, ή ότι συνεχίζονται οι περιορισμοί στη διάθεση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων;
  • Το ότι ίσως βρέθηκε ο Satoshi Nakamoto, ο εμπνευστής, υποτίθεται, του Bitcoin, ή ότι η τρόικα πιέζει για την απελευθέρωση της αγοράς υπηρεσιών κομμωτικής;
  • Ωχ, καθίστε, λάθος. Αυτό το τελευταίο δεν είναι για μας. Στη γαλανή μας πατρίδα προβλήματα εμείς με τα κομμωτήρια δεν έχουμε. Με τα φαρμακεία, ναι· με τους ταξιτζήδες, ναι· με το φρέσκο γάλα, ναι. Αλλά με τα κομμωτήρια, όχι. Όλα κι όλα. Σε ‘μας τα κομμωτήρια είναι εντάξει. Στην Κύπρο έχουνε το πρόβλημα. Το σωστό να λέγεται.
  • Πλάκα πλάκα, αναλογίζομαι κάποιες στιγμές πόσο άχαρη πρέπει να είναι η δουλειά των διαπραγματευτών της τρόικας. Τους λυπάται η ψυχή μου. Οι άγγλοι έχουν την κατάλληλη λέξη γι αυτό: Unrewarding.
  • Αλλά πραγματικά: Σκεφτείτε τώρα να είσαι διαπραγματευτής από τη Δανία ή τη Μεγάλη Βρετανία και να προσπαθείς να εξηγήσεις σε ανθρώπους, που δεν έχουν και τόση διάθεση να καταλάβουν, ότι το να διατίθενται τα παναντόλ και τα ντεπόν στα σουπερμάρκετ δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, τουλάχιστον όχι μεγαλύτερο κίνδυνο από όσον αποτελεί η διάθεση ουίσκι ή τσιγάρων, και ότι, τέλος πάντων, όχι μόνο κακό δεν θα κάνει αλλά θα οδηγήσει και σε μείωση των τιμών.
  • Τίποτα. Οι γίγαντες των διαπραγματευτικών μας τραπεζιών δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Δε χαμπαριάζουν από αυτά. Η προστασία της δημόσιας υγείας πάνω από όλα.
  • Παράδειγμα είναι αυτό, OK; Μην ανοίξουμε συζήτηση, σας παρακαλώ. Παράδειγμα που καταδεικνύει ένα πρόβλημα, ωστόσο. Διότι είναι ηλίου φαεινότερον πως πίσω από την πρεμούρα για την προστασία της δημόσιας υγείας κρύβεται μια άλλη πρεμούρα, πολύ πιο σαφής και –δυστυχώς– πιο εύλογη. Κρύβεται η πρεμούρα να προστατευτούν τα προνόμια των φαρμακείων. Τα περί δημόσιας υγείας είναι γαρνιτούρες για τα παράθυρα των τηλεοράσεων. Κακά τα ψέματα.
  • Θα μου πείτε, βέβαια: Γιατί τέτοια πρεμούρα για την προστασία των προνομίων των φαρμακείων; Τι ζόρι τραβάνε;
  • Εδώ είναι το μυστικό, αγαπητοί μου. Δεν τραβάνε κανένα ζόρι με τα φαρμακεία. Αν όμως κάνεις κάτι που θα θίξει πραγματικά τα φαρμακεία, θα πρέπει μετά να κάνεις και κάτι άλλο, για να θίξεις τα προνόμια των ηλεκτρολόγων. Ή των αρτοπωλών. Ή των δικηγόρων. Ή των ταξιτζήδων. Ή των γαλακτοπαραγωγών. Ή των δεν-ξέρω-ποιων-άλλων.
  • Ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου. Άντε βγάλε άκρη μετά. Καλύτερα να μην κάνεις τίποτα. Αρχίνα να τους λες για την δημόσια υγεία, και κάποια στιγμή θα βαρεθούν και θα φύγουν.
  • Αυτό ελπίζεις εσύ, βέβαια. Γιατί οι τροϊκανοί δεν μοιάζουν να βιάζονται να φύγουν. Δεν είναι στο χέρι τους, άλλωστε, ακόμα και να ήθελαν να φύγουν. Θα τρέχουν μετά από τηλεδιάσκεψη σε τηλεδιάσκεψη να εξηγούν τα ανεξήγητα στους Ευρωπαίους. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
  • Γι’ αυτό σας λέω. Η δουλειά του τροϊκανού δεν μου μοιάζει καθόλου αξιοζήλευτη.
  • Τέλος πάντων. Παρεκτρέπομαι.
  • Ναι, λοιπόν. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω σήμερα.
  • Να, ας πούμε, μια σελίδα εδώ, στην τύχη. Τα bitcoins.
  • Τι να γράψω για bitcoin; Να σας γράψω ότι στο Mt. Gox, το ηλε-ανταλλακτήριο που χρεωκόπησε, βρήκανε τα 200 από τα 850 χιλιοbitcoin που είχαν χάσει, και ψάχνουν να βρούνε τα υπόλοιπα;
  • Ποιoν απασχολεί αυτό;
  • Ή μήπως (άλλη σελίδα) να επιστρέψω στα δικά μας, και να γράψω για τις ενδοκυβερνητικές διαφωνίες γύρω από το πώς θα διανεμηθεί το κοινωνικό μέρισμα, τώρα που πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα;
  • Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μήπως αυτές οι δύο ειδήσεις σχετίζονται; Γιατί, βλέπω εδώ στον γκουγκλ, πόσο έχει πάει η ισοτιμία ευρώ – bitcoin, και σκέφτομαι ότι 650 χιλιαρικάκια (bitcoin) φτάνουν μια χαρά για μέρισμα στους αναξιοπαθείς της γαλανής μας πατρίδος, ενστόλους και μη. Ακόμα και για την αποκατάσταση της μισθολογικής αδικίας σε βάρος των δικαστικών, φτάνουν.
  • Τέλος πάντων. Ποιόν απασχολεί το θέμα αυτό; Εμένα πάντως όχι. Δεν είμαι ούτε ένστολος, ούτε δικαστικός. Και μετανιώνω που δεν έγινα φαρμακοποιός.
  • Μετά κοιτάζω στα διεθνή. Στην Ουκρανία, ας πούμε. Πάνε οι Ρώσοι, οργανώνουν δημοψήφισμα, και μετά προσαρτούν την Κριμαία κι αλλάζουν τα σύνορα. Αυτό είναι σοβαρό. Πολύ σοβαρό.
  • Αλλά εμείς δε μασάμε. Τα καταλαβαίνουμε όλα. Βγαίνουν στις τηλεοράσεις όλοι οι “ειδικοί” ρωσολόγοι και μιλούν για αποκατάσταση μιας ιστορικής αδικίας δεκαετιών. Και δεν καταλαβαίνουν ότι οι ιστορικές αδικίες δεν έρχονται με στάμπα με την ημερομηνία παστερίωσης, όπως, ξέρω ‘γω, το γάλα.
  • Αυτό που για τον ένα είναι εθνική επέτειος και πηγή περηφάνειας, για τον άλλο είναι όνειδος και ιστορική αδικία. Κι αν αρχίσεις να τις αποκαθιστάς, ούτε φίδι στον κόρφο σου. Δεν θα ξέρεις από πού σου ήρθε.
  • Να μου το θυμηθείτε.
  • Τέλος πάντων. Αυτά που λέτε, αγαπητοί μου. Από το πρωί έτσι.
  • Αφού με είδε κάποια στιγμή να φυσάω και να ξεφυσάω και να χασμουριέμαι, και η μητέρα της εξαδέλφης –επιστρέφοντας από την λαϊκή φορτωμένη με ψώνια– έβγαλε διάγνωση: “Είσαι ματιασμένος.”
  • “Μα τι λέτε, ματιασμένος; Ποιος να με ματιάσει; Γιατί;”
  • “Δεν ξέρω. Αυτά να τα ψάξεις εσύ που ξέρεις με ποιους κάνεις παρέα”, είπε αποφασιστικά η μητέρα της εξαδέλφης, που είναι Ινδουίστρια. “Είσαι ματιασμένος και παίρνω τώρα την Κυρία Καίτη, να έρθει να σε ξεματιάσει.”
  • Έτσι που λέτε λοιπόν. Έξω χαρά θεού, ο ήλιος λάμπει, τα λουλούδια ανθίζουν, τα πουλιά λαλούν, κι εμείς εδώ μέσα κλεισμένοι, να περιμένουμε την Κυρία Καίτη να έρθει να με ξεματιάσει.
  • Από στιγμή σε στιγμή θα είναι εδώ.
  • “Μήπως να της πούμε να μας φέρει και λίγες ανάμικτες καραμέλες;” ακούστηκε από την κουζίνα η εξαδέλφη. “Πλάκα θα έχει.”

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων