Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #040

Αγαπητοί μου,

  • Η συγκυρία, αυτόν το μήνα, ήταν προβληματική. Βασικά λόγω των εκλογών.
  • Αν ήταν στο χέρι μου θα τις απέφευγα. Όχι γιατί δεν τις θεωρούσα σημαντικές, κάθε άλλο. Απλά αναρωτιόμουν τι νόημα θα είχε να προσθέσω μιαν ακόμη άποψη ανάμεσα στις τόσες άλλες.
  • Χρονιάρες μέρες κι όλοι δεν κάνανε άλλη δουλειά, καθόντουσαν να καταδεικνύουν αντιφάσεις, να προφητεύουν καταστροφές, να οραματίζονται παραδείσους, να χαράσσουν κόκκινες γραμμές, να καταγγέλλουν συνωμοσίες.
  • Είχα αποφασίσει να επικεντρωθώ στη συνηθισμένη μου θεματολογία. Αυτά προχτές, ημέρα εκλογών.
  • Γυρνάω, που λέτε, από το εκλογικό κέντρο, και ξεκινάω να απλώνω τα τεφτέρια μου στο τραπέζι. Πάνω που πάω να βάλω χαρτί στη γραφομηχανή, βλέπω με την άκρη του ματιού την εξαδέλφη να με παρατηρεί από την πόρτα της κουζίνας. Δεν ήταν για καλό, το ήξερα, οπότε έκανα τον ανήξερο.
  • “Θα γράψεις;” μου λέει. “Δεν θα περιμένεις τα αποτελέσματα;”
  • “Γιατί να τα περιμένω; Αφού δεν θα γράψω για τις εκλογές.”
  • “Δεν θα γράψεις; Και τι είναι αυτά που έλεγε ο αφεντικός σου στο φέισμπουκ;”
  • Ο αφεντικός μου; Στο φέισμπουκ; Θορυβήθηκα και μπήκα να κοιτάξω.
  • Φρίκη και πανικός.
  • Έπρεπε να το περιμένω. Ο ανεπρόκοπος, εκ Λονδίνου, είχε στείλει μέιλ στον Κύριο Εκδότη εκ μέρους μου, λέει, ενημερώνοντάς τον πως αυτόν τον μήνα σκοπεύω, λέει, να καθυστερήσω την επιστολή διότι, λέει, θα ήθελα να σχολιάσω το αποτέλεσμα των εκλογών.
  • Κοίτα να δεις, φίλε μου, μπλέξιμο. Άκου εκεί “θα ήθελα να σχολιάσω το αποτέλεσμα των εκλογών”… Σιγά μην θα ήθελα.
  • Την τελευταία φορά που ήθελα, το Μάιο, πήγανε να με φάνε. Μόνο που δεν έβγαλαν φετφά σε βάρος μου οι χρυσοί ανεγκέφαλοι.
  • Θα σας έλεγα ψέματα, αγαπητοί μου, αν ισχυριζόμουν ότι δεν είχα τρομάξει διαβάζοντας όλα αυτά που μου καταλογίζονταν. Είχα τρομάξει και μάλιστα πάρα πολύ. Κρύος ιδρώτας με είχε λούσει.
  • Ευτυχώς ήταν περαστικό. Εκείνες τις μέρες βρισκόμουν Λονδίνο και μ’ αυτά και μ’ εκείνα το ξεπέρασα. Έφαγα και τόσα τεύχη να μιλάω για τα τζιτζίκια, οπότε το θέμα ξεχάστηκε εντελώς.
  • Έρχεται τώρα ο ανεπρόκοπος εκ Λονδίνου να με ρίξει και πάλι στο καζάνι.
  • Τέλος πάντων. ΟΚ. Να σχολιάσω. Αλλά να σχολιάσω τι, ρε παιδιά; Εδώ γίνανε κοτζάμ εκλογές και δεν καταλάβαμε ποιο ήταν το θέμα.
  • Σκεφτείτε το εξής: Εκλογές έγιναν επειδή δεν βγήκε Πρόεδρος από την προηγούμενη Βουλή. *Αυτός* ήταν ο τυπικός λόγος. Κι όμως, καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας κανένας δεν είπε έστω και μια λέξη για τον Πρόεδρο, έτσι, ρε παιδί μου, για να τηρηθούν τα προσχήματα.
  • Όλη η συζήτηση έγινε με καταστροφολογικούς όρους ενδεχόμενης επιστροφής στη δραχμή, που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία, μνημονίων που πρέπει να σκιστούν, διεθνών υποχρεώσεων της χώρας που πρέπει να τηρηθούν, σελίδων που γυρίζουν, και λοιπά και λοιπά και λοιπά.
  • Θα μου πείτε, έτσι δεν γίνεται πάντα; ΟΚ, ναι. Έτσι.
  • Αλλά η διαπίστωση ότι κάτι “έτσι” γινόταν “πάντα” δεν είναι επαρκής λόγος για να συνεχίσει να γίνεται έτσι. Για αιώνες ολόκληρους, παλιά, γινόντουσαν και ανθρωποθυσίες. Τι, δηλαδή, δεν θα έπρεπε να τις σταματήσουμε γιατί μέχρι τότε έτσι γινόταν “πάντα”;
  • Εκλογές λοιπόν. Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.
  • Το δίλημμα παρουσιάστηκε (και παρουσιάζεται) απλουστευτικά με όρους προσήλωσης ή αποστροφής προς τα λεγόμενα “μνημόνια”, whatever that means.
  • Ακόμα και η καινούργια μας κυβέρνηση είναι κυβέρνηση συνεργασίας δύο θεμελιωδώς διαφορετικών κομμάτων, με μόνο κοινό τους στοιχείο τη διακήρυξη της ανάγκης απαγκίστρωσης από τα “μνημόνια”. Κατά τα άλλα, άρμεγε και κούρευε.
  • Τι γνώμη λοιπόν να εκφράσω, ο καψερός; Να σας πω αν ήμουν υπέρ ή κατά των “μνημονίων”; Να εκφράσω την αγαλλίασή μου για τη νέα κυβέρνηση ή την βαθιά μου ανησυχία;
  • Μα, ρε παιδιά, το παιχνίδι δεν παίζεται εκεί. Ποτέ δεν παιζόταν εκεί. Αν δεν μπορεί κανείς να το δει, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά το 2010, εγώ τι ελπίδες έχω ο κακομοίρης; Όχι μία, αλλά ούτε δύο, ούτε και δέκα ολόκληρες επιστολές δεν θα αρκούσαν.
  • Τα τζιτζίκια και όσα επί μήνες έγραφα για το αν ακούγονται ή όχι θα έμοιαζαν με μικρό ευχάριστο διάλειμμα.
  • Δεν θα σχολιάσω λοιπόν. Αλλά νοιώθω τον πειρασμό να παραθέσω μερικές από τις σκέψεις που κάνω όταν προσπαθώ να κατανοήσω το ελληνικό φαινόμενο στην τρέχουσα ιστορική συγκυρία.
  • Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσω:
  • Πρώτα πρώτα, όταν μιλάω για “τρέχουσα ιστορική συγκυρία” αναφέρομαι στα τελευταία 70 με 100 χρόνια.
  • Δεύτερον, όταν μιλάω για “ελληνικό φαινόμενο” αναφέρομαι μόνο στα πολύ συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού που ονομάζουμε Ελλάδα και όχι στην τοπική μορφή που παίρνουν άλλα υπερεθνικά και βραδυκίνητα φαινόμενα όπως οι εσωτερικές αντιφάσεις του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού ή οι γεωπολιτικές εντάσεις στα Βαλκάνια και στον ευρύτερο ευρασιατικό χώρο.
  • Όχι ότι μια γενικότερη συζήτηση δεν θα είχε ενδιαφέρον, κάθε άλλο. Αλλά στην παρούσα φάση θα συσκότιζε μάλλον την κατανόησή μας, παρά θα τη διευκόλυνε.
  • Λοιπόν. Το βασικό πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας ως οργανωμένου κράτους βρίσκεται, κατά την γνώμη μου, σε ένα αντιφατικό φαινόμενο με δύο πλευρές.
  • Από τη μία έχουμε την ασύμμετρη απειλή που συνιστά για τον κάθε μεμονωμένο πολίτη το σύγχρονο ελληνικό κράτος με την ανορθολογικότητά του, την αυθαιρεσία του, και τους σχεδόν θεσμοθετημένους μηχανισμούς κακοδιαχείρισης, κακοδιοίκησης και αναποτελεσματικότητας.
  • Από την άλλη έχουμε την απόλυτη, παράδοξη, και σχεδόν θεσμοθετημένη εξάρτηση του ίδιου αυτού κράτους από οργανωμένες ομάδες συμφερόντων που ασκούν πίεση και επιρροή — όπως είναι, για παράδειγμα, οι πολιτικοί, οι διάφορες επαγγελματικές συντεχνίες, το “Δημόσιο”, τα σώματα ασφαλείας, ο στρατός, η Εκκλησία, οι κομματικοί μηχανισμοί και πάει λέγοντας.
  • Το αποτέλεσμα αυτής της αντιφατικής κατάστασης είναι πως η μόνη σου ελπίδα ως Έλληνα πολίτη στα πάρε-δώσε σου με το κράτος, είναι η βοήθεια στην οποία προσβλέπεις προσεταιριζόμενος κάποια από αυτές τις ομάδες συμφερόντων — όποια από αυτές τυχαίνει να βρίσκεται πιο κοντά σε σένα ή στους δικούς σου.
  • Δεν μιλάω μόνο για το “μέσον” και τις γνωριμίες. Αυτές είναι ειδικές λύσεις σε ένα γενικότερο πρόβλημα. Αναφέρομαι στο ότι λόγω της δομής και της οργάνωσης του Ελληνικού κράτους, εσύ ως πολίτης είσαι θεμελιωδώς ανήμπορος όταν δεν ξέρεις πού και σε ποιόν θα πέσεις.
  • Είναι αδύνατο να το εμπιστευτείς το κράτος. Κακό του κεφαλιού σου θα κάνεις. Προτιμότερο είναι να προσεγγίσεις κάποια ομάδα άσκησης πίεσης για να σε βοηθήσουν πλαγίως, παρά να προσπαθήσεις μόνος σου να βγάλεις το φίδι από την τρύπα.
  • Κι έτσι όλοι είμαστε δέσμιοι μιας κατάστασης την οποία όλοι επικρίνουμε αλλά κανείς μας δεν μπορεί να αλλάξει — ακόμα και αν το θέλει. Πρόκειται για αυτοτροφοδοτούμενο φαινόμενο.
  • Για να φέρω ένα παράδειγμα, αυτός είναι ο λόγος που όταν έρχονται “οι δανειστές” και μας ζητάνε, ξέρω ‘γώ, να εξορθολογήσουμε τις δημόσιες δαπάνες ή να χτυπήσουμε την φοροδιαφυγή, εμείς το μόνο που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι να βάλουμε ένα ακόμα χαράτσι της ΔΕΗ ή έναν ακόμα ΕΝΦΙΑ.
  • Τι νομίζετε, ότι εκεί στο Υπουργείο Οικονομικών είναι τυφλοί ή βλάκες και δεν βλέπουν πως θα ήταν καλύτερο (και για τους ίδιους) να χτυπήσουνε τη φοροδιαφυγή παρά να κόψουν συντάξεις ή να βάλουν τον έναν ή τον άλλο φόρο; Μια χαρά το βλέπουνε. Βλάκες δεν είναι. Πραγματικά, θα τους συνέφερε να το κάνουν. Απλά *δεν μπορούν*.
  • Εσείς θα μου πείτε, βέβαια, πως είναι θέμα απουσίας πολιτικής βούλησης. Μακάρι να έχετε δίκιο.
  • Δεν το πιστεύω. Κατά τη γνώμη μου, η λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας *δεν* θα έρθει ούτε με το σκίσιμο των “μνημονίων”, ούτε με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, την πληρωμή πολεμικών αποζημιώσεων, την αξιοποίηση του γιγαντοτεράστιου ορυκτού πλούτου της χώρας και πάει λέγοντας. Αυτά θα πάνε χαμένα αν δεν γίνει κάτι άλλο.
  • Δεν τρέφω μεγάλες ψευδαισθήσεις. Μακάρι να έχω άδικο, αλλά δεν το νομίζω. Εδώ είμαστε, θα δείξει.
  • (Θα παρατηρήσατε, αγαπητοί μου, ότι σήμερα, 27 Ιανουαρίου, 70ή επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς και ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος, δεν αναφέρθηκα στις 390 χιλιάδες των χρυσών ανεγκέφαλων, έτσι; Δεν θα αναφερθώ. Όχι. Αυτό δεν είναι οικονομικό ή συστημικό πρόβλημα. Είναι πολιτισμικό.)

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων