Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #041

Αγαπητοί μου,

  • Ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ και δημοσίως. Έχω πρόβλημα με τις τεχνολογίες επικοινωνίας και δικτύωσης.
  • Ή, μάλλον, για να είμαι και πιο ακριβής, όχι με τις ίδιες τις τεχνολογίες αλλά με τις χρήσεις τους.
  • Το φέισμπουκ ας πούμε.
  • Όλοι ξημεροβραδιάζονται στο φέισμπουκ. Ε, λοιπόν, δεν το καταλαβαίνω. Γιατί το κάνουν; Τι εννοούν; Τι κερδίζουν;
  • Δεν το καταλαβαίνω καθόλου.
  • (Επί τη ευκαιρία να διευκρινίσω πως πίσω από την σελίδα φαν που έχει ανοίξει στο όνομά μου στο φέισμπουκ και φιλοξενεί τούτες τις επιστολές βρίσκεται ο ανιψιός, νομίζω, χωρίς να με έχει ενημερώσει και, το κυριότερο, χωρίς να έχει ζητήσει τη γνώμη μου. Δεν με ενοχλεί βέβαια, αλλά το σωστό να λέγεται. Δεν είναι δικιά μου.)
  • Ή το τουίτερ.
  • ΟΚ, καταλαβαίνω. #ταγκ. Τουιτ. Ρε-τουίτ. 140 χαρακτήρες.
  • Αλλά να, βλέπω τον ένα και τον άλλο στα λεωφορεία κολλημένους στα κινητά τους και απορώ. Για ποιόν λόγο το κάνουν αυτό; Τι εννοούν; Τι κερδίζουν;
  • Μέχρι πρότινος ερμήνευα αυτή μου τη δυσκολία να καταλάβω ως θέμα ηλικίας.
  • Έ, τι να κάνω, σκεφτόμουν. Μεγαλώσαμε. Κάποια πράγματα δεν είναι για μας. Ο Τζάστιν Μπήμπερ ας πούμε. Τι δουλειά έχω εγώ με τον Τζάστιν Μπήμπερ;
  • Εγώ Κλούβιος, Σουβλίτσα, Μπαρμπα-Μυτούσης και πολλά λέω.
  • Αλλά τι ηλικία; Εδώ κοτζάμ υπουργοί, πού τους χάνεις πού τους βρίσκεις, στα τουίτερ και στα φέισμπουκ. Υπουργοί, έτσι; Με υπουργείο.
  • Ο επί των οικονομικών. Καθηγητής. Διεθνούς φήμης. Σταρ.
  • Ε, πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, στην τηλεόραση είναι να κάνει δηλώσεις ή στο τουίτερ να τσακώνεται για το πώς παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις του.
  • Ή ο άλλος, ο επί των εξωτερικών. Εμβριθής διεθνολόγος. Φορτωμένη ατζέντα και λοιπά. Κι αυτός μια από τα ίδια. Από το πρωί ως το βράδυ σε γεύματα εργασίας ή στο τουίτερ να πολεμάει τους εχθρούς της πατρίδας.
  • Και οι δύο τους βέβαια άνθρωποι μιας κάποιας ηλικίας.
  • Χμμ.
  • Τέλος πάντων, λέμε τώρα. Το θέμα είναι πως ξέρουν τις νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα καλύτερα κι απ’ τις τσέπες τους.
  • Τα βλέπει όλα αυτά ο λαός, χαίρεται. Επικροτεί. Νοιώθει αξιοπρεπής. Φουσκώνει το στήθος. Το κεφάλι ψηλά. Πολύ ψηλά.
  • Ογδόντα τοις εκατό, αγαπητοί μου.
  • Για το ποσοστό αποδοχής των χειρισμών και της παρουσίας της νέας κυβέρνησης λέω. Ογδόντα τοις εκατό. Σε τυχαίο δείγμα, αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού.
  • Παιδιά, το λέω καθαρά. Εμένα η πολλή αποδοχή δεν μου κάνει για καλό. Με φοβίζει σαν κακός οιωνός.
  • Ειδικά όταν είναι τόσο ασαφές τι είναι αυτό που όλοι τόσο ένθερμα αποδεχόμαστε.
  • Όλοι. Το 80% όλων εννοώ.
  • Διαπραγμάτευση, σου λέει ο άλλος. Περηφάνεια. Εντάξει. Πράγματι, υπήρχε ένας τσαμπουκάς σε όλο αυτό, ένας αέρας άνεσης πρωτόγνωρος για τα ελληνικά δεδομένα.
  • Εξεπλάγησαν όλοι. Αναρωτήθηκαν. Έγραψαν άρθρα.
  • Αλλά όταν καταλάγιασε ο κουρνιαχτός τα πράγματα επανήλθαν στις κανονικές τους διαστάσεις.
  • Αγαπητοί μου,
  • Επιτρέψτε μου να εκφράσω κάποιες σκέψεις.
  • Θα αποφύγω να επικεντρωθώ σε θέματα γενικής οικονομικής πολιτικής. Στο κάτω κάτω στα γενικά συμφωνούμε. Κακό πράγμα η λιτότητα και η ανεργία, καλό πράγμα η ανάπτυξη και το κοινωνικό κράτος κ.λπ.
  • Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το πρόβλημα που παρουσιάστηκε κατά τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις και συνεχίζει, εν πολλοίς, να μας ταλαιπωρεί, δεν είχε να κάνει με τον υπουργικό τσαμπουκά. Δεν είχε να κάνει με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και τη νωπή εντολή προς την νέα κυβέρνηση. Δεν είχε καν να κάνει με την αδιαλλαξία των άλλων, ως τέτοια.
  • Περισσότερο είχε να κάνει με τη γνώμη που είχε ο καθένας από τους λεγόμενους “εταίρους” για την ρεαλιστικότητα των προτάσεων του Κυρίου Υπουργού.
  • Αν ήταν σαφές ή έστω ορατό πως το σχέδιο των Ελλήνων θα μπορούσε να αποφέρει συγκεκριμένους καρπούς, νομίζετε πως θα άφηναν τον Σόιμπλε να κάνει τον σκληρό; Για λίγο ναι, αλλά μετά θα τον έπαιρναν κατά μέρος και θα του δίναν ξύδι.
  • Ποιοι; Όλοι. Γιατί στην πραγματικότητα η κατάρρευση της Ελλάδας –αναπόφευκτη αν δεν τα βρούμε– δεν συμφέρει κανέναν. Κάθε σοβαρός παρατηρητής καταλαβαίνει πως η κατάρρευση της Ελλάδας σημαίνει κατάρρευση του ευρώ. Σε 6 με 18 μήνες.
  • Αυτό το βλέπουν όλοι.
  • Οι Αμερικάνοι, ας πούμε. Τι νομίζετε πως τον έπιασε τον Ομπάμα χειμωνιάτικα και άρχισε τις παρασκηνιακές πιέσεις υπέρ των Ελλήνων; Να ήταν η όψιμη αγάπη του για τις θέσεις της Αριστερής Πλατφόρμας — ή μήπως πείστηκε από την ανάλυση της Κ.Ο.Ε. για την Ευρωζώνη;
  • Η κατάρρευση του ευρώ δεν είναι προς το συμφέρον κανενός. Ούτε των Ελλήνων, όπως ακούω να μας παραμυθιάζουν διάφοροι από τηλεοράσεως ή ιντερνέ και δαιμονίζομαι, ούτε κανενός.
  • Οι μόνοι που θα κέρδιζαν θα ήταν οι σπεκουλαδόροι μεγαλοκαρχαρίες ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού. Κανείς άλλος. Όλοι οι άλλοι θα βγουν χαμένοι.
  • Όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι, και όταν λέμε χαμένοι εννοούμε χαμένοι. Θα γίνει χαμός. Αν καταρρεύσει το ευρώ, η τωρινή κρίση στην Ελλάδα θα είναι σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Θα καθόμαστε τα βράδια στο τζάκι και θα αναπολούμε τα χρόνια εκείνα τα όμορφα, τα παλιά.
  • Και όχι, δεν θα καταρρεύσει ο Καπιταλισμός.
  • Εδώ είμαστε, να μου το θυμηθείτε.
  • Τέλος πάντων.
  • Αφού λοιπόν είναι έτσι, γιατί το παίζουν τόσο δύσκολοι εκεί στην Ευρωζώνη; Για να δώσουν την ευκαιρία στον ένα ή τον άλλο υπουργό να αρχίσει τους καυγάδες μέσω τουίτερ;
  • Όχι βέβαια.
  • Το πρόβλημά τους είναι πως οι προτάσεις των Ελλήνων ακούγονται ασαφείς και γενικόλογες. Ελαφρώς εκτός θέματος — και σίγουρα εκτός χρόνου.
  • Είναι απίστευτο αλλά ακόμα και σήμερα, οι βασικοί άξονες των ελληνικών προτάσεων, αυτών που με τα χίλια ζόρια συμφωνήσαμε, αναφέρονται στην απλοποίηση της γραφειοκρατίας, την εξορθολόγηση του φορολογικού συστήματος και των διαδικασιών της φορολογικής δικαιοσύνης, ή στην πάταξη της φοροδιαφυγής.
  • Εδώ μπορεί να το έχουμε ξεχάσει, αλλά στην Ευρώπη θυμούνται καθαρά πως τέτοιες ήταν οι δεσμεύσεις μας από το πρώτο κιόλας Μνημόνιο. Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς ήταν το Μνημόνιο. Μια σειρά από κοστολογημένες δεσμεύσεις συστημικών παρεμβάσεων.
  • Και η δουλειά της Τρόικας ήταν να τσεκάρει πως προχωράμε σωστά.
  • “Σωστά”: εν προκειμένω, πως καταφέρνουμε να μειώσουμε το έλλειμμα (λόγω του οποίου άλλωστε δανειζόμαστε).
  • Στα μάτια της Τρόικας η μείωση μισθών και η αύξηση της φορολογίας ήταν το ύστατο μέτρο που θα έπρεπε να πάρουμε αν δεν καταφέρναμε, ας πούμε, να χτυπήσουμε τη διαφθορά ή τη φοροδιαφυγή. Θυμάστε την συζήτηση για τα “ισοδύναμα” μέτρα; Αυτό σημαίνει “ισοδύναμα”. Αν δεν πιάσει το ένα, κάνε το άλλο.
  • Λέμε για μνημονιακές κυβερνήσεις, παραβλέποντας πως αυτές ήταν οι πρώτοι πολέμιοι του Μνημονίου. Ούτε ήθελαν ούτε μπορούσαν να υλοποιήσουν το Μνημόνιο. Σκαρφίζονταν τον ένα φόρο πάνω στον άλλο, κατέστρεφαν τον ιδιωτικό τομέα, άφηναν την ανεργία να εκτοξευτεί, μόνο και μόνο για να καλύψουν από πλευράς εσόδων τις υποχρεώσεις της χώρας και να αξιολογηθούν σωστά από την Τρόικα. Κατά τα άλλα, έβγαιναν μετά και κατηγορούσαν τους ξένους για τις κακοτυχίες μας: “Δεν φταίμε εμείς. Μας ανάγκασαν.”
  • Άσε ρε κολλητέ, λες και ήρθε ο Τόμσεν και σε ανάγκασε να εμπνευστείς το χαράτσι ή τον ΕΝΦΙΑ. Μόνο τα έσοδα όφειλες να αυξήσεις, και να μειώσεις το κόστος του κράτους. Θα μπορούσες να το κάνεις με πάταξη διαφθοράς και καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Δεν το έκανες. Αυτό. Τελεία.
  • “Δια την υπεράσπισιν, ουδέν σκεπτικόν θελκτικότερον του απαλλακτικού”, όπως έλεγε προ ημερών στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς ο κ. Θωμάς, ο Δικαστικός.
  • Το παραμύθι της κακής Τρόικας το χάψαμε όλοι. Γι’ αυτό τη λέμε τώρα “θεσμούς”, για να μην ακούει “Τρόικα” το μωρό και κλαίει.
  • Κάπως την έχουμε δει, όλοι εμείς σ’ αυτήν εδώ τη χώρα, και μας αρέσει να πιστεύουμε πως είμαστε στόχοι και θύματα μεγάλων δυνάμεων που μας επιβουλεύονται και μας ζηλεύουν.
  • Οι Αμερικανοί. Το μεγάλο κεφάλαιο. Οι Τούρκοι. Οι Εβραίοι. Η Μέρκελ. Οι Γερμανοί. Οι Αγορές.
  • Πάντα οι άλλοι φταίνε. Όλοι είχαν (και συνεχίζουν να έχουν) κάτι να κερδίσουν από την ταπείνωση και την ήττα μας. Αυτό τουλάχιστον λέει η εθνική μας αφήγηση.
  • Αυτό που δεν λέει είναι το εξής: Τι διάολο τρέχει με τη διαφθορά, την κακοδιοίκηση και την φοροδιαφυγή και δεν μπορούμε να τα χτυπήσουμε τόσα χρόνια τώρα; Κόκκαλα έχουν;
  • Στο σχετικό δημοσκοπικό ερώτημα, το 80% και βάλε του φουσκωτού από την περηφάνεια Σοφού μας Λαού (ΤΜ), βρίσκει εύκολα την απάντηση:
  • Δεν ξέρω / Δεν απαντώ.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων