Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #049

Αγαπητοί μου,

  • Δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία, δεν νομίζω πως έχει νόημα. Εγώ το έχω πάρει απόφαση. Τα πράγματα είναι απλά:
  • Δεν υπάρχει καμία μα καμία ελπίδα.
  • Ναι, ξέρω, πλησιάζουν –ακόμα και φέτος– αι εορταί και θα περιμένατε φαντάζομαι να σας γράψω κάτι πιο αισιόδοξο, κάτι εορταστικό.
  • Όχι. Δεν μπορώ. Από όπου και να το κοιτάξω καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.
  • Δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα.
  • Τι; Τι θα πει “σε τι αναφέρομαι”; Σε τίποτα δεν αναφέρομαι. Στα πάντα αναφέρομαι.
  • Ελλάδα, ας πούμε. Ξέρετε. Η Γαλανή μας Πατρίδα (ΤΜ).
  • Πότε είχαμε εκλογές; Χτες; Προχτές; Τέλος πάντων. Προ ημερών. Θυμάμαι, μη νομίζετε –κι ας με κακολογεί ο ανιψιός–, μια χαρά θυμάμαι.
  • Ο Κύριος Πρωθυπουργός (οΘντκ). Είχε μόλις υπογράψει το δικό του μνημόνιο, ξέρετε ποιό, το “εκβιαστικό”, το μετά το δημοψήφισμα, το με τις κλειστές τράπεζες. Το με χωρίς Γιάνη. Αυτό.
  • Τα φέρνει, λοιπόν, όλα στην Βουλή. Αμ’ έπος, αμ’ έργον.
  • Ψηφίζουν όλοι γιατί έχουν κατατρομάξει. Ποια διχαστικά δημοψηφίσματα και πρασινάλογα. Εκεί να δεις συναίνεση. Ο ορισμός της συναίνεσης.
  • Με δύο εξαιρέσεις: Το ΚΚΕ, από την μία, και οι χρυσαβγοί από την άλλη. Α, και η Zoe. Πυλώνες της αντιμνημονιακής αντίστασης. (BTW, αυτό δεν θα μας βγει σε καλό, να μου το θυμηθείτε.)
  • Τέλος πάντων, όλα τα χατήρια του κάνουν. Τον πιστεύουν. Ο Aleksis τους πείθει. Κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία.
  • Ψηφίζεται λοιπόν το Μνημόνιο το 3ο το Αριστερό, και τι κάνει ο τιτάνας της στρατηγικής; Εκλογές.
  • Εκλογές, το διανοείστε; Πρώτα ψηφάει τα μέτρα και μετά κάνει εκλογές. Αυτά έπρεπε να διδάσκονται στα πανεπιστήμια.
  • Δηλαδή τι; Κι αν έχανε;
  • Θα βγαίνανε μετά ξερώ ‘γώ ποιοι, καμιά γαλαζοπράσινη ποταμίσια τσιπούρα, αναγκασμένη να υλοποιήσει το αριστερό μνημόνιο μιας και το είχε ψηφίσει, και θα είχε τον Aleksis στην Αντιπολίτευση να φωνάζει κατά του ΦΠΑ στα κουρεία και του ΕΝΦΙΑ στους αναπτήρες.
  • Ναι, καλά.
  • Πανικός. Βγαίνανε λοιπόν όλοι και τον παρακαλάγανε, τον Κύριο Πρωθυπουργό (οΘντκ), “μην κάνεις εκλογές, άνθρωπε του θεού, την στήριξή μας την έχεις, μνημόνιο υπέγραψες, έλα, εντάξει, έλα θα τα βρούμε…”
  • Μπα… Χαμπάρι. Τίποτα. Εκλογές.
  • Αφού τον βλέπαμε με την μητέρα της Εξαδέλφης στον Ιντερνέ κι είχαμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε, βρε μπας και το έχει κανένα παιδικό τραύμα, με τις εκλογές και τις δημοκρατικές διαδικασίες, μήπως του βγαίνει έτσι, “υποσυνείδητα”, και τον ξεπερνάει, μήπως δεν μπορεί να το ελέγξει. Να το βοηθήσει κάποιος το παιδί, να μιλήσει στην μάνα του, να τον ξεματιάσουν, κάτι να κάνουν τέλος πάντων.
  • Όχι. Αυτός θέλει εκλογές.
  • Ξανανικάει λοιπόν. Ο Κύριος Πρωθυπουργός (οΘντκ). Εκ νέου. Μπλαμπλαμπλά δημοκρατία, μπλαμπλαμπλά με εκλέξατε κ.λπ.
  • Άντε πάλι μια από τα ίδια.
  • Και τι κυβέρνηση, ε; Δεύτερη φορά αριστερή. Ρηξικέλευθη.Επαναστατική. Μεταμοντέρνα.
  • Τέλος πάντων, τα θυμόμαστε όλοι αυτά. Πόσες ώρες, μέρες, βδομάδες έχουν περάσει από τις εκλογές; Δέκα; Έντεκα; Δώδεκα; Τόσες. Όχι περισσότερες. Τόσες.
  • Μόλις που προλάβανε να εορτάσουν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, κι αρχίσανε να μιλάνε ξανά για τα “προαπαιτούμενα”. Και για την ανάγκη συναίνεσης.
  • Μπλαμπλαμπλά νωπή εντολή. Οι κακοί οι ξένοι. Τα προαπαιτούμενα. Μπλαμπλαμπλά δημοκρατία. Η δόση. Το ασφαλιστικό. Η πραγματική οικονομία. Οι ξένοι. Μπλαμπλαμπλά οι κακοί οι ξένοι.
  • Προαπαιτούμενα.
  • Λέξη κλειδί.
  • Προαπαιτώ [proapetó] -ούμαι (συνήθ. παθ.) : απαιτώ, αξιώνω, ζητώ κτ. εκ των προτέρων, προκαταβολικά (ως όρο ή προϋπόθεση): Για τη χορήγηση συναλλάγματος σε σπουδαστές προαπαιτείται η εγγραφή τους σε σχολή του εξωτερικού. Έγιναν όλες οι προαπαιτούμενες ενέργειες, ώστε να προχωρήσει η υπόθεση. || (μππ. ως ουσ.) τα προαπαιτούμενα, οι προϋποθέσεις, οι όροι. [λόγ. < ελνστ. προαπαιτῶ]
  • Καμιά φορά μετανιώνω που το ‘χω βάλει τάμα να σας γράφω με την γραφομηχανή, γιατί η γραφομηχανή δεν έχει κόπυ πέιστ. Δεν έχει, τι να κάνουμε. Το ως άνω το πληκτρολόγησα.
  • Θα το ήθελα, όμως, να έχει. Για κάτι μέρες σαν σήμερα. Γιατί αν είχε κόπυ πέιστ θα σας την είχα έτοιμη την επιστολή από χτες, και σήμερα θα είχα πάει σινεμά με την Μαιρούλα και την Εξαδέλφη. Έστω κι αν βρέχει.
  • Διότι, αγαπητοί μου, τα φετεινά προαπαιτούμενα, αυτά που έχουν κάνει τον Κύριο Πρωθυπουργό (οΘντκ) να ζητάει συναίνεση και να κάνει μούτρα που δεν του την δίνουν, είναι ακριβώς τα ίδια, μα _ακριβώς_ τα ίδια με εκείνα που προαπαιτούνταν και προ πενταετίας. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι ημερομηνίες (add 5 years).
  • Κόπυ πέιστ σας λέω. Αφού μου έρχεται ν’ αφήσω τη γραφομηχανή και να πιάσω τον φορητό τη εξαδέλφης για να το βρω να σας το δείξω. Ψάξτε το.
  • Τα σημερινά προαπαιτούμενα λοιπόν είναι ίδια με τα προαπαιτούμενα του 2010. Το σημερινό μνημόνιο είναι ίδιο με του 2010, με ενσωματωμένη όλη την επιδείνωση (στο μεταξύ) κάθε μεγέθους της οικονομίας λόγω της βλακείας μας και της καθολικής μας απραξίας.
  • Και φυσικά λόγω της ώριμης αντιπολιτευτικής κριτικής του Aleksis και των φίλων του από την κάτω πλατεία.
  • ΟΚ, εντάξει. Θα μου πείτε, τι με έπιασε στα καλά του καθουμένου, τώρα το κατάλαβα ότι δεν έχει γίνει τίποτα — κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει;
  • Πραγματικά κι εγώ αναρωτιέμαι, αγαπητοί μου. Πηγαίνω κάθε λίγο στο μπάνιο, με κοιτάζω στον καθρέφτη και με ρωτάω. Περίμενα, ειλικρινά, πως θα είχε γίνει κάτι; Πως θα είχε κάποιος κάνει κάτι; Καλά πού ζω; Κάποιος, ποιος; Ο Aleksis;
  • Αφού αυτός έβγαινε και μας υποσχόταν πως θα σκίσει, θα διώξει, θα απελευθερώσει, θα χορέψει, και δεν ξέρω τι άλλο. Μετά θα ξημέρωνε μια καινούργια μέρα.
  • Κι εμείς τον π ι σ τ ε ύ α μ ε!
  • Ναι, βεβαια, καινούργια μέρα ξημέρωσε, δε λέω. Και σήμερα το πρωί, καινούργια ήταν η μέρα.
  • Και τώρα είμαστε εδώ που είμαστε.
  • Από την μία έχεις τον Κύριο Πρωθυπουργό (οΘντκ). Και από την άλλη έχεις την αντιπολίτευση. Μόλις βγήκανε από την σύσκεψη με τον Πρόεδρο της Δ. Σκυθρωποί. Δύσπιστοι.
  • Η αντιπολίτευση, ναι. Το δημοκρατικό τόξο. Η ευρωπαϊκή πορεία. Η ελπίδα του έθνους. Η πράσινη ελπίδα. Η γαλάζια.
  • Άνθρωποι με πείρα. Έχουν μάθει από τα λάθη του παρελθόντος. Κοιτάνε μπροστά. Έχουν όρεξη για δουλειά. Έχουν ιδέες. Έτοιμοι να κυβερνήσουν.
  • Ναι καλά, πάω για καφέ και φωνάξτε με όταν βγει το φαγητό.
  • Ας καταφέρουν πρώτα να εκλέξουν νέο αρχηγό, κι ας έρθουν μετά να κυβερνήσουν.
  • Αλλά ξέρω, ναι, είναι άνθρωποι της δουλειάς και του ιδρώτα. Με την τεχνολογία δεν τα πηγαίνανε ποτέ και τόσο καλά. Δεν πειράζει το φιάσκο. Καλή διάθεση να έχουμε κι όλα θα γίνουν.
  • Αγαπητοί μου,
  • Το βλέπετε τώρα αυτό που σας λέω;
  • Δεν υπάρχει ελπίδα. Καμία.
  • Και δεν υπάρχει, όχι γιατί οι κυβερνώντες είναι άχρηστοι. (Που είναι, δηλαδή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.)
  • Ελπίδα δεν υπάρχει γιατί ακόμα και σήμερα, μετά από τα πέντε αυτά (σε λίγο έξι) χρόνια πρωτοφανών χαστουκιών και ταπείνωσης, συνεχίζουμε, ως κοινωνία, να πιστεύουμε πως κάπως θα γίνει, μαγικά, και όλα θα γίνουν ξανά όπως ήταν τα παλιά καλά χρόνια. Χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε τίποτα. Ο Aleksis μας. Ή αυτός που θα έρθει μετά τον Aleksis. Ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα. Η Zoe. Τα Φουσκωτά Παληκάρια.
  • Θα έχουμε λεφτά, θα έχουμε μισθούς, θα κλέβουμε το κράτος, θα κλέβουμε ο ένας τον άλλο, θα παίρνουμε και καμιά επιδότηση από τους κουτόφραγκους, και θα την περνάμε ζάχαρη.
  • Είναι θέμα απόφασης. Άμα ο Έλληνας θέλει, όλα τα καταφέρνει.
  • Το μέλλον φαντάζει λαμπρό. Οι πρόσφυγες δεν θα έρχονται πλέον σε μας, οι Τούρκοι θα μας σέβονται, τα Σκόπια θα έχουν αλλάξει όνομα, οι Ισλαμιστές θα μας φοβούνται γιατί έτσι γράφει το Κοράνι, οι Αμερικανοί θα μας χρειάζονται γιατί είμαστε σε στρατηγικό γεωπολιτικό σημείο, οι Ρώσοι θα μας προστατεύουν γιατί μας ενώνει η Ορθόδοξη Πίστις, οι Γερμανοί θα μας έχουν δώσει όλες τις αποζημιώσεις που μας χρωστάνε, οπότε θα έχουμε αποπληρώσει το χρέος. Για να μην τα πολυλογώ, όλη η Οικουμένη θα έχει αναγνωρίσει τη μοναδικότητά μας, καθώς και αυτήν της γλώσσας μας που, όπως έχει πει και ο Μπιλ Γκέιτς, είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
  • Εμ τι νομίζατε;
  • Μπρίκια κολλάγαμε τόσο καιρό;

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων