Το προφίλ μας στο Google Plus
0

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #052

Αγαπητοί μου,

  • Σας γράφω όσο τους περιμένω να ετοιμαστούν. Οι σακούλες με τα ρούχα είναι έτοιμες, αλλά τώρα φτιάχνουν τα σαντουιτσάκια.
  • Αυτές τις μέρες θυμόμουν, λοιπόν, μιαν είδηση-δελτίο τύπου, που είχα διαβάσει πριν από καμιά 20ριά-25ριά χρόνια, τότε που είχαν αρχίσει δειλά δειλά να σκάνε μύτη τα κινητά τηλέφωνα και προσπαθούσαν όλοι να μας πείσουν πόσο απαραίτητα ήταν, τόσο για την υπηρεσία που θα μας παρείχαν, να μας κρατούν “πάντα σε επαφή” όπως έλεγε η πιο γνωστή διαφήμιση της εποχής, όσο και για το “πρεστίζ” που θα μας προσέφεραν.
  • Η εν λόγω είδηση μιλούσε για μιαν εταιρεία που παρείχε υπηρεσίες προγραμματισμένης αποστολής μηνυμάτων ή κλήσης προς τον αριθμό κινητού τηλεφώνου του συνδρομητή. Δινόταν, μάλιστα, και η δυνατότητα να διαλέξει κανείς και το περιεχόμενο της κλήσης ή του μηνύματος, από μια παλέτα επιλογών.
  • Θα ήσουν, ας πούμε, σε μήτινγκ και ξαφνικά θα χτυπούσε το κινητό, και θα “ήταν” η προσωπική γραμματέας του τάδε σημαίνοντος προσώπου, που τάχα μου σε προσκαλούσε στην τάδε σημαντική εκδήλωση.
  • Ή θα ήσουν ξέρω ‘γώ στο Ζόναρς με όλα τα μπακούρια τους συναδέλφους σου μετά τη δουλειά (το Ζόναρς της παλιάς εποχής, mind you, προτού κλείσει και ξανανοίξει), και θα κατέφτανε παιχνιδιάρικο “μήνυμα” από την τάδε καλλονή ή τον τάδε καλλονό που είχες γνωρίσει στη Μύκονο εκείνο το τριήμερο που είχες ξεκλέψει πριν από δυο εβδομάδες.
  • Αυτή ήταν η υπηρεσία. Απευθυνόταν, όπως καταλαβαίνει κανείς, κυρίως σε νεαρά άτομα, up and coming professionals, που προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο να τους δώσει σημασία.
  • Δεν κάνω πλάκα. Μου διαφεύγει το όνομα της εταιρείας, αλλά η υπηρεσία πράγματι ήταν διαθέσιμη, και υποθέτω χρήσιμη σε όσους είχαν σπεύσει εκείνα τα πρώτα χρόνια της κινητής τηλεφωνίας να αποκτήσουν κινητό χωρίς να έχουν κανέναν να καλέσουν ή να τους καλέσει –πόσο μάλλον να τους στείλει και μήνυμα, που ήταν καινούργιο πράμα και δεν ξέραμε πώς δουλεύει, και τέλος πάντων τα τηλέφωνα είναι για να μιλάς, όχι για να γράφεις.
  • Χώρια που ήταν παν-πανάκριβο και όσοι είχαν αποκτήσει –early adopters– προτιμούσαν να σου κάνουν αναπάντητη για να τους πάρεις μετά εσύ στο σταθερό. Στην Ελλάδα τουλάχιστον.
  • Εντάξει, ανακατεύω τις χώρες τώρα, η υπηρεσία δεν ήταν διαθέσιμη στην Ελλάδα, αλλά τέλος πάντων.
  • Τη θυμήθηκα, που λέτε, αυτή την υπηρεσία, διαβάζοντας στο BBC τις προάλλες για μιαν άλλη υπηρεσία που εμένα τουλάχιστον μου φάνηκε παρόμοια. Invisible GirlFriend, τη λένε, και προσφέρει ακριβώς αυτό: τις υπηρεσίες ενός αόρατου girlfriend που θα σας στέλνει μηνύματα στο κινητό, θα κάνει λάικ στις εξυπνάδες που βάζετε στο φέισμπουκ, θα σας ταγκάρει σε διάφορα παιχνιδιάρικα στάτους, θα δηλώνει ανοικτά (πάντα μέσω φέισμπουκ και τουίτερ) πως είναι σε σχέση μαζί σας κ.λπ. Το girlfriend είναι βέβαια αόρατο γιατί *δεν* υπάρχει. Είναι συνδρομητική υπηρεσία.
  • Μπορεί το όλο πράμα να λέγεται Invisible Girlfriend, αλλά απευθύνεται εξ ίσου σε άντρες και γυναίκες, και μάλιστα, σύμφωνα με το BBC, οι γυναίκες συνδρομητές, που έχουν γραφτεί για να αποκτήσουν το δικό τους invisible boyfriend, είναι περισσότερες από τους άντρες.
  • Γκουγκλ ιτ! Μπορεί να φανεί χρήσιμο, πού ξέρετε. Οι καιροί είναι χαλεποί.
  • Λοιπόν, για να ξαναγυρίσω στο πριν από 20-25 χρόνια, αναλογιζόμουν σήμερα το πρωί τις αισιόδοξες σκέψεις που είχα κάνει τότε για τον κόσμο και το μέλλον, και κάτι με πιάνει.
  • Δεν αναφέρομαι στις σκέψεις που έκανα για το δικό μου μέλλον. Αυτές ήταν αυτές που ήταν και για το τι τελικά έγινε αναλαμβάνω την ευθύνη προσωπικά. Εκεί ήμουν, στο κάτω κάτω, ας πρόσεχα.
  • Μιλάω για τις σκέψεις που κάναμε, εγώ και η παρέα μου, για τον κόσμο, για την τεχνολογία, για το θαυμαστό μέλλον που ανοιγόταν μπροστά μας, για τις πρωτόγνωρες ευκαιρίες που δίνονταν στην τότε “νέα γενιά” –τρομάρα μας– να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος.
  • Ευκαιρίες επικοινωνίας, πληροφόρησης, διασταύρωσης πληροφοριών, πρόσβασης στη γνώση, και πάει λέγοντας. Μιλάω τώρα για τα τελευταία χρόνια πριν το ίντερνετ. Ίντερνετ φυσικά υπήρχε αλλά το χρησιμοποιούσαν κυρίως στα πανεπιστήμια. Το web, με την έννοια που το εννοούμε τώρα, δεν υπήρχε (ή μάλλον ήταν ακόμα στα σπάργανα) και ό,τι το έκανες το έκανες τοπικά, συνδεόμενος στον σέρβερα με telnet, και από εκεί προς τα έξω μέσω ftp και rlogin και δεν θυμάμαι πώς αλλιώς. Άντε κάποια στιγμή και με gopher.
  • Οι χομπίστες, εν Ελλάδι και αλλού, “βγαίναμε” προς τα έξω μέσω άλλων πρωτοκόλλων. Βασικά μέσω μόντεμ, προς κάποιον κόμβο X.25, από όπου πήγαινες στο τάδε ή το δείνα NUA (το αντίστοιχο του URL σήμερα). Κάποια NUA έπαιζαν το ρόλο εικονικής τηλεφωνικής γραμμής (τα λέγαμε OD, out-dial) και σου επέτρεπαν να καλέσεις κάποιον αριθμό τηλεφώνου για να συνδεθείς σε BBS στην Καλιφόρνια ή δεν ξέρω πού αλλού, χωρίς να πληρώνεις υπεραστική σύνδεση.
  • Τα OD ήταν τοπικά. Για BBS από Καλιφόρνια έπρεπε να βρεις καλιφορνέζικο OD. Στο Τόκυο από το Τόκυο. Και πάει λέγοντας. Το όνειρο λοιπόν των μυημένων ήταν να βρούμε ένα Global Out Dial, ή αλλιώς GOD. Αυτά, έλεγε ο θρύλος, σε συνέδεαν δωρεάν σε όποιον αριθμό τηλεφώνου ήθελες, παντού στον κόσμο.
  • Κανείς που γνωρίζω εγώ δεν είχε συναντήσει ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλά όλοι μιλούσαν για αυτά. Και όλοι τα έψαχναν. Συνδεόσουν, ας πούμε, στο τάδε chat δεν ξέρω πού, και αμέσως σου την έπεφταν διάφοροι με θεολογικές ανησυχίες. Πρώτη ερώτηση, απαραίτητα: “M or F?”. Και αμέσως μετά (αν όχι F): “Do you have a God?”.
  • Αν καταλάβαινες την ερώτηση, συγκαταλεγόσουν αυτομάτως στους μυημένους.
  • Τέλος πάντων, έτσι περνάγαμε τις μέρες μας τότε, ψάχνοντας για GOD, και όποτε δεν ήμασταν στο “δίκτυο”, εμείς της παρέας πηγαίναμε για μπύρες και για να συζητήσουμε για τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο γνώσης και επικοινωνίας που ανοιγόταν μπροστά μας.
  • Ήταν καλοκαίρι. Το τείχος του Βερολίνου είχε μόλις πέσει, αλλά η Γιουγκοσλαβία λεγόταν ακόμα Γιουγκοσλαβία, και στην ΕΣΣΔ είχανε ακόμα τον Γκορμπατσόφ. Ο κόσμος ετοιμαζόταν να αλλάξει. Αλλά δεν είχε ακόμα αλλάξει. Στην αλλαγή θα βοηθούσε υποτίθεται η τεχνολογία. Τα λάθη του παρελθόντος –λάθη λόγω αγνοίας, όπως πιστεύαμε– ανήκαν πλέον στο παρελθόν.
  • Θα το επαναλάβω για να το εμπεδώσουμε.
  • Πιστεύαμε, οι αφελείς, πως όλα τα λάθη του παρελθόντος ήταν λάθη λόγω αγνοίας.
  • Χαιρόμασταν, οι αφελείς, που είχαμε πρόσβαση σε τόσα και τόσα βιβλία (project Gutenberg) και που μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο μέσω X.25.
  • Πιστεύαμε, πως αν δώσεις την ευκαιρία στον κόσμο να μάθει κάτι, να διαβάσει ρε αδελφέ για να ξεστραβωθεί, αυτός θα το κάνει. Και ότι όταν το κάνει, ο κόσμος θα αλλάξει. Θα γίνει καλύτερος.
  • Τα βράδια, μοιραζόμασταν τις εμπειρίες και τον ενθουσιασμό μας χτυπώντας μπύρες και τρώγοντας τσιπς.
  • Τα χρόνια πέρασαν. Ο κόσμος πράγματι άλλαξε.
  • Αλλά όχι όπως το περιμέναμε εγώ και οι άλλοι της παρέας.
  • Δίσταζα να το παραδεχτώ, αγαπητοί μου, αλλά ναι, σήμερα που περιμένω την μητέρα της εξαδέλφης και τους άλλους να ετοιμάσουν τα σάντουιτς, έφτασε η στιγμή να το πω και δημοσίως.
  • Είχα κάνει λάθος.
  • Αντίθετα με ό,τι πίστευα, η τεχνολογία, η επικοινωνία, το ίντερνετ, η κινητή τηλεφωνία, όλα όλα όλα όλα αυτά, ούτε συνέβαλαν σε κάποια αλλαγή προς το καλύτερο, ούτε εμπόδισαν την επανάληψη των λαθών του παρελθόντος.
  • Ο κόσμος άλλαξε, αλλά άλλαξε χωρίς να αλλάξει.
  • Κανείς δεν θέλησε ούτε να ξεστραβωθεί, ούτε να μάθει.
  • Ή, εμπάσει περιπτώσει, όσοι το θέλησαν (και το πέτυχαν) ήταν τόσοι όσοι το είχαν θελήσει (και το πετύχαιναν) και πιο παλιά, πριν γεμίσουμε τεχνολογίες, και ίντερνετ, και κινητά τηλέφωνα, και εικονικά girlfriends.
  • Τόσοι ακριβώς. Ούτε ένας παραπάνω. Ούτε ένας παρακάτω.
  • Οι υπόλοιποι έκαναν και κάνουν αυτό που πάντα ήξεραν να κάνουν: Έχουν γνώμη για τα πάντα, τα ρίχνουν όλα στους ξένους, οσμίζονται πλεκτάνες, φαντασιώνονται μεγαλεία, βλέπουν παντού εχθρούς, νομίζουν πως όλοι τους χρωστάνε κάτι αλλά αυτοί δεν χρωστάνε τίποτα.
  • Κάποιοι από αυτούς θα σου μιλήσουν για τα λαμόγια τους πολιτικούς που μας κλέβουν, και μετά θα αποφύγουν να σου κόψουν απόδειξη.
  • Κάποιοι άλλοι θα σου μιλήσουν για το φιλόξενο πνεύμα του Έλληνα, και μετά θα πάνε να βάλουν φωτιά στα στρατόπεδα που θα μένουν οι πρόσφυγες.
  • Δεν έχει νόημα να ψάχνω για παραδείγματα. Ξέρετε ποιους λέω. Υπάρχουν παντού. Ζούνε ανάμεσά μας. Ζούνε ανάμεσά μας, δυστυχώς, και όχι σε παράλληλο σύμπαν όπως υποστήριζε σε πρόσφατο άρθρο του ο Κύριος Εκδότης.
  • Πολύ φοβάμαι πως η τεχνολογία (και οι θεοί) σηκώνουν τα χέρια ψηλά.
  • Αλλά το σημαντικό εδώ είναι το εξής.
  • Δεν είναι μόνο αυτοί που ζούνε ανάμεσά μας. Είμαστε κι εμείς που ζούμε ανάμεσά τους.
  • Είμαστε πλέον έτοιμοι. Έχουμε ετοιμάσει διάφορες σακούλες με παλιά ρούχα και σκεπάσματα, καθώς και σάντουιτς και κέικ σε αλουμινόχαρτο, σταφιδόψωμα, βραστά αυγά, και μπουκαλάκια με νερό. Ετοιμαζόμαστε να κατέβουμε από Πλατεία Βικτωρίας, στον καταυλισμό που έχει στηθεί, για να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
  • Αν έχετε χρόνο κάντε το κι εσείς.
  • Οι καιροί είναι δύσκολοι και καλό είναι να ξέρουμε πόσοι είμαστε.

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων