Το προφίλ μας στο Google Plus
1

Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #056

Αγαπητοί μου,

  • Συνειδητοποιώ πως έχει περάσει πολύς καιρός από την προηγούμενή μου επιστολή.
  • Μου το θύμισε η μητέρα της εξαδέλφης σήμερα το πρωί.
  • Μόλις είχα επιστρέψει, και πήγαινα προς τα μέσα σέρνοντας τη βαλίτσα.
  • “Τελικά αυτή τη γραφομηχανή τη χρειάζεσαι ή την έχεις αφήσει μεσ’ στη μέση για να σκονίζεται;”
  • Φωνή της συνείδησης, ένα πράμα. Το έπιασα το υπονοούμενο, που λέτε, και να ‘μαι.
  • Η αλήθεια είναι πως από την τελευταία φορά που σας έγραφα έχουν γίνει ένα σωρό πράγματα.
  • Το βασικότερο, βέβαια, αυτό που μας έβγαλε εντελώς από το πρόγραμμά μας, ήταν το Brexit.
  • Ο ανιψιός δηλαδή.
  • Το καημένο το παιδί τα ‘παιξε. Τον πήρε από κάτω.
  • Ό,τι και να του λέγαμε, τίποτα, χαμένο πήγαινε. Αφού είδαμε και αποείδαμε μέσω σκάιπ και δεν γινόταν τίποτα, πήρα τη Μαιρούλα και πήγαμε να τον επισκεφτούμε.
  • Η Κυρία Καίτη έκατσε Αθήνα να κάνει παρέα στη μητέρα της εξαδέλφης, που είναι Ινδουίστρια.
  • Κάτσαμε Λονδίνο δέκα μέρες. Όσο χρειαζόταν για να δροσίσουμε λίγο το κοκαλάκι μας και να πάρουμε μιαν ιδέα της κατάστασης.
  • Αυτό για τη δροσιά το λέω και το εννοώ. Πρώτη βδομάδα του Ιουλίου, και στο Λονδίνο μόνο που δε χιόνιζε. Ό,τι χρειαζόμασταν για ένα reality check.
  • Μετά έφτιαξε λίγο, κι αυτές τις μέρες έχει καύσωνα.
  • Αλλά δεν είμαστε πλέον Λονδίνο. Κάτσαμε, όπως λέω, καμιά δεκαριά μέρες και μετά επιστρέψαμε. Πήγαμε κατευθείαν στο Πόρτο Γερμενό, όπου μείναμε άλλο τόσο. Γι αυτό και βρέθηκα χωρίς τη γραφομηχανή. Δηλαδή τι γραφομηχανή, εδώ η Μαιρούλα βρέθηκε χωρίς άιΦον γιατί είχε ξεχάσει τον φορτιστή της.
  • Επιστρέψαμε με το πρωινό λεωφορείο σήμερα. Μόλις προ ολίγου.
  • Αφού φορτίσανε τα κινητά τους, ο ανιψιός με τη Μαιρούλα βγήκανε για μια βόλτα στο κέντρο να πιάσουν Πόκεμον, κι εγώ έκατσα για να σας γράψω.
  • Αναρωτιόμουν από πού να το πιάσω.
  • Θα θυμάστε ίσως τις ζοφερές μου σκέψεις για το πώς θα πάνε τα πράγματα αν επικρατούσε η αφροσύνη και αποφάσιζαν οι Εγγλέζοι να ψηφίσουν για Brexit.
  • Ε, λοιπόν, και λίγα σας έγραφα.
  • Αυτό που δίσταζα να παραδεχτώ είχε να κάνει με τη δυναμική του πράγματος.
  • Νόμιζα –ή, για να το πω καλύτερα, είχα την ελπίδα– πως οι αιτίες που θα έκαναν κάποιον να ψηφίσει για Brexit θα ήταν συγκυριακές: οι ψεύτικες υποσχέσεις του τάδε λαϊκιστή πολιτικού, αυτή ή εκείνη η αιτία δυσαρέσκειας κ.λπ. Ήλπιζα, δηλαδή, πως μπροστά στην κάλπη κάποιοι θα το ξανασκέφτονταν και θα επικρατούσε η “λογική” –ή έστω αυτό που εγώ ονομάζω “λογική”.
  • Αυτή ήταν η ελπίδα, όχι μόνο η δική μου, αλλά και πολλών άλλων. Οι περισσότεροι έτσι πίστευαν πως θα γίνει. Απ’ ό,τι μου έλεγε και ο ανιψιός, δικοί του γνωστοί και φίλοι παρέμεναν χαλαροί και ψύχραιμοι μέχρι και την τελευταία στιγμή. Μερικοί απ’ αυτούς, μάλιστα, δεν θα πήγαιναν καν να ψηφίσουν. Τόσο σίγουροι ένοιωθαν.
  • Υπό την έννοια αυτή, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος αποτελεί το καλύτερο wake up call.
  • Κανείς δεν το περίμενε. Όλοι “έπεσαν από τα σύννεφα”. Ακόμα και όσοι πάλευαν για το Brexit.
  • Εξ ου και το μούδιασμα όλων, αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.
  • Το βασικότερο παράδοξο αυτού του δημοψηφίσματος δεν ήταν η απογοήτευση των χαμένων. Αυτή ήταν προφανώς αναμενόμενη. Όποιος και να ήταν ο χαμένος, απογοητευμένος θα ήταν.
  • Αυτό που έμοιαζε εντελώς παράταιρο, σ’ εμένα τουλάχιστον, ήταν η ανησυχία των “νικητών”.
  • Την έβλεπα καθαρά αυτές τις λίγες μέρες που περάσαμε στο Λονδίνο.
  • Όχι όλων των νικητών, βεβαίως. Υπήρχαν και οι χαρούμενοι νικητές. Οι πειραγμένοι, τα χρυσά αβγά του ξενοφοβικού φιδιού, που ακούσανε για Brexit κι αρχίσανε τους τραμπουκισμούς.
  • Οι άλλοι όμως, οι υπόλοιποι, παρέμεναν σιωπηλοί, τρομοκρατημένοι –το έβλεπες– απέναντι στη διστακτική απειλή που εκπέμπει η τυφλή σιγουριά ενός πλήθους, τη στιγμή που συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι είναι η πλειοψηφία.
  • Αυτό ήταν που τρομοκράτησε κι εμένα.
  • Το Brexit θα προχωρήσει επειδή έτσι το θέλησε το πλήθος.
  • Η χώρα θα κάνει ένα ακόμα βήμα προς το γκρεμό, επειδή έτσι το θέλησε το πλήθος.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κάνει ένα ακόμα βήμα προς την αυτοακύρωσή της, επειδή έτσι το θέλησε το πλήθος.
  • Η Ευρώπη θα ξαναγίνει επικίνδυνο μέρος, επειδή έτσι το θέλησε το πλήθος.
  • Ξέρω, σας ξενίζει αυτό που λέω. Σας ακούγεται, είμαι σίγουρος, αντιδημοκρατικό. Αυταρχικό. Επικίνδυνο.
  • Πράγματι, έτσι ακούγεται. Αλλά να, μην πάμε μακριά. Ρίξτε μια ματιά στη γειτονική μας Τουρκία.
  • Πραξικόπημα, απειλείται η Δημοκρατία, και τώρα το πλήθος ζητάει κρεμάλες.
  • Το φιλοδημοκρατικό πλήθος ζητάει κρεμάλες για τους εχθρούς της Δημοκρατίας.
  • Τη βλέπετε την αντίφαση; Όχι;
  • Μα, αν Δημοκρατία είναι το σύστημα εκείνο που σου επιτρέπει να έχεις γνώμη, δεν εξυπακούεται πως πρέπει επίσης να σου επιτρέπει να _αλλάζεις_ γνώμη;
  • Αλλά πώς μπορείς να αλλάξεις γνώμη, αν το διακύβευμα έχει περάσει από την κρεμάλα;
  • Δεν σας λέω κάτι καινούργιο. Τα ξανάγραφα αυτά το Δεκέμβριο του 2013 (τεύχος 027).
  • “Δηλαδή ποιος σου είπε”, ρωτούσα τότε την εξαδέλφη, “πως τα θεμέλια της Δημοκρατίας είναι δημοκρατικά; Καθόλου δημοκρατικά δεν είναι.”
  • “Κοίτα”, συνέχιζα, “πάρε για παράδειγμα τις εκλογές. Εκλογές γίνονται, είτε το θέλεις είτε δεν το θέλεις. Κανείς δεν σε ρωτάει αν σ’ αρέσει να γίνονται εκλογές και κανείς δεν πρόκειται να σε ρωτήσει. Εκλογές γίνονται γιατί το λέει το Σύνταγμα. Τέρμα. Το Σύνταγμα δεν το έχουμε βάλει εκεί για να το συζητάμε κάθε φορά. Αποφασίστηκε, ισχύει, πάει τέλειωσε. Να το αλλάξεις δε γίνεται με το έτσι θέλω, θέλει διαδικασίες, θέλει δουλειά. Και κάποια πράγματα δεν αλλάζουν με τίποτα.”
  • “Φαντάσου”, της έλεγα, “να γινόταν αύριο δημοψήφισμα με το ερώτημα αν θέλουμε να γίνονται δημοψηφίσματα στο μέλλον. Φαντάσου τώρα ότι κάπως μας ήρθε κι αποφασίσαμε όλοι σύσσωμοι ότι δεν θέλουμε. Τα βαρεθήκαμε. Τελεία. Δημοψηφίσματα τέρμα. Φαντάσου τώρα ότι περνάνε είκοσι χρόνια χωρίς δημοψηφίσματα και αρχίζουμε να το ξανασκεφτόμαστε. Ότι έχουν αρχίσει να μας ψιλολείπουν. Πώς θα το αποφασίσουμε να τα επαναφέρουμε, αν πλέον δεν μπορούμε να θέσουμε το ερώτημα σε δημοψήφισμα; Βλέπεις τι εννοώ; Βλέπεις την αντίφαση;”
  • Αυτά τα έλεγα το Δεκέμβριο του 2013. Με αφορμή τη σύλληψη, τότε, του συνόλου σχεδόν της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Τα παλιά καλά χρόνια. Τα γεμάτα νοσταλγία.
  • Από τότε σαν να ‘χουν περάσει αιώνες.
  • Περασμένα ξεχασμένα.
  • Όλη η Χρυσή Αυγή είναι ξανά έξω, αλλά η δίκη προχωρά.
  • Αναμένεται να ολοκληρωθεί πανηγυρικά just in time για τις εκδηλώσεις με αφορμή τα 100 χρόνια από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
  • Αλλά μην ξεφεύγω από το θέμα μου. Η εμπιστοσύνη μου στην Ελληνική δικαιοσύνη είναι απόλυτη.
  • (not)
  • Για τη Δημοκρατία, όμως, τα ίδια θα έγραφα και σήμερα.
  • Αγαπητοί μου,
  • Τα θεμέλια της δημοκρατίας δεν μπορεί παρά να είναι αντιδημοκρατικά.
  • Η Δημοκρατία δεν είναι ούτε φυσική, ούτε αυτονόητη κατάσταση των ανθρωπίνων κοινωνιών. Είναι ένα αιματηρά κατακτημένο πλαίσιο περιορισμού του τι μπορεί να κάνει ο εκάστοτε ισχυρός στον εκάστοτε ανίσχυρο.
  • Η Δημοκρατία δεν είναι εκεί για να σου λέει τι μπορείς να κάνεις. Είναι για να σου λέει τι *δεν* μπορείς να κάνεις.
  • Όσο το ξεχνάμε αυτό, όσο παρασυρόμαστε από την αμεσοδημοκρατική αποφασιστικότητα του κάθε προφήτη, τόσο πιο ζοφερά φαντάζουν τα σύννεφα που έχουν ήδη αρχίσει να μαζεύονται.
  • Και τόσο πιο έρημοι οι δρόμοι όταν δύει ο ήλιος

Σας ασπάζομαι,
Θείος Ακάκιος

One Response to “Σνέιλ Μέιλ — Επιστολή #056”

  1. DeMaio | 28/07/2016 at 00:49

    Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει καλύτερο.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων