Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #033

Αγαπητοί μου,

  • Από το πρωί, σήμερα Κυριακή, είμαι καθισμένος στο παράθυρο και παρακολουθώ έναν κίτρινο γάτο απέναντι, και τις κινήσεις του.
  • Είμαι μόνος στο σπίτι. Ο ανιψιός μου έλεγε να πάμε μαζί για ψώνια αλλά εγώ βαριόμουν να βγω. Μισοβρέχει άλλωστε και δεν έχω όρεξη.
  • Παρακολουθώ λοιπόν τον γάτο. Δεν είναι απολύτως κίτρινος. Έχει και λίγο άσπρο, αλλά μου αρέσει να τον λέω κίτρινο.
  • Στην αρχή, όταν τον πρωτοείδα, ήταν καθισμένος σε ένα πεζούλι, δίπλα στην φυλλωσιά. Έμοιαζε ατάραχος, σίγουρος για τον εαυτό του, και δεν έδινε καμία σημασία στα αυτοκίνητα του δρόμου ή τους περαστικούς που τον προσπερνούσαν.
  • Κάποιοι σταματούσαν και του μιλούσαν, οπότε αυτός ανταπέδιδε τις φιλοφρονήσεις με χαρά.
  • Πιο μετά τον είδα να διασχίζει τον δρόμο για να περάσει απέναντι, ατάραχος πάντα, σίγουρος με τον εαυτό του, χαλαρός.
  • Τον διάσχισε διαγωνίως, taking his time, όπως λένε εδώ οι ντόπιοι, σε σημείο που ένα αυτοκίνητο που έτυχε να κατηφορίζει την ίδια στιγμή δεν είχε άλλη επιλογή από το να σταματήσει και να τον περιμένει.
  • Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό.
  • Μου θύμισε μια άλλη σκηνή, προ ημερών.
  • Ήμουν στο λεωφορείο 46 που κάνει στάση εδώ πιο δίπλα, και το οποίο παίρνω όποτε έχω να περάσω από την βιβλιοθήκη. Πηγαίναμε κούτσα κούτσα από κάτι στενά δρομάκια, και κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι το λεωφορείο πήγαινε πολύ αργά, χωρίς όμως να έχει κίνηση. Κοίταξα παραξενεμένος από το παράθυρο και βλέπω μπροστά μας έναν τύπο με ποδήλατο που πάσχιζε να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Αυτός πάσχιζε, μεν, αλλά και πάλι μας καθυστερούσε.
  • Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η στωικότητα (πώς αλλιώς να την πω;) του οδηγού του λεωφορείου. Είχε κόψει ταχύτητα και ακολουθούσε τον ποδηλάτη περιμένοντας να ανοίξει λίγο ο δρόμος για να μπορέσει να τον προσπεράσει με ασφάλεια. Χωρίς βιασύνες, χωρίς ανυπομονησίες, χωρίς νεύρα. Και κυρίως χωρίς να χτυπάει το κλάξον και χωρίς να μαρσάρει την μηχανή του λεωφορείου για να τον ψαρώσει.
  • Απόρησα.
  • Θα μου πείτε, δεν είναι θέμα στωικότητας του συγκεκριμένου οδηγού. Αυτές θα είναι οι οδηγίες που έχει. Τις οδηγίες ακολουθεί.
  • Μα ναι, δεν αντιλέγω καθόλου. Τις οδηγίες ακολουθεί. Αλλά αυτό ακριβώς είναι που με κάνει και απορώ. Το ότι καταφέρνει να ακολουθεί τις οδηγίες χωρίς να το παίρνει προσωπικά. Πώς τα καταφέρνει;
  • Και, βεβαίως, ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου κάνει το ότι παρόλο που οι οδηγίες είναι τέτοιες, το λεωφορείο φτάνει πάντα –ή σχεδόν πάντα– στην ώρα του.
  • Και εν πάση περιπτώσει, σε κάθε στάση υπάρχει φωτεινή ένδειξη που σου λέει σε πόση ώρα πρόκειται να καταφτάσει ποιο λεωφορείο. Γενικώς, ποδηλάτης ξε-ποδηλάτης στον δρόμο, τα λεωφορεία προχωρούν, οι φωτεινές επιγραφές ενημερώνουν, ο κόσμος πάει στην δουλειά του, τα πράγματα δείχνουν να δουλεύουν, λίγο πολύ, ρολόι.
  • Αυτό λοιπόν με κάνει και απορώ. Πώς το έχουν πετύχει; Τι πίνουν;
  • Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε για την ιδιοσυγκρασία των Άγγλων, για την έμφυτη πειθαρχία τους, για το προτεσταντικό (ή, έστω, το αγγλικανικό) τους πνεύμα και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Θα το αντιπαραθέσετε αυτό με το μεσογειακό μας ταπεραμέντο, την έμφυτη υπερηφάνεια μας και λοιπά και λοιπά και λοιπά.
  • Εύλογη η εξήγηση. Ισχύει;
  • Δεν ξέρω, ρε παιδιά, να το σκεφτούμε. Έμφυτη πειθαρχία, έστω. Αλλά έμφυτη σε ποιόν; Οι μισοί οδηγοί λεωφορείων στο Λονδίνο είναι Ινδοί και οι άλλοι μισοί Τζαμαϊκανοί. (Δεν αστειεύομαι. Υπάρχουν και μερικοί Εγγλέζοι, εντάξει. Αλλά είναι μειονότητα.) Πού την βρήκαν την έμφυτη πειθαρχία στην Ινδία ή στην Καραϊβική; Πείτε μου.
  • Εντάξει, στατιστική της κακιάς ώρας είναι αυτή, αλλά το ερώτημα παραμένει, μην μπερδευόμαστε.
  • Και δεν είναι μόνο αυτό.
  • Προ ημερών ήμουν με τα πόδια, και έψαχνα να βρω πώς θα πάω κάπου, αλλά είχα μισοχαθεί. Σταματάω δύο αστυνομικούς που έκαναν περιπολία να ρωτήσω. (Θα θυμάστε που σας έχω πει πως συμπαθώ τους Βρετανούς αστυνομικούς). Τους σταματάω, λοιπόν, και μου πιάνουν την κουβέντα. Ήταν μια γυναίκα και ένας άντρας. Καλωδιωμένοι, με τα κινητά τους, τους ασυρμάτους τους, χειροπέδες να κρέμονται από την ζώνη, άοπλοι κατά τα άλλα, και κυρίως χαμογελαστοί και εξυπηρετικότατοι. Η μία, η αστυνομικίνα, δεν ήταν Αγγλίδα. Το άκουγες στην προφορά της και μιας και μιλάγαμε τόσο φιλικά την ρώτησα. Ήταν Πολωνέζα, μου λέει, από την Κρακοβία. Ο άλλος έμοιαζε Αφρικανός. Τον ρώτησα κι αυτόν. Αυτός ήταν Βρετανός, αλλά με καταγωγή από την Νιγηρία. Με ρωτήσανε βέβαια και εκείνοι, κι όταν τους είπα πως είμαι από την Ελλάδα καταχαρήκανε. Γελάγανε με την Αγγλία που αποκλείστηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο και μου ευχήθηκαν ό,τι καλύτερο για την Ελλάδα, που μόλις είχε περάσει στους 16. Είπαμε μια δυο βλακείες ακόμα και μετά συνεχίσαμε, οι μεν και οι δε, τους διαφορετικούς μας δρόμους.
  • Θα νομίζετε πως υπερβάλλω, αγαπητοί μου, κι ότι τα βλέπω όλα όμορφα. Δεν ξέρω, μπορεί να έχετε δίκιο. Μπορεί να μας έχουν βάλει κάτι στο νερό ή να μας ψεκάζουν.
  • Το ζήτημα ωστόσο είναι πως ό,τι κι αν έχουν βάλει στο νερό, μια τέτοια συζήτηση, ή έστω κάποια παρόμοια, δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να την κάνω στην Αθήνα. Μικρή η πιθανότητα.
  • Το ερώτημα, λοιπόν, που με απασχολεί από το πρωί που παρακολουθώ τον κίτρινο γάτο να σουλατσάρει είναι αυτό: Ποιοι παράγοντες έχουν συντελέσει ώστε μια κοινωνία όπως η βρετανική να σκέφτεται σήμερα και να συμπεριφέρεται με τόσο οργανωμένο, ανοιχτό και διαλλακτικό τρόπο;
  • Ήταν η οικονομική της δύναμη; Η αποικιοκρατία; Ο ιμπεριαλισμός; Η παιδεία;
  • Τι το διαφορετικό συμβαίνει στη Γηραιά Αλβιώνα, και τι θα μπορούσαμε να διδαχτούμε από αυτούς;
  • Το ερώτημα δεν μου φαίνεται καθόλου απλό. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί με σαφήνεια.
  • Αλλά να. Κάνω τις συγκρίσεις μου.
  • Ανοίγω ας πούμε αυτές τις μέρες το φέισμπουκ του ανηψιού και διατρέχω τις ελληνόφωνες διαδικτυακές συζητήσεις στις οποίες συμμετέχει.
  • Με πιάνει ζαλάδα. Όλοι την πέφτουν σε όλους. Μερικοί σου την πέφτουν για την άγνοιά σου. Σε κατακεραυνώνουν για την αδυναμία σου να κατανοήσεις την βαθύτερη ουσία του τάδε ή του δείνα προβλήματος, σε ειρωνεύονται, σε περιγελούν, βάζουν διαχωριστικές γραμμές, φωνάζουν, προειδοποιούν.
  • Άλλοι εισβάλλουν στη συζήτηση σαν ταύροι σε υαλοπωλείο. Υπογραμμίζουν συμπτώσεις, στηλιτεύουν ανθρώπους, αποκαλύπτουν συνωμοσίες, καταγγέλλουν σχέδια αφελληνισμού. Βάζουν και αυτοί διαχωριστικές γραμμές, φωνάζουν, προειδοποιούν.
  • Άλλοι πάλι έχουν ξεφύγει εντελώς. Επιτίθενται λεκτικά, προσβάλλουν, βρίζουν, ουρλιάζουν, απειλούν. Δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως αν σε βρίσκανε μπροστά σου θα σε έφερναν σε δύσκολη θέση.
  • Το “αστείο” βέβαια είναι ότι διαφορετικές συζητητικές αυτές μεθοδολογίες δεν έχουν σαφές correlation με τις ιδέες που διατυπώνονται. Όχι σπάνια συνειδητοποιώ, με θλίψη μου, πως ο έξαλλος γορίλας που βλέπω να χτυπιέται και να απειλεί απέναντί μου, υποστηρίζει πράγματα με τα οποία, υπό άλλες, πιο πολιτισμένες, συνθήκες θα μπορούσα και να συμφωνώ.
  • Και τότε νοιώθω να χάνω κάθε ελπίδα.
  • Αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω.
  • Προς το παρόν παρακολουθώ τον κίτρινο γάτο.
  • Το βράδυ στις 9 θα δούμε το ματς με την Κόστα Ρίκα.
  • Για πιο μετά βλέπουμε.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων