Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #045

Αγαπητοί μου,

  • Καθισμένος μπροστά στην γραφομηχανή σήμερα, δεύτερη μέρα του επομένου από τον περασμένο μήνα, οφείλω να ομολογήσω κάτι.
  • Αυτή τη φορά δεν ήθελα να σας γράψω. Το εκμυστηρεύτηκα στον ανιψιό τις προάλλες (όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα) αλλά αυτός με πήρε με τις πέτρες.
  • Αποκλείεται, μου λέει. Θα γράψεις.
  • Τι να γράψω βρε παιδιά; Τι μπορώ να προσθέσω εγώ στην όλη κουβέντα;
  • Κανείς δεν συζητάει. Όλοι διακηρύσσουν και επικρίνουν. Συζήτηση μηδέν.
  • Στεναχωριέμαι γι’ αυτό. Με θλίβει απίστευτα η απροθυμία (ή ανικανότητα;) για πραγματικό debate, που βλέπω παντού γύρω μου.
  • Θυμάμαι κάποια στιγμή πόση εντύπωση μου είχε κάνει όταν είχα ακούσει για τη διδασκαλία debate, στα μεγάλα πανεπιστήμια στην Αγγλία και στις ΗΠΑ. Καλείσαι να υποστηρίξεις μιαν άποψη, ακόμα και αν δεν την πιστεύεις (προσωπικά) και να συζητήσεις με κάποιον που υποστηρίζει την αντίθετη. Καλείσαι να ακούσεις, να βρεις επιχειρήματα, και να αντικρούσεις αυτά που λέει ο συζητητής σου. *Ακόμα και αν διαφωνείς*.
  • Κάτι σαν τον συνήγορο του διαβόλου, ένα πράγμα.
  • Έτσι μαθαίνουν να σκέφτονται οι κουτόφραγκοι, τι νομίζατε;
  • Λοιπόν, να γράψω για το δημοψήφισμα, όπως με προτρέπει ο ανιψιός, αλλά τι να πω; Να σας πω τι να ψηφίσετε;
  • Δεν θα το κάνω.
  • Πώς να το κάνω, δηλαδή; Κοιτάω το ερώτημα.
  • Σου λέει ο ένας: Το ερώτημα στην πραγματικότητα είναι για το ευρώ. Ναι ή όχι στο ευρώ.
  • Όχι, σου λέει ο άλλος. Το ερώτημα είναι αυτό που είναι. Σαφές και συγκεκριμένο. Ρωτάει κάτι και απαντάς σε αυτό. ΝΑΙ ή ΟΧΙ.
  • Σκέφτομαι, λοιπόν, εγώ. Αν είναι σαφές και συγκεκριμένο, ποιες είναι οι συνιστώσες του; (No pun intended.) Δηλαδή αν ψηφίσω ΝΑΙ θα εφαρμοστεί η πρόταση blablabla;
  • “Ναι. Γι αυτό να ψηφίσεις όχι. ΟΧΙ στους εκβιασμούς.”
  • Μα ρε παιδιά, η πρόταση blablabla δεν υπάρχει. Έχει αποσυρθεί. Δεν υπάρχει καμία πρόταση προς συζήτηση.
  • “Ναι, βέβαια, το ερώτημα είναι συμβολικό. Επιλέγοντας ΝΑΙ ή ΟΧΙ εκφέρεις γνώμη για την περαιτέρω πορεία των πραγμάτων.”
  • Α, OK then. Οπότε έχουν δίκιο όσοι λένε πως το ερώτημα είναι για το ευρώ.
  • “Μα όχι, δεν είναι.”
  • Μα ναι, είναι, τουλάχιστον έτσι λένε οι Ευρωπαίοι. Ο Γιούνγκερ. Ο Ολάντ. Ο Ραχόι. Η Μέρκελ.
  • “Μην τους ακούς. Μας εκβιάζουν. Παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της χώρας μας.”
  • Τι παρεμβαίνουν; Το να μας πουν πώς θα εκλάβουν την επιλογή μας είναι παρέμβαση; Δεν θα έπρεπε να είναι μέρος της ερώτησης;
  • “Και γιατί να μας πουν πώς θα την εκλάβουν;”
  • Για να καταλάβω εγώ, που καλούμαι να επιλέξω, ποιες είναι οι επιπτώσεις.
  • “Θα τις δεις τις επιπτώσεις αν περάσει το ΝΑΙ, και θα δεις τα μέτρα που θα εφαρμοστούν.”
  • ΟΚ. Και αν περάσει το ΟΧΙ, ποια μέτρα θα εφαρμοστούν τότε;
  • “Θα δούμε. Θα συζητήσουμε.”
  • Και γιατί να υποθέσω πως θα συζητήσουμε τώρα πιο δημιουργικά, όταν τόσο καιρό δεν συζητούσαμε τίποτα;
  • “Γιατί τώρα θα έχει αποφανθεί ο λαός.”
  • Επί ποίου πράγματος; Αφού η πρόταση δεν υφίσταται.
  • “Επί της κατεύθυνσης.”
  • Μα επ’ αυτού αποφάνθηκε ήδη ο λαός, το Γενάρη. Ή κάνω λάθος;
  • Κ.λπ κ.λπ.
  • Βλέπετε, αγαπητοί μου, ότι κάνουμε κύκλους. Μας ρωτάνε κάτι χωρίς να μας εξηγούν γιατί το ρωτάνε και τι θα κάνουν με την απάντησή μας.
  • Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που κατά τη γνώμη μου το δημοψήφισμα αυτό αποτελεί εκτροπή. Αντιδημοκρατική απόκλιση.
  • Αλλά υπάρχει και το άλλο.
  • Πέντε μήνες τώρα η ελληνική πλευρά “διαπραγματευόταν”. Επί πέντε μήνες δεν κουνιόταν φύλλο, γιατί περιμέναμε να αποκομίσουμε κάτι από αυτούς που τους χαρακτηρίζουμε εκβιαστές, γερμανόδουλους, τοκογλύφους κ.λπ.
  • Στο μεταξύ η οικονομία της χώρας έχει γίνει σαν τον γάιδαρο του χότζα, που πάνω που τον μάθαμε να ζει χωρίς να χρειάζεται να τρώει, αυτός ψόφησε.
  • Αυτό δε το λέω για αστείο, αγαπητοί μου.
  • Θα θυμάστε, ίσως, την πρόσφατη συζήτησή μου με τον Κο Αρχισυντάκτη.
  • Έγραφα, για σας σας σκανδαλίσω λίγο, πως η εργατική τάξη δεν υφίσταται εκτός καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ούτε οι διεκδικήσεις της. Θα αυτοκαταργηθούν όταν θα έρθει η αταξική κοινωνία whatever.
  • Ας επανέλθω λίγο σ’ αυτό. Σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία περί αξίας, αξία παράγεται μόνο μέσω της ανθρώπινης εργασίας. Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής οι εργάτες νοικιάζουν το χρόνο τους και προσφέρουν την εργασία τους στον καπιταλιστή. Το προϊόν που παράγουν δεν τους ανήκει. Το κόστος της εργασίας τους ανεβάζει κατά τι την τιμή του τελικού προϊόντος. Η αύξηση αυτή αντιπροσωπεύει το κόστος της ενοικίασης του χρόνου του εργάτη.
  • Τώρα, η διαφορά ενός εργάτη με ένα μηχάνημα είναι το ότι η παραγωγικότητα του μηχανήματος είναι δεδομένη. Το κόστος που προστίθεται στην τιμή του προϊόντος είναι το κόστος απόσβεσης της τιμής του μηχανήματος. Στο τέλος μηδενίζεται — όπως μηδενίζεται και το σχετικό σου πλεονέκτημα, ως καπιταλιστή, όταν όλοι οι ανταγωνιστές σου επενδύσουν στο ίδιο ή σε κάποιο άλλο αντίστοιχο μηχάνημα. Αντίθετα, το κόστος της ανθρώπινης εργασίας δεν μπορεί ποτέ να μηδενιστεί. Μπορεί όμως να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Το κόστος της εργασίας είναι δηλαδή δεδομένο, αλλά το παραγόμενο προϊόν όχι.
  • Επίσης: Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του κόστους της εργασίας όπως έχει ενσωματωθεί στην τιμή του προϊόντος, από το κόστος της εργασίας όπως έχει αποδοθεί στον εργάτη. Αυτή η διαφορά ονομάζεται υπεραξία. Δηλαδή, παραπάνω αξία. Πληρώθηκες τόσο, αλλά παρήγαγες τόσο συν κάτι.
  • Εξ ου και η πάλη των τάξεων κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. (Και ιδού γιατί λέω ότι εργατική τάξη υφίσταται μόνο εντός του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής.)
  • Απλά μαθήματα μαρξιστικής θεωρίας.
  • Τώρα, επί του συγκεκριμένου.
  • Η Ελλάδα χρωστάει τα κέρατά της. Λένε όλοι ότι πρέπει να έρθει η ανάπτυξη, αλλιώς δεν θα δούμε χαΐρι. Μέχρι και ο Σύριζας, αυτό μας λέει.
  • Αυτό που δεν μας λένε σαφώς, όμως, είναι το τι εστί “ανάπτυξη”. Ανάπτυξη έρχεται όταν παράγεται υπεραξία, δηλαδή όταν υπάρχει παραγωγή, δηλαδή όταν έχουν γίνει επενδύσεις.
  • Τις επενδύσεις τις κάνουν οι “καπιταλιστές”. Φτιάχνουν εργοστάσια, προσλαμβάνουν εργάτες, παράγουν προϊόντα, τα πουλούν, εισπράττουν υπεραξία. Έχουν κέρδος.
  • Αυτά είναι κουκιά μετρημένα. Παντού έτσι γίνεται. Παντού. Στην Αμερική. Στη Γερμανία. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
  • Το σημαντικό που πρέπει να θυμάται κανείς είναι πως αν δεν παράγονται προϊόντα δεν παράγεται αξία, άρα δεν υπάρχει ανάπτυξη.
  • Έχουμε τώρα την κυβέρνηση του Σύριζα που προσπαθεί να αποκομίσει την καλύτερη δυνατή συμφωνία γι’ αυτούς που έχουν υποφέρει στην Ελλάδα, και βλέπουμε πως στην προσπάθειά του να το κάνει αυτό πνίγει κάθε προσπάθεια που γινόταν εκ των ενόντων για να κουνηθεί λίγο η οικονομία.
  • Δεν θα μπω στην αποπροσανατολιστική συζήτηση για το αν έπρεπε να επαναπροσληφθούν οι καθαρίστριες ή να αρθεί η διαθεσιμότητα των σχολικών φυλάκων.
  • Το ερώτημα που με απασχολεί εμένα είναι το εξής:
  • Πόσο καλό νομίζεις ότι κάνεις στην χώρα σου, όταν στην προσπάθειά σου να αποτρέψεις ή να αναστρέψεις την εξαθλίωση που μας έφεραν τα “μνημόνια”, καταστρέφεις ό,τι είχε μείνει να κουνιέται, και εμποδίζεις έμπρακτα την ευκαιρία να κουνηθεί κάτι άλλο;
  • Όταν καταστρέφεις την επιχειρηματικότητα.
  • Αυτά για πολλούς συντρόφους του Σύριζα είναι ψιλά γράμματα, για να μην πω ανάθεμα.
  • Λόγω αυξημένης ταξικής ευαισθησίας, οι σύντροφοι αδιαφορούν για το αν θα καταφέρει τελικά να έρθει ο καπιταλιστής να ανοίξει εργοστάσιο. Οι σύντροφοι είναι ταξικοί εχθροί του καπιταλιστή. Αν μπορούσαν θα του έβαζαν έκτακτη εισφορά 12% και μετά θα τον έκλειναν στο αμπάρι.
  • Όμως ο καπιταλιστής δεν έχει καμία πρεμούρα να έρθει κατά ‘δω. Πάει και στην Τουρκία, άμα λάχει. Ή στη Βουλγαρία.
  • Οπότε τι κάνουμε εμείς;
  • Η Τρόικα, όπως και ο Μαρξ, ξέρει πως αξία παράγεται μόνο δια της ανθρώπινης εργασίας. Ξέρει πως τα δανεικά δεν είναι παραγωγή αξίας. Προσπαθούσε, λοιπόν, να κάνει τις επενδύσεις στην Ελλάδα ελκυστικές. Με διαρθρωτικές αλλαγές.
  • ΟΚ, αυτό δεν το θέλαμε. Ψηφίσαμε όλοι τον Σύριζα.
  • Τον ψηφίσαμε, αλλά απάντηση στο ερώτημα “ποιος θα παράγει αξίες στην Ελλάδα του εγγύς μέλλοντος;” δεν έχουμε ακόμα λάβει.
  • Ακόμα και να σβήσουν όλο το χρέος, ακόμα και να μην κόψουν καμία πρόωρη σύνταξη, ακόμα και να μην αυξήσουν κανέναν ΦΠΑ στα νησιά και στα κορφοβούνια, αν δεν έχεις διασφαλίσει ότι κάποιος θα παράγει αξίες έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό. Αν στο τρέχον μοντέλο παραγωγής, το καπιταλιστικό ντε, εσύ έρχεσαι σε ρήξη και κλείνεις τις τράπεζες, αντί να δημιουργήσεις το περιβάλλον εκείνο ώστε να παράγονται αξίες, τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να βλάπτεις τη χώρα σου και να υποσκάπτεις κατά θεμελιώδη πλέον τρόπο το ορατό της μέλλον.
  • Για να το πω και πιο απλά.
  • Σύντροφε, πάμε μια χαρά. Ο γάιδαρος κοντεύει να συνηθίσει χωρίς φαΐ. Πώς προχωράμε τώρα;
  • Σας ασπάζομαι,
    Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων