Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #046

Αγαπητοί μου,

  • Η καφετέρια του ΚΤΕΛ με θερμοκρασία 45 βαθμών υπό σκιάν δεν είναι και το πιο κατάλληλο μέρος για να γράφει κανείς με την γραφομηχανή του, αλλά αυτές τις μέρες έτρεχα από το πρωί μέχρι το βράδυ και πραγματικά πριν από τώρα δεν είχα άλλη ευκαιρία.
  • Είμαστε όλοι εδώ οικογενειακώς, πρωί Σαββάτου, πρώτη μέρα του μηνού, εν αναμονή του λεωφορείου προς Βίλια και Πόρτο Γερμενό. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω ότι ήδη ξεκινάει ο Αύγουστος, αλλά πράγματι έτσι είναι.
  • Εδώ που τα λέμε είναι πολλά τα πράγματα που σε κανονικές συνθήκες θα δυσκολευόμουν να πιστέψω, αλλά πλέον δεν μασάω. Κανείς δεν μασάει, εδώ που τα λέμε.
  • Ούτε μασάει, ούτε μιλάει.
  • Ακόμα κι εμείς, λαλίστατοι κατά τα άλλα, σήμερα, καθισμένοι εδώ στην καφετέρια του ΚΤΕΛ, δεν λέμε κουβέντα.
  • Τα νεύρα όλων μας είναι τεντωμένα και νοιώθουμε πως αρκεί μια λάθος κουβέντα, ένα αδέσποτο αστειάκι, ένα απρόσεκτο σχόλιο, για να γίνει χαμός.
  • Περνάω, ας πούμε, προ ημερών, από την Έβγα του κυρίου Κώστα να αγοράσω καφέ. Με ρωτάει κάποιος πώς είμαι, τι κάνω, εγώ λέω, στην τράπεζα ήμουν, έχουν πέσει οι ουρές, κι αμέσως έγινε χαμός. Μέσα σε πέντε λεπτά η συζήτηση είχε ξεφύγει. Όταν κατάφερα να ξεκολλήσω, μιλούσανε ήδη για τον Βαρουφάκη, τα ψέματα των “συστημικών ΜΜΕ”, τη διάψευση στο τουίτερ, τους “Αλαφούζους” και “Μπόμπολες”, την τρόικα, τον Σόιμπλε, τους εκβιαστές.
  • Χαμός.
  • Βέβαια αργότερα την ίδια μέρα, βγαίνει ο Βαρουφάκης στην Telegraph και, τσουπ, σαν να μην τρέχει τίποτα, επιβεβαιώνει όλα όσα είχε διαψεύσει. Ή μάλλον, διαψεύδει την προηγούμενη διάψευσή του. Πιο μετά βγαίνει η ηχογράφηση, η οποία ξαναεπιβεβαιώνει όλα αυτά που είχαν διαψευστεί προηγουμένως αλλά επίσης και την διάψευση της διάψευσης, και την διάψευση της διάψευσης της διάψευσης κ.ο.κ.
  • Ναι, λοιπόν, θα χακεύανε τα ΑΦΜ (whatever that means). Ναι, ο Βαρουφάκης με έναν φίλο του. Ναι, εν πλήρη μυστικότητι. Ναι, αυτό ήταν το Plan B.
  • Μεγάλη πλάκα όμως, ε; Εμπνευσμένο. Συμμαθητής από το δημοτικό, χάκερ με ΑΦΜ, κρυπτογραφημένα e-mail. Αναρωτιέμαι αν ετοιμάζεται σχετικό αφιέρωμα στο επόμενο τεύχος. (Κύριε Διευθυντά;)
  • Στο μεταξύ, ο γάιδαρος που λέγαμε την άλλη φορά είναι στο χώμα και ψυχορραγεί.
  • Είναι παράδοξο (;) που ενώ όλη αυτή η προσπάθεια και η διαπραγμάτευση έγιναν, υποτίθεται, για να εξασφαλιστούν καλύτεροι όροι για την ελληνική οικονομία, εδώ που έχουμε φτάσει αυτή τη στιγμή ελληνική οικονομία πλέον δεν υφίσταται.
  • Βεβαίως θα σου πει ο άλλος, δεν φταίει η ελληνική πλευρά γι αυτό. Ο εκβιασμός των δανειστών φταίει.
  • Ανοίγει χτες το πρωί την τηλεόραση η μητέρα της εξαδέλφης, που είναι Ινδουίστρια, και πέφτουμε στον Πρωθυπουργό να λέει διάφορα ενδιαφέροντα. Εντυπωσιάστηκα και τα σημείωσα σε ένα χαρτάκι.
  • Ιδού τι είπε:
  • ΠΘ: “Αν οι εταίροι και οι δανειστές προετοίμαζαν ένα σχέδιο Grexit, εμείς δεν έπρεπε να σχεδιάσουμε τις άμυνές μας, στο ενδεχόμενο που γίνονταν πράξη οι απειλές; […] Είναι σαν μια χώρα να είναι σε πόλεμο και να κατηγορείται το επιτελείο ότι σχεδίαζε τη διάταξη της άμυνας.”
  • Αυτό σημείωσα, και θα πρότεινα να το σκεφτούμε λίγο.
  • Ισχυρίζεται λοιπόν ο ΠΘ πως ο “εχθρός” ήταν πραγματικά αδίστακτος και γι αυτό οφείλαμε να σχεδιάσουμε τις άμυνές μας.
  • Φερ’ ειπείν ακόμα και να φτιάξουμε ένα σύστημα παράλληλων πληρωμών (το περιβόητο χάκεμα των ΑΦΜ) ή να εκδώσουμε δικά μας χαρτάκια IOU. Ή ακόμα ακόμα, θα σου έλεγε ο Λαφαζάνης, να εισβάλλουμε στο νομισματοκοπείο για να πάρουμε τα αποθεματικά. (Ο Λαφαζάνης, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, μιλάει και για τη “δικτατορία του ευρώ”.)
  • Κάποιος άλλος μπορεί και να σκεφτόταν να βγάλει τα τανκς στον δρόμο. Εξ όσων έχουν αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής δεν το σκέφτηκε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Για σχεδιασμούς μιλάμε. Τέλος πάντων.
  • Ας το δούμε λοιπόν αυτό που λέει ο ΠΘ.
  • Το σκεπτικό του στηρίζεται στην εξής αρχική υπόθεση: Στην ιστορία μας υπάρχουν καλοί και κακοί. Τα επί μέρους τους χαρακτηριστικά και τα όρια ανάμεσά τους είναι απολύτως ευδιάκριτα. Από τη μία οι καλοί, από την άλλη οι κακοί.
  • Οι “καλοί” είμαστε εμείς. Καλά παιδιά, λίγο ατίθασα και παιχνιδιάρικα, αλλά εργατικά και τίμια. Προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη την χώρα μας. Νωπή εντολή και τα λοιπά.
  • Οι “κακοί” είναι οι δανειστές. Αδίστακτοι εκβιαστές, τοκογλύφοι, Γερμανοί Ναζί, τυφλωμένοι τεχνοκράτες, νεοφιλελεύθεροι δικτάτορες του ευρώ και της Ευρώπης, όλα τα δεινά του κόσμου.
  • Σε μια ιστορία με τέτοιους πρωταγωνιστές, είναι προφανές πως θα επέλθει σύγκρουση.
  • Αυτό μας λέει ο ΠΘ, κι εμείς τον πιστεύουμε. Ή έστω, τον πιστεύουν οι θαμώνες της Έβγας του κυρίου Κώστα.
  • Εγώ λοιπόν δεν πείθομαι τόσο. Το παραμύθι είναι γοητευτικό αλλά –θα σας στεναχωρήσω–, δεν παύει να είναι τέτοιο: Ένα γοητευτικό παραμύθι με καλούς και κακούς, με τους φτωχούς πλην τίμιους αγωνιστές που τα βάζουν με τους κακούς δράκους.
  • Η αρχική μας υπόθεση δεν επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα. Χρησιμοποιείται για να τα ερμηνεύσει.
  • Μας βοηθάει να τα εισάγουμε σε ένα εννοιολογικό πλαίσιο. Το οποίο χρησιμοποιούμε στην συνέχεια ως απόδειξη της αρχικής μας υπόθεσης.
  • Τυπικό δείγμα κυκλικού συλλογισμού.
  • Πιο συγκεκριμένα: Υποτίθεται, λοιπόν, πως οι δανειστές προετοίμαζαν σχέδιο Grexit. Αυτό μας λέει ο ΠΘ. Μας ρωτάει λοιπόν να αναλογιστούμε το ενδεχόμενο να έκαναν οι ξένοι πράξη τις απειλές τους. Δηλαδή να μας πετούσαν έξω. Δεν θα έπρεπε να προετοιμαζόμαστε;
  • Η ερώτηση είναι ρητορική και η απάντηση, κατά τον ΠΘ, προφανής. Θα έπρεπε.
  • Ισχύει όμως αυτό; Είχαν πράγματι οι ξένοι την πρόθεση να μας πετάξουν έξω από το ευρώ;
  • Πώς θα το έκαναν αν δεν υπάρχει σχετικός μηχανισμός και δεν προβλέπεται διαδικασία για την αποπομπή μιας χώρας; Πώς θα το έκαναν αν εμείς δεν το θέλαμε;
  • Η απάντηση βέβαια είναι απλή: *Δεν* μπορούσαν να το κάνουν. Ακόμα και να ήθελαν να μας πετάξουν από το ευρώ, οι ξένοι *δεν* θα μπορούσαν να το κάνουν αν δεν θέλαμε κι εμείς.
  • Χώρια που από την πλευρά μας ήμασταν σίγουροι πως *δεν* το θέλουν. Να σας θυμίσω πως το Grexit ήταν το μυστικό μας όπλο; Να σας θυμίσω τότε που το κραδαίναμε ως απειλή; Δεν έχει περάσει πολύς καιρός. Κάτι μήνες. Τι έγινε ξαφνικά; Η δική μας απειλή έγινε δικό τους όπλο; Τι λε ρε μεγάλε; Πώς κι έτσι;
  • “Ναι”, λέει ο αντίλογος, “αλλά θα μπορούσαν να μας πιέσουν να φύγουμε μόνοι μας. Κλείνοντας τις τράπεζές μας. Το έχουν κάνει ήδη.”
  • Μα ρε παιδιά, για όνομα!
  • Μέχρι τις 30 Ιουνίου δεν θα μπορούσαν να μας κλείσουν τις τράπεζες. Μέχρι τις 30 Ιουνίου καλυπτόμασταν από τις προηγούμενες συμφωνίες. (Εννοώ το μνημόνιο 2.) Η κάλυψη των αναγκών των τραπεζών μας ενώ συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις ήταν ανειλημμένη υποχρέωση των “εκβιαστών”.
  • “Σωστά. Αλλά να που έκλεισαν.”
  • Κατ’ αρχάς δεν έκλεισαν έτσι γενικά, εμείς τις κλείσαμε. Κατά δεύτερον, τις κλείσαμε για να σταματήσει η εκροή, ενώ είχε *ήδη* μπει ο Ιούλιος, κι ενώ όχι μόνο για συμφωνία δεν δείχναμε να πηγαίνουμε αλλά είχαμε παγώσει τα πάντα και πηγαίναμε για δημοψήφισμα.
  • “Μα είναι δημοκρατικό δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει. Ή όχι;”
  • Φυσικά και είναι. Αλλά και των αλλονών δημοκρατικό δικαίωμα είναι να αποφασίσουν αν θέλουν να συνεχίσουν να παίζουν την κολοκυθιά. Πιστεύετε πως θα έκλειναν οι κάνουλες της ΕΚΤ αν το δημοψήφισμα γινόταν τον Φεβρουάριο; Ε λοιπόν, όχι. Μην βαυκαλιζόμαστε. Τον Φεβρουάριο οι τράπεζες *δεν* θα έκλειναν.
  • Τα δεδομένα λοιπόν είναι απλά. Κουκιά μετρημένα.
  • Κουκί 1: Οι δανειστές *δεν* μπορούσαν να μας εξαναγκάσουν σε Grexit, ακόμα και να το ήθελαν.
  • Κουκί 2: Πριν τον Ιούλιο *δεν* θα μπορούσαν να μας εκβιάσουν κλείνοντας τις κάνουλες της ΕΚΤ.
  • Ο εκλαμβανόμενος ως “εκβιασμός” έγινε εφικτός *μόνο και μόνο* επειδή εμείς τον καταστήσαμε εφικτό.
  • Τον καταστήσαμε εφικτό γιατί πήγαμε στις διαπραγματεύσεις παίρνοντας ως *δεδομένο* ότι έχουμε να κάνουμε με εκβιαστές.
  • Τους αντιμετωπίζαμε εξ αρχής ως εκβιαστές και τους διευκολύναμε (για να μην πω “τους αναγκάσαμε”) να συμπεριφερθούν ως εκβιαστές.
  • Self-fulfilling prophecy το λέμε αυτό στα μέρη μας. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ή κυκλική σκέψη.
  • Τα κρατάω αυτά κατά νου.
  • Ακούω λοιπόν τον ΠΘ να λέει πως η χώρα είναι σαν να ήταν σε πόλεμο και έπρεπε να ετοιμάσει την άμυνά της, και με ζώνουν τα φίδια.
  • Τα φίδια με ζώνουν γιατί α) η αφήγηση του ΠΘ έχει την εσωτερική δομή και εξηγητική ικανότητα του παραμυθιού (ή του παραληρήματος καταδίωξης)· β) γιατί λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία· και γ) αδυνατεί (ή αποφεύγει) να αποτρέψει την ήδη συντελούμενη ολοκληρωτική καταστροφή αυτού ακριβώς που προσπαθεί, υποτίθεται, να σώσει: της ελληνικής οικονομίας.
  • Αγαπητοί μου,
  • Στο τέλος της περασμένης μου επιστολής έγραφα το εξής:
  • “Ακόμα και να σβήσουν όλο το χρέος, ακόμα και να μην κόψουν καμία πρόωρη σύνταξη, ακόμα και να μην αυξήσουν κανέναν ΦΠΑ στα νησιά και στα κορφοβούνια, αν δεν έχεις διασφαλίσει ότι κάποιος θα παράγει αξίες [στη χώρα σου] έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό.”
  • Τα φίδια με ζώνουν, γιατί μέσα μου εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο η εντύπωση πως ο ΠΘ και οι συν αυτώ *δεν* θέλουν να τον σώσουν τον γάιδαρο. Τον αφήνουν πεσμένο στο χώμα να ψοφήσει, to prove a point.
  • Η σκέψη αυτή, σήμερα, πρωί Σαββάτου, στην καφετέρια του ΚΤΕΛ για Πόρτο Γερμενό, με θερμοκρασία 45 βαθμούς υπό σκιάν, με κάνει να μου κόβονται τα γόνατα και να με λούζει κρύος ιδρώτας.
    Τα πράγματα είναι σοβαρά.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων