Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #048

Αγαπητοί μου,

  • Είναι μέρες που το σκέφτομαι πως πρέπει να βγάλω τη γραφομηχανή από το κουτί και να κάτσω επιτέλους να ετοιμάσω την επιστολή για το τεύχος 48, αλλά δεν τα καταφέρνω.
  • Δεν ξέρω πώς γίνεται. Τη βγάζω από το κουτί, τη στήνω να γράψω, και μετά όλο κάτι συμβαίνει και τελικά τίποτα.
  • Συνωμοσία ένα πράγμα.
  • Τη μία μου έχει τελειώσει το χαρτί οπότε δεν το επιχειρώ καν. Την άλλη με διακόπτουν για να με στείλουν για ψώνια, στην Έβγα του Κυρίου Κώστα ας πούμε, και μετά εγώ κολλάω εκεί, καθυστερώ να επιστρέψω, και όταν τελικά επιστρέφω είναι ώρα για φαγητό, οπότε το γράψιμο αναβάλλεται.
  • Κάποιες άλλες φορές με το που πάω να ξεκινήσω το γράψιμο, εμφανίζεται κάποιος από το πουθενά –η εξαδέλφη, η μητέρα της εξαδέλφης, η Κυρία Καίτη, δεν έχει σημασία– και ανοίγει την τηλεόραση.
  • Ξέρετε έχω ένα πρόβλημα με την τηλεόραση, πρέπει να το συζητήσω με το γιατρό μου.
  • Με το που ανοίγει τηλεόραση, κολλάω, και μένω να κοιτάω σαν τον χάνο.
  • Αυτές τις μέρες, ας πούμε, τους έχει πιάσει όλους κάτι με τις ειδήσεις. Από τις εκλογές και μετά. Βάζουνε συνεχώς να δούνε ειδήσεις. Κι εγώ κολλάω.
  • Χτες δείχνανε κάτι παράθυρα που είχανε βγει όλοι και μιλάγανε για τον ΦΠΑ στα ιδιωτικά και τα φροντιστήρια. Που η κυβέρνηση, όλων των Ελλήνων παρακαλώ, θέλει να τον κάνει κλιμακωτό αλλά έρχονται οι ξένοι, και μας λένε να το ξεχάσουμε.
  • Με πιάνει, που λέτε, απόγνωση. Παρακολουθώ τις συζητήσεις, και όλοι λένε το μακρύ και το κοντό τους, αλλά κανείς δεν κάνει τον κόπο να ρωτήσει το εξής απλό: Τι ζόρι τραβάνε ρε παιδιά οι ξένοι με τον ΦΠΑ στα ιδιωτικά; Τι έχουν πάθει και μας ταλαιπωρούν έτσι;
  • Μπα… Χαμπάρι. Σαν την Έβγα του Κυρίου Κώστα ένα πράμα. Όλοι συμφωνούν στο εξής: οι ξένοι είναι κακοί και θέλουν το κακό μας. Ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, και λοιποί. Αυτοί φταίνε. Από κει και πέρα, οι επί μέρους διαφωνίες έγκεινται στο τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να διαχειριστούμε τόση κακία (των ξένων).
  • Αν τώρα βγει κανείς να πει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό ρε παιδί μου, θα πέσουν να τον φάνε.
  • Να βγω, ας πούμε εγώ, και να το πω.
  • Το λέω: Οι ξένοι δεν έχουν κανένα λόγο να επιμένουν στον ΦΠΑ στα ιδιωτικά. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βγουν τα νούμερα. Σ’ αυτό συμφωνήσαμε όλοι. Ότι θα βγουν τα νούμερα. Από εκεί και πέρα το θέμα είναι δικό μας. Αν δεν σου αρέσει ο ΦΠΑς, κόψε από αλλού. Κόψε από την επιδότηση του Σωματείου της ΔΕΗ. Κλείσε τη βιομηχανία ζάχαρης. Βάλε χαράτσι στα μοναστήρια. Αλλά άστο το παραμύθι, ότι σε αναγκάζουν οι ξένοι. Αν δεν θέλεις να σ’ αναγκάζουν μη ζητάς άλλα δανεικά, που θα’ λεγε και ο Vαρουφάκης.
  • (Τι θα πει, ποιος είναι ο Vαρουφάκης; Γκουγκλ ιτ!)
  • Μπα. Τίποτα. Δεν το λέω γιατί θα πέσετε να με φάτε. Αμέσως η συζήτηση θα πάει στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών που βλέπουν μόνο νούμερα και χάνουν τον άνθρωπο. Μετά θα πάει στον εκβιασμό των δανειστών που μας κλείσανε τις τράπεζες. Θα συνεχίσει με τη σύγκρουση Βορρά και Νότου. Και αναπόφευκτα θα φτάσει στα νεοφιλελεύθερα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
  • Για να μην πω για τα λεφτά που μας χρωστάνε οι Γερμανοί.
  • Τρικυμία εν κρανίω.
  • Και καλά ο Vαρουφάκης. Αυτός κουκιά τρώει, κουκιά μαρτυράει.
  • Εμείς οι άλλοι, όμως; Νιονιό δεν έχουμε να το βάλουμε να σκεφτούμε;
  • Απλή στατιστική. Είναι δυνατόν να φταίνε πάντα οι άλλοι; Μα πάντα; Είναι δυνατόν να μας έχουν τόσο πολύ άχτι; Τι έχουμε, πια, το κοκαλάκι της νυχτερίδας;
  • Λοιπόν αυτό πάντα με κάνει να θαυμάζω και να απορώ. Το πώς σκέφτεται ο κόσμος. Το πώς διαμορφώνεται η “κοινή γνώμη”. Και κυρίως, το πώς αλλάζει γνώμη η “κοινή γνώμη”.
  • Απαραίτητο disclaimer: Γνωρίζω τόσο καλά όσο και ο κάθε κοινωνιολόγος της πολυκατοικίας απέναντι, πως έννοιες όπως “ο κόσμος” ή “η κοινή γνώμη” δεν υφίστανται παρά μόνο ως ασαφείς συλλογικές περιγραφές. Δεν υπάρχει “κοινή γνώμη”, όπως και δεν υπάρχει “λαός” ή “έθνος”. Πρόκειται για κενά σημαίνοντα με χλωμή στατιστική χρησιμότητα.
  • Το γνωρίζω, και γράμματα γνωρίζω.
  • Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να μην κολλήσω σε αυτό. ΟΚ; Συνεχίζω λοιπόν.
  • Πώς αλλάζει γνώμη η κοινή γνώμη; Αναρωτιέμαι.
  • Να σας πω πώς αλλάζει. Αλλάζει στο έτσι, χαλαρά.
  • Κάνει ο άλλος δημοψήφισμα, βγαίνει το 60% και βροντοφωνάζει: ΟΧΙ! Δεν πληρώνω, εδώ είναι Βαλκάνια, κ.λπ. κ.λπ.
  • Αρχίζει ο Alexis τις διαπραγματεύσεις, γράφει και κάποιες υπερωρίες, επιστρέφει περιχαρής.
  • Αμάρτησα για την πατρίδα μου. Εδώ το καλό μνημόνιο.
  • Το σκέφτονται οι άλλοι λίγο, βγαίνουν σύσσωμοι στο τουίτερ, αρχίζουν και πάλι να βροντοφωνάζουν: πραξικόπημα, #ThisIsACoup κ.λπ. κ.λπ.
  • Μετά ξανά μανά εκλογές. Λες, εδώ σε θέλω κάβουρα, κάτσε να δω. Στήνεσαι στην τηλεόραση, βγαίνουν τα αποτελέσματα, βλέπεις. Σύσσωμο και πάλι το εκλογικό σώμα, βροντοφωνάζει: ΝΑΙ, δικέ μου, μέσα. Μνημόνιο. ΕΝΦΙΑ. ΦΠΑ. Μέσα. Τα όλα.
  • Απ’ τη ζωή βγαλμένα όλα αυτά αγαπητοί μου, όπως σας τα λέω έγιναν.
  • Κοινή γνώμη, σου λέει ο άλλος.
  • Τι είναι αυτό που μας κάνει και κάποια πράγματα τα πιστεύουμε ο κόσμος να χαλάσει, ενώ κάποια άλλα τα αρνούμαστε ακόμα κι αν τα λέει ο προφήτης ο ίδιος;
  • Ο Alexis, για παράδειγμα. (Γκουγκλ!)
  • Ο Alexis στο απυρόβλητο. Λαϊκό παιδί. Τίμιο. Θα μας βγάλει από την τρύπα. Θα σκίσει τα μνημόνια (των άλλων). Θα τους δείξει. Επαναστάτης.
  • Στον αντίποδα, οι κακοί ξένοι. Οι δανειστές. Οι τοκογλύφοι. Το μεγάλο κεφάλαιο. Οι νεοφιλελεύθεροι. Οι καλικάντζαροι. Αυτοί φταίνε για όλα.
  • Για όλα λέμε. Για τους τυφλούς της Ζακύνθου. Για την συμπεριφορά των υπαλλήλων στα εκδοτήρια των ΚΤΕΛ. Για τις αυτοκτονίες (που σταμάτησαν). Για τις αυθαιρεσίες των αστυνομικών. Για τις μίζες των εξοπλιστικών. Για τις συντάξεις στη ΔΕΗ. Για τις λιποθυμίες στα σχολεία.
  • Δέκα κωλοτούμπες να κάνει ο Alexis, εμείς εκεί, ορθοί υπερασπιστές, δίπλα του. Με τις σάρισες.
  • Δέκα φορές να μας κόψει το χρέος το ΔΝΤ εμείς εκεί, απέναντί του. Βράχοι. Στιβαροί. Αποφασισμένοι.
  • Πώς συμβαίνει αυτό; Πώς εξηγείται;
  • Κατά βάση νομίζω πως αυτό που θέλει ο κόσμος είναι μια αίσθηση αυθεντίας. Να τους πείσεις ότι αυτό που λες, το λες έχοντας την απαραίτητη “αυθεντία”. Οι “επιστήμονες”, ας πούμε, ή οι “ερευνητές”, ακούνε τι λες και συμφωνούν μαζί σου. Ή ο τάδε φιλόσοφος. Ή το τάδε ιερό βιβλίο.
  • Δεν έχει σημασία το τι πραγματικά λένε όλοι αυτοί. Το βασικό είναι να πείσεις τον κόσμο ότι εσύ ξέρεις τι λένε και, ναι, συμφωνούν με σένα.
  • Όμως δεν αρκεί αυτό. Χρειάζεται κάτι ακόμα.
  • Χρειάζεται κάτι οικείο και καθησυχαστικό, αλλά με ένα μίνιμουμ έκπληξης. Μίνιμουμ όμως, όχι παραπάνω. Πρέπει να τους εκπλήξεις τόσο, όσο πατάει η γάτα. Πρέπει ωστόσο να στηρίζεσαι σε κάτι που έστω και εμμέσως είναι γνωστό και αποδεκτό.
  • Για παράδειγμα: οι Έλληνες είναι φιλόξενος και φιλικός λαός, άνθρωποι εργατικοί, τίμιοι, με φιλότιμο.
  • Αν θέλεις να σε πιστέψουν, απ’ αυτό πρέπει να ξεκινήσεις. Όχι από τους τυφλούς της Ζακύνθου. Ασ’ τους τους τυφλούς. Μην τους αναφέρεις καθόλου.
  • Μετά χρειάζεσαι την αυθεντία. Βάλε όποιον θέλεις. Τον Vαρουφάκη. Τον Κρούγκμαν. Τον Ζίζεκ. Τον Γκάντι. Τον Αριστοτέλη. Όποιον και να βάλεις δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να πείσεις ότι ξέρεις τι κάνεις.
  • Και τέλος, χρειάζεσαι την έκπληξη.
  • Κι εδώ έρχεται ο Alexis.
  • Το παιδί των καταλήψεων. Ο φτωχός πλην τίμιος οραματιστής. Ο μορφωμένος, του πολυτεχνείου. Ο άθεος πλην ευσεβής. Ο επαναστάτης: αντισυμβατικός, έως και μπρουτάλ, αλλά με καθαρό χαμόγελο. Ο με χωρίς γραβάτα αλλά αδιάβλητος. Ο διαπραγματευτής. Το παιδί της διπλανής πόρτας που όλοι τον σέβονται. Κάθε μάνα τον θέλει για την κόρη της. Κάθε μπαμπάς τον θέλει για γιο.
  • Κι οι ξένοι; Ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, ο Ολάντ. Σούζα όλοι μπροστά του. Ακόμα κι ο Ομπάμα.
  • Να τη η έκπληξη.
  • Και μετά απορούνε κάποιοι για το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ.
  • Όχι παιδιά. Όσο υπάρχει ο Alexis δεν μας λείπει τίποτα.
  • Άλλωστε Alexis δεν υπάρχει. Μια λέξη είναι κι αυτός, ένα κενό σημαίνον. Ένας καθρέφτης. Μια λευκή οθόνη.
  • Μια οθόνη που σκορπίζει ηρωισμό και χαμόγελα επί όσο διαρκεί η προβολή.
  • Για μετά βλέπουμε.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων