Το προφίλ μας στο Google Plus
9

Το Matrix των υπολογιστών – Reloaded!

…ή πώς ένα λειτουργικό σύστημα μπορεί να ζει μέσα σε έναν εντελώς ψεύτικο κόσμο και να μην το καταλάβει ποτέ!

Δεν είναι dejavu. Είχατε ξαναδεί αυτόν τον τίτλο σ’ ένα απ’ τα πρώτα τεύχη του total XakeR, όταν σας είχαμε παρουσιάσει πώς να δημιουργείτε εικονικές μηχανές με το VMware. Αυτή τη φορά θα σας παρουσιάσουμε μια ενδιαφέρουσα ανοικτού κώδικα εναλλακτική του VMware από την Sun. Το όνομά της: VirtualBox.

Το VirtualBox, όπως ακριβώς και το VMWare, είναι μια εφαρμογή δημιουργίας εικονικών μηχανών για την πλατφόρμα x86. Σε αντίθεση με το VMware που διαθέτει εκδόσεις Server και Workstation, το VirtualBox καλύπτει και τα δύο είδη χρήσης και είναι η μόνη δωρεάν & ανοικτού κώδικα λύση επαγγελματικής ποιότητας.
Αρχικά η εφαρμογή αναπτύχθηκε από την innotek, εταιρία εξειδικευμένη στον τομέα του λογισμικού virtualization, η οποία έχει συνεισφέρει και στην ανάπτυξη του VirtualPC της Microsoft. Στις αρχές του 2007 η εταιρία μοίρασε τον κώδικα του VirtualBox με την κυκλοφορία της έκδοσης VirtualBox OSE (Open Source Edition) κάτω από την άδεια GPLv2. Φέτος, περίπου ένα χρόνο μετά, η innotek εξαγοράστηκε πλήρως από την εταιρία-κολοσσό Sun, η οποία συνεχίζει την κυκλοφορία του VirtualBox OSE αλλά κυκλοφορεί επίσης την έκδοση Sun xVM VirtualBox κάτω από ειδική άδεια χρήσης που επιτρέπει την δωρεάν προσωπική και δοκιμαστική χρήση. Οι δύο εκδόσεις είναι όμοιες λειτουργικά αλλά η OSE έρχεται μαζί με τον πηγαίο κώδικα και δεν διαθέτει κάποια χαρακτηριστικά για τα οποία θα διαβάσετε πιο αναλυτικά παρακάτω.
Το VirtualBox σε Windows Vista με δύο εικονικές μηχανές σε λειτουργία - μια με Windows XP και μια με Ubuntu Linux.Ως host λειτουργικά συστήματα, το υποστηρίζονται τα Windows (XP 32bit, Server 2003 32bit, Vista 32bit, Vista 64bit), Linux , MacOS X (σε Intel hardware) και Solaris/OpenSolaris το οποίο σημαίνει ότι το VirtualBox μπορεί να εκτελεστεί σε αυτά τα λειτουργικά συστήματα. Ως guest λειτουργικά συστήματα, δηλαδή συστήματα που μπορούν να εγκατασταθούν μέσα σε μια εικονική μηχανή, το VirtualBox υποστηρίζει μια τεράστια γκάμα λειτουργικών. Συγκεκριμένα:

  • DOS
  • Windows 3.x/95/98/ME
  • Windows NT 4.0 (Όλες οι εκδόσεις/Όλα τα Service Packs)
  • Windows 2000/XP/2003 Server/Vista (Όλες οι εκδόσεις/Όλα τα Service Packs)
  • Linux (Περιορισμένη υποστήριξη του πυρήνα 2.4 και πλήρη υποστήριξη όλων των εκδόσεων με πυρήνα 2.6)
  • FreeBSD (Περιορισμένη υποστήριξη)
  • OpenBSD
  • Solaris10/OpenSolaris
  • OS/2 Warp 4.5 (Μερική υποστήριξη)
  • Χωρίς επίσημη υποστήριξη, στο VirtualBox μπορεί υπό συνθήκες να λειτουργήσουν και τα: Windows Server 2008, OS/2 Warp 3, OS/2 Warp 4, eComStation, NetBSD, Netware, L4, παλαιότερες εκδόσεις του Linux κ.α.
Διαφορές μεταξύ εκδόσεων

Η «κλειστή» έκδοση έχει πέντε παραπάνω χαρακτηριστικά από την OSE:

  • Υποστηρίζει το Remote Display Protocol (RDP). Το χαρακτηριστικό αυτό παρέχει σε χρήστες που βρίσκονται σε απομακρυσμένους υπολογιστές την δυνατότητα να χειρίζονται τις εικονικές μηχανές μέσω κάποιου RDP client.
  • Υποστήριξη USB. Οι εικονικές μηχανές του VirtualBox έχουν την δυνατότητα να αναγνωρίζουν και να χρησιμοποιούν (εφόσον το λειτουργικό τους σύστημα το επιτρέπει) συσκευές USB 1.1 και USB 2.0 που συνδέονται στον υπολογιστή που τις φιλοξενεί. Με αυτόν τον τρόπο το guest λειτουργικό σύστημα μπορεί να έχει πρόσβαση σε εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, εκτυπωτές, webcams και άλλα περιφερειακά που είναι συνδεμένα στον host.
  • Υποστήριξη USB μέσω RDP. Πρόκειται για συνδυασμό των παραπάνω δύο χαρακτηριστικών. Μια εικονική μηχανή του VirtualBox μπορεί να έχει πρόσβαση σε μια συσκευή USB η οποία είναι συνδεμένη στον απομακρυσμένο υπολογιστή από τον οποίο ο χρήστης χειρίζεται την μηχανή μέσω RDP.
  • Χρήση μονάδων αποθήκευσης iSCSI ως εικονικών δίσκων. Οι εικονικές μηχανές του VirtualBox μπορούν να έχουν πρόσβαση σε απομακρυσμένες μονάδες αποθήκευσης μέσω πρωτοκόλλου iSCSI ακόμα και αν το guest λειτουργικό σύστημα δεν παρέχει υποστήριξη του πρωτοκόλλου.
  • Σε αντίθεση με την OSE η «κλειστή» έκδοση παρέχεται με την μορφή installer.

Δεδομένων των μειωμένων χαρακτηριστικών, η έκδοση OSE ενδείκνυται μόνο για αυτούς που θέλουν είτε να πειράξουν τον κώδικα, είτε να κάνουν εμπορική χρήση. Επειδή έχουμε ένα προαίσθημα ότι αν ανήκετε σε αυτές τις κατηγορίες τότε μάλλον δεν διαβάζετε αυτήν την παρουσίαση, εμείς θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την full-featured έκδοση.

Εγκατάσταση

Πέρα από τα συγκεκριμένα host λειτουργικά τα οποία αναφέρθηκαν, οι ελάχιστες απαιτήσεις μιας εφαρμογής όπως το VirtualBox είναι δύσκολο να οριστούν αφού είναι άμεσα συνδεμένες με τα guest λειτουργικά που ο χρήστης έχει σκοπό να εγκαταστήσει στις εικονικές μηχανές. Όπως επίσης είναι συνδεμένες με το είδος χρήσης και τις εφαρμογές που ο χρήστης επιθυμεί να στήσει στα συγκεκριμένα guest λειτουργικά. Εύκολα λοιπόν συνειδητοποιείτε ότι, άλλες θα είναι οι απαιτήσεις του VirtualBox αν θέλετε να στήσετε Windows Vista στην εικονική μηχανή για βαριά επεξεργασία εικόνας και βίντεο και άλλες αν θέλετε να στήσετε το DOS, απλά για να «θυμηθείτε τα παλιά».
Ένας απλός κανόνας του αντίχειρα ίσως είναι ότι αν ο υπολογιστής σας έχει αρκετή μνήμη και εφόσον πληροί τις ελάχιστες απαιτήσεις του guest λειτουργικού συστήματος και των εφαρμογών που θέλετε να εκτελέσετε σε αυτό, τότε όλα θα λειτουργήσουν ικανοποιητικά.
Κατεβάστε την κατάλληλη έκδοση του VirtualBox, ανάλογα με το λειτουργικό σύστημα στο οποίο θα εγκατασταθεί από την επίσημη σελίδα του. Η εγκατάσταση είναι αρκετά διαφορετική από λειτουργικό σε λειτουργικό και δεν μπορεί να περιγραφεί αναλυτικά εδώ αλλά δεν αναμένεται να προκαλέσει κανένα πρόβλημα αφού υπάρχουν συγκεκριμένα πακέτα για τους installation managers κάθε λειτουργικού (msi για Windows, dmg για το MacOS, εξειδικευμένα πακέτα rpm και deb για τις διάφορες διανομές του Linux). Σημειώστε μόνο ότι μετά την εγκατάσταση σε Linux, χρειάζεται να προσθέσετε χειροκίνητα τους χρήστες που θέλετε να μπορούν να ξεκινούν εικονικές μηχανές στην ομάδα χρηστών με όνομα vboxusers.

Δημιουργία εικονικής μηχανής

Το γραφικό περιβάλλον χειρισμού του VirtualBox είναι ουσιαστικά ίδιο σε όλα τα host λειτουργικά και έτσι αφού το εκτελέσετε, ανεξάρτητα απ’ το αν εργάζεστε σε Windows, Linux, MacOS ή Solaris, θα βρεθείτε μπροστά στο ίδιο παράθυρο. Ξεκινήστε τον οδηγό δημιουργίας νέας εικονικής μηχανής πατώντας το κουμπί “New”. Μετά το πρώτο “Next” θα σας ζητηθεί να δώσετε ένα όνομα στην νέα μηχανή και να επιλέξετε από μια λίστα το guest λειτουργικό που έχετε σκοπό να εγκαταστήσετε σε αυτήν. Επιλέξτε και προχωρήστε στην επόμενη καρτέλα όπου θα σας ζητηθεί να δηλώσετε το μέγεθος βασικής μνήμης (RAM) το οποίο θέλετε να παραχωρηθεί από τον υπολογιστή σας στην εικονική μηχανή. Επιλέξτε ένα μέγεθος που να είναι κατά βούληση μεγαλύτερο από τις ελάχιστες απαιτήσεις του guest λειτουργικού αλλά συνάμα να μην «γονατίζει» το host (αν δεν υπάρχει τέτοιος μαγικός αριθμός τότε θα έπρεπε μάλλον να είχατε σταματήσει στο σημείο που μιλούσαμε για ελάχιστες απαιτήσεις). Έχετε υπόψη ότι κατά την λειτουργία της εικονικής μηχανής το VirtualBox θα παραχωρεί δυναμικά την φυσική μνήμη του συστήματός σας στην εικονική μηχανή. Αυτό σημαίνει ότι το μέγεθος μνήμης που δηλώνετε εδώ έχει την έννοια μέγιστου και δεν αφαιρείται αυτούσιο κατά την εκκίνηση της εικονικής μηχανής. Το VirtualBox στερεί από το host λειτουργικό μόνο όση μνήμη χρειάζεται η εικονική μηχανή και μόνο μέχρι το μέγεθος που δηλώσατε.
Όχι, δεν πρόκειται για παιχνίδι «Βρείτε τις διαφορές» αλλά για το παράθυρο ρυθμίσεων εικονικής μηχανής του VirtualBox, αριστερά σε Windows και δεξιά σε Linux. Μην σπαταλάτε τον χρόνο σας, δεν υπάρχουν διαφορές.Στην επόμενη καρτέλα του οδηγού θα πρέπει να ορίσετε τον βασικό σκληρό δίσκο της εικονικής μηχανής. Δεν πρόκειται φυσικά για φυσικό δίσκο αλλά για εικονικό. Οι εικονικοί δίσκοι θα παρουσιάζονται σαν φυσικοί δίσκοι στο λειτουργικό σύστημα της εικονικής μηχανής αλλά ουσιαστικά στο host λειτουργικό δεν είναι τίποτα άλλο παρά αρχεία με την κατάληξη vdi. Επιλέγοντας “New…” θα εμφανιστεί ο οδηγός δημιουργίας εικονικών δίσκων του VirtualBox. Αρχικά θα σας ζητηθεί να επιλέξετε μεταξύ “Fixed-size image” και “Dynamically expanding image”. Επιλέγοντας Fixed-size image, θα δημιουργηθεί ένα αρχείο vdi που θα καταλάβει εξαρχής χώρο από τον φυσικό σας σκληρό δίσκο, ίσο με το μέγεθος του εικονικού δίσκου θέλετε να δημιουργήσετε. Η δημιουργία του μπορεί να καθυστερήσει λίγο αλλά, θεωρητικά τουλάχιστον, ο νέος εικονικός δίσκος θα έχει καλύτερες επιδόσεις καθώς θα καταλαμβάνει ένα μη-κατακερματισμένο κομμάτι του φυσικού σας δίσκου. Αν πάλι επιλέξετε το “Dynamically expanding image”, το αρχείο vdi θα δημιουργηθεί αρχικά άδειο και χωρίς καθυστέρηση. Το αρχείο θα μεγαλώνει δυναμικά όσο προσθέτετε δεδομένα μέσα στον εικονικό δίσκο χρησιμοποιώντας την εικονική μηχανή. Το πλεονέκτημα της επιλογής αυτής είναι εμφανές αφού το αρχείο vdi θα καταλαμβάνει όχι περισσότερο χώρο απ’ όσο χρειάζεται η εικονική μηχανή. Όμως ακριβώς λόγω του δυναμικού του μεγέθους, το αρχείο μπορεί να υποστεί κατακερματισμό, γεγονός το οποίο θα μειώσει τις επιδόσεις της εικονικής μηχανής. Έτσι, αν έχετε περίσσεια αποθηκευτικού χώρου στον υπολογιστή σας, επιλέξτε το Fixed-size image.
Η διαδικασία δημιουργίας εικονικής μηχανής σε 9 απλά βήματα με την χρήση του ανάλογου οδηγού.Αμέσως μετά θα σας ζητηθεί το όνομα του αρχείου vdi, η τοποθεσία στην οποία επιθυμείτε να το αποθηκεύσετε, και το μέγεθος του εικονικού δίσκου. Επιλέξτε το μέγεθος ανάλογα με το χώρο που αναμένετε να καταλάβει το guest λειτουργικό σύστημα και οι εφαρμογές που σκοπεύετε να εγκαταστήσετε σε αυτό. Σημειώστε ότι αν νωρίτερα επιλέξατε “Fixed-size image”, η χωρητικότητα του φυσικού δίσκου, στον οποίο επιλέξατε να αποθηκευτεί το αρχείο vdi, θα μειωθεί άμεσα κατά το μέγεθος που επιλέγετε εδώ ενώ αν επιλέξατε “Dynamically expanding image”, το μέγεθος που επιλέγετε εδώ έχει απλά την έννοια μέγιστου χώρου που μπορεί να καταλάβει ο δυναμικά μεγεθυνόμενος εικονικός δίσκος.
Με την ολοκλήρωση του τελευταίου αυτού του βήματος, ο οδηγός δημιουργίας εικονικού δίσκου τερματίζει και επιστρέφετε στον οδηγό δημιουργίας εικονικής μηχανής, με τον εικονικό δίσκο που μόλις δημιουργήσατε να παρέχεται ως επιλογή, για χρήση ως βασικός δίσκος της εικονικής μηχανής. Επιλέγοντάς τον, τερματίζει και αυτός ο οδηγός και η εικονική σας μηχανή είναι έτοιμη.

VirtualBox Guest Additions

Αντίστοιχα με τα VMware Tools που παρέχει το VMware, τα Guest Additions είναι ένα σύνολο από drivers και utilities που το VirtualBox παρέχει για εγκατάσταση στο guest λειτουργικό σύστημα με σκοπό την βελτίωση των επιδόσεων και της εργονομίας της εικονικής μηχανής.
Τα Guest Additions επιτρέπουν την λειτουργία μερικών επιπλέον χαρακτηριστικών του VirtualBox, κατά την περιγραφή των οποίων θα επισημαίνεται η ανάγκη εγκατάστασής τους σε όλη τη διάρκεια αυτής της παρουσίασης. Η εγκατάστασή τους δεν είναι υποχρεωτική και μάλιστα το VirtualBox παρέχει Guest Additions μόνο για Windows, Linux και Solaris. Στα υπόλοιπα guest λειτουργικά τα πρόσθετα χαρακτηριστικά του VirtualBox δεν λειτουργούν.
Αφού έχετε εγκαταστήσει ένα συμβατό guest λειτουργικό σύστημα, μπορείτε να εγκαταστήσετε τα Guest Additions διαλέγοντας αρχικά την επιλογή “Install Guest Additions…” από το μενού “Devices” της εικονικής μηχανής. Εφόσον γνωρίζετε τον χειρισμό του guest λειτουργικού, η εγκατάσταση είναι εύκολη διαδικασία. Αν συναντήσετε προβλήματα ανατρέξτε στην αναλυτική βοήθεια του VirtualBox.

Επιπλέον ρυθμίσεις

Μπορείτε να βρείτε την νέα εικονική μηχανή στο κεντρικό παράθυρο του VirtualBox. Επιλέξτε την και κάντε κλικ στο κουμπί “Settings”. Στο παράθυρο που θα εμφανιστεί σας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξετε κάποιες από τις επιλογές που κάνατε πριν αλλά και να ρυθμίσετε αρκετές καινούργιες. Ας δούμε τις πιο σημαντικές:

  • Στην καρτέλα “General” μπορείτε να ρυθμίσετε το όνομα της μηχανής, τον τύπο λειτουργικού που θα εγκατασταθεί, το μέγεθος της βασικής μνήμης, το μέγεθος μνήμης του εικονικού ελεγκτή γραφικών, την σειρά συσκευών σύμφωνα με την οποία η εικονική μηχανή θα αναζητά boot media και τον τρόπο διαμοιρασμού των δεδομένων του clipboard μεταξύ host και guest λειτουργικού (η λειτουργία αυτού του χαρακτηριστικού απαιτεί την εγκατάσταση των Guest Additions).
  • Στην καρτέλα “Hard Disks” μπορείτε να αλλάξετε τον βασικό εικονικό δίσκο καθώς και να δημιουργήσετε πρόσθετους δευτερεύοντες εικονικούς δίσκους. Μπορείτε επίσης να ενεργοποιήσετε ένα εικονικό ελεγκτή SATA και να προσθέσετε επιπλέον εικονικούς δίσκους σε αυτόν.
  • Στην καρτέλα “CD/DVDROM” μπορείτε να εισάγετε εικονικά οπτικούς δίσκους στον εικονικό οπτικό οδηγό της μηχανής. Μπορείτε να το κάνετε αυτό υποδεικνύοντας ένα ISO disc image του δίσκου που θέλετε να «εισάγετε» ή εισάγοντας ένα πραγματικό δίσκο σε έναν πραγματικό οπτικό οδηγό και υποδεικνύοντας τη συσκευή αυτή.
  • Στην καρτέλα “Floppy”  μπορείτε να εισάγετε εικονικά δισκέττες στον εικονικό οδηγό δισκέττας της μηχανής. Η λειτουργικότητα του χαρακτηριστικού είναι εντελώς όμοια με αυτήν των οπτικών δίσκων.
  • Στην καρτέλα “Audio” μπορείτε να ενεργοποιήσετε τον εικονικό ελεγκτή ήχου της μηχανής και να ορίσετε τον τύπο της. Αν πρόκειται να εγκαταστήσετε κάποιο σχετικά σύγχρονο λειτουργικό σύστημα προτείνεται να επιλέξετε εξομοίωση ελεγκτή τύπου ICH AC97. Επιλέξτε SoundBlaster 16 μόνο σε περίπτωση ασυμβατότητας.
  • Στην καρτέλα “Network” μπορείτε να ενεργοποιήσετε μέχρι και 4 εικονικούς ελεγκτές δικτύου, να ορίσετε τον τύπο τους και να επιλέξετε τον τρόπο με τον οποίο αυτοί είναι εικονικά συνδεμένοι με τον φυσικό υπολογιστή και το δίκτυό του. Εκτός και αν είστε απόλυτα σίγουροι για αυτό που κάνετε, αφήστε τις προκαθορισμένες ρυθμίσεις ως έχουν.
  • Στην καρτέλα “Serial Ports” μπορείτε να ενεργοποιήσετε μέχρι δύο εικονικές σειριακές θύρες στην μηχανή και να προωθήσετε σε αυτές συσκευές που είναι συνδεμένες στις φυσικές σειριακές θύρες του υπολογιστή σας.
  • Στην καρτέλα “USB” μπορείτε να ενεργοποιήσετε το χαρακτηριστικό υποστήριξης USB που αναφέρθηκε νωρίτερα. Εφόσον ενεργοποιήσετε την υποστήριξη μπορείτε να ορίσετε αν ο εικονικός ελεγκτής USB θα είναι τύπου 1.1 ή 2.0 και να δημιουργήσετε φίλτρα ώστε εάν συνδέετε USB συσκευές στον υπολογιστή σας όταν η εικονική μηχανή βρίσκεται σε λειτουργία, το VirtualBox να είναι σε θέση να καθορίζει αν αυτές προορίζονται για χρήση στο host ή στο guest λειτουργικό σύστημα.
  • Στην καρτέλα “Shared Folders” μπορείτε να προσθέσετε φακέλους απ’ το σύστημα αρχείων του host λειτουργικού οι οποίοι θα είναι προσπελάσιμοι από το guest λειτουργικό. Η λειτουργία αυτή είναι εμφανώς πρακτική αλλά για την λειτουργία της απαιτείται η εγκατάσταση των Guest Additions στο guest λειτουργικό.
  • Τέλος, στην καρτέλα “Remote Display” μπορείτε να ενεργοποιήσετε και να ρυθμίσετε τον διακομιστή RDP, χαρακτηριστικό το οποίο αναφέρθηκε νωρίτερα.

Το VirtualBox δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να αλλάξει οποιεσδήποτε από τις παραπάνω ρυθμίσεις της εικονικής μηχανής (δεδομένου ότι αυτή δεν βρίσκεται σε λειτουργία) ακόμα και μετά την εγκατάσταση guest λειτουργικού συστήματος. Ωστόσο, έχετε υπόψη, ότι τέτοιες αλλαγές, μετά την εγκατάσταση guest λειτουργικού, μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα εκκίνησης αυτού ανάλογα με το επίπεδο υποστήριξης plug ‘n play του λειτουργικού και την φύση των ρυθμίσεων. Η αλλαγή, λόγου χάρη, του τύπου εικονικού ελεγκτή ήχου μετά την εγκατάσταση λειτουργικού μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα αν το λειτουργικό αυτό παρέχει ανώριμη υποστήριξη plug ‘n play, όπως κάνουν τα Windows 95.

Εγκατάσταση guest λειτουργικού συστήματος

Στιγμιότυπο από την εγκατάσταση του Hardy Heron στην εικονική μηχανή.Η διαδικασία εγκατάστασης ενός λειτουργικού συστήματος στην εικονική μηχανή είναι ουσιαστικά ίδια με την διαδικασία εγκατάστασης του ίδιου λειτουργικού σε ένα νέο υπολογιστή. Αρχικά θα πρέπει να «εισάγετε» στην εικονική μηχανή το μέσο εγκατάστασης του λειτουργικού. Αν το μέσο εγκατάστασης του λειτουργικού σας είναι CD, DVD ή δισκέττα, μπορείτε να το επιτύχετε αυτό εισάγοντας το μέσο στην ανάλογη συσκευή του υπολογιστή σας και αντιστοιχίζοντας την συσκευή αυτή με την ανάλογη εικονική σε μια από τις καρτέλες “CD/DVD” και “Floppy” των ρυθμίσεων της μηχανής. Όμοια, αν έχετε το μέσο εγκατάστασης σε μορφή ISO image, μπορείτε να υποδείξετε το συγκεκριμένο αρχείο .iso στην μηχανή μέσω των ίδιων καρτελών ρυθμίσεων. Στη συνέχεια, ανάλογα πάλι με το μέσο εγκατάστασης που χρησιμοποιήσατε, μπορεί να χρειαστεί να ρυθμίσετε την σειρά συσκευών boot της εικονικής μηχανής από την καρτέλα General των ρυθμίσεών της.
Η εγκατάσταση του guest λειτουργικού είναι πλέον έτοιμη να ξεκινήσει. Επιλέξτε το όνομα της εικονικής σας μηχανής από στο κεντρικό παράθυρο του VirtualBox και κάντε κλικ στο “Start” ώστε να την εκκινήσετε. Αν κάνατε σωστά τις πιο πάνω ρυθμίσεις, η εγκατάσταση του λειτουργικού θα ξεκινήσει αυτόματα και από εδώ και πέρα δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τις οδηγίες εγκατάστασης του λειτουργικού.

Χρήση εικονικής μηχανής

Ξεκινάτε την χρήση μιας εικονικής μηχανής, από το κεντρικό παράθυρο του VirtualBox, όπως ακριβώς το κάνατε κατά την εγκατάσταση του λειτουργικού.
Με το πρώτο κλικ που κάνατε μέσα στο παράθυρο της εικονικής μηχανής, αυτή σας έχει «κλέψει» ήδη το ποντίκι και το πληκτρολόγιο και αν θέλετε να τα απελευθερώσει, ώστε να εργαστείτε στο host λειτουργικό, δεν έχετε παρά να πατήσετε το επονομαζόμενο πλήκτρο host, δηλαδή το δεξί πλήκτρο Ctrl, στο πληκτρολόγιό σας (αν επιθυμείτε να αλλάξετε το πλήκτρο host μπορείτε να το κάνετε από το κεντρικό παράθυρο του VirtualBox, επιλέγοντας File, Preferences και τελικά Input). Αν εγκαταστήσετε τα Guest Additions στο λειτουργικό της εικονικής μηχανής η ανάγκη χρήσης του πλήκτρου host καταργείται.
Στο μενού “Devices”, στο παράθυρο της μηχανής, υπάρχουν όλες οι ρυθμίσεις που μπορείτε να κάνετε στις συσκευές της μηχανής κατά την διάρκεια λειτουργίας της. Μπορείτε να «εισάγετε» και να «εξάγετε» οπτικούς δίσκους στην εικονική οπτική συσκευή ανάγνωσης της μηχανής, να «εισάγετε» και να «εξάγετε» δισκέττες στον εικονικό οδηγό δισκέττας, να ενεργοποιήσετε και να απενεργοποιήσετε τους εικονικούς ελεγκτές δικτύου, τις συσκευές USB, τα shared folders και τον RDP server. Για ευκολία οι ρυθμίσεις αυτές είναι προσπελάσιμες και με δεξί κλικ στα εικονίδια που εμφανίζονται στην δεξιά πλευρά της γραμμής κατάστασης του παραθύρου.
Αν ενεργοποιήσατε κάποιο shared folder και θέλετε να το χρησιμοποιήσετε μέσα από το guest λειτουργικό θα πρέπει καταρχήν να έχετε εγκαταστήσει τα Guest Additions. Στη συνέχεια αν το guest λειτουργικό είναι Windows, ανοίξτε μια κονσόλα και δώστε την εντολή:

net use x: \\vboxsvr\sharename

όπου x: είναι το drive letter με το οποίο θα είναι προσπελάσιμος ο κοινός φάκελος από τον Explorer και sharename είναι το όνομα που δώσατε στον κοινό φάκελο κατά την ενεργοποίησή του. Αν το guest λειτουργικό είναι τύπου Unix, σε μια κονσόλα δώστε την εντολή:

mount -t vboxsf sharename mountpoint

όπου το sharename είναι ότι και πριν και το mountpoint είναι η διαδρομή από την οποία θα είναι προσπελάσιμος ο φάκελος.
Στο μενού “Machine” τώρα, οι τέσσερις πρώτες επιλογές αφορούν τον τρόπο εμφάνισης της εικονικής μηχανής στο guest λειτουργικό (οι περισσότερες από τις επιλογές αυτές απαιτούν την εγκατάσταση των Guest Additions). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή “Seamless Mode” στην οποία τα παράθυρα του guest λειτουργικού εμφανίζονται στην επιφάνεια εργασίας του host (η επιλογή αυτή απαιτεί επιπλέον την παραχώρηση πάνω από 10mb ως μνήμη του εικονικού ελεγκτή γραφικών).
Σε Seamless Mode οι εφαρμογές του guest λειτουργικού μεταφέρονται στην επιφάνεια εργασίας του host. Στο στιγμιότυπο βλέπετε τον Firefox του Linux στην επιφάνεια εργασίας των Vista. Όπως μπορείτε να δείτε, εκτός από τα παράθυρα, από το guest λειτουργικό μεταφέρονται και οι μπάρες του Ubuntu.Η επιλογή “Insert Ctrl-Alt-Del” θα στείλει αυτόν τον συνδυασμό πλήκτρων στην εικονική μηχανή. Η επιλογή παρέχεται με αυτόν τον τρόπο, γιατί η πληκτρολόγηση αυτού του συνδυασμού πλήκτρων στο πραγματικό πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας στέλνεται πάντα στο host λειτουργικό. Παρόμοια οι εντολές “Reset” και “Shutdown”, στο ίδιο μενού, έχουν για την εικονική μηχανή την ίδια λειτουργία με αυτήν που έχουν τα αντίστοιχα hardware κουμπιά για τον υπολογιστή σας στο κουτί του.
Η επιλογή “Take snapshot…” σας επιτρέπει να αποθηκεύετε διαφορετικές καταστάσεις του λειτουργικού τις οποίες μετά μπορείτε να καλείτε κατά την εκκίνηση της μηχανής. Πρόκειται ουσιαστικά για μια λειτουργία παρόμοια με το hibernation μόνο που λειτουργεί ανεξάρτητα από την υποστήριξη hibernation από το host λειτουργικό και με την διαφορά ότι μπορείτε να συνεχίζετε την εργασία σας από πολλές διαφορετικές καταστάσεις.
Τέλος, η επιλογή “Pause” μπορεί να αναστείλει προσωρινά την λειτουργία της εικονικής μηχανής χωρίς να την απενεργοποιήσει ενώ η επιλογή “Close” σας δίνει την δυνατότητα να απενεργοποιήσετε την εικονική μηχανή με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Μπορείτε απενεργοποιήσετε την μηχανή είτε αποθηκεύοντας πρώτα την κατάστασή της (όπως ακριβώς στα snapshots), είτε στέλνοντας σήμα τερματισμού στο λειτουργικό για ασφαλή τερματισμό, είτε τερματίζοντας την μηχανή «βίαια» σαν να τραβήξατε το καλώδιο τροφοδοσίας της.

Σύγκριση με VMware και τελικό συμπέρασμα

Για αυτήν την παρουσίαση το Sun xVM VirtualBox 1.6 εγκαταστάθηκε σε Windows Vista Business SP1 – 32bit και ως guest λειτουργικά εγκαταστήσαμε Ubuntu Linux 8.04 (Hardy Heron) και Windows XP Professional SP2. Και για τα δύο χρησιμοποιήθηκαν οι εκδόσεις 32-bit και μετά την εγκατάσταση τους εφαρμόστηκαν όλες οι διαθέσιμες ενημερώσεις. Για λόγους σύγκρισης οι ίδιες ακριβώς διαδικασίες εγκατάστασης έγιναν σε δύο αντίστοιχες εικονικές μηχανές του VMware Workstation 6.03.
Το Ubuntu 8.04, αριστερά σε VMware Workstation 6.03 και δεξιά σε VirtualBox 1.6. Παρά την μεγαλύτερη ένδειξη bogomips και την κάπως υπερβολική μέτρηση των MHz στο VMware, οι επιδόσεις των δύο εικονικών μηχανών είναι ουσιαστικά εφάμιλλες.Το VirtualBox δούλεψε σταθερά και χωρίς εκπλήξεις σε ότι δοκιμάσαμε. Οι δε επιδόσεις ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικές, συγκρίσιμες με αυτές του host λειτουργικού (εκτός φυσικά στις εφαρμογές που χρησιμοποιούν έντονα το υποσύστημα γραφικών) και κατά μέσο όρο ίδιες με αυτές του VMware. Στον τομέα της ευκολίας χρήσης το βρήκαμε αρκετά πιο έξυπνα σχεδιασμένο από το VMware. Οι ευκολίες που παρέχουν και οι δύο εφαρμογές virtualization είναι εντελώς αντίστοιχες με εξαίρεση ίσως το drag n’ drop και την μεγαλύτερη γκάμα αναλύσεων οθόνης που υποστηρίζει το VMware. Από την άλλη μεριά, τα Guest Additions του VirtualBox εγκαταστάθηκαν πολύ εύκολα και στα δύο guest λειτουργικά ενώ, όπως και στην παρουσίαση του VMware στο τεύχος 6, η εγκατάσταση των VMware Tools με guest λειτουργικό το Linux στάθηκε όχι απλά δύσκολη αλλά αδύνατη.
Η κυκλοφορία λοιπόν του VirtualBox μπορεί να μην αποτελεί λόγο για να αντικαταστήσετε το VMware αν το χρησιμοποιείτε ήδη αλλά αποτελεί σίγουρα λόγο να το δοκιμάσετε αν ψάχνετε μια καλή λύση για την δημιουργία εικονικών μηχανών.

9 Responses to “Το Matrix των υπολογιστών – Reloaded!”

  1. iceman358 | 31/08/2011 at 21:05

    Κύριοι, έχω ένα θέμα με host windows 7 και vm σε virtualbox ubuntu 10.10.
    Εδώ και πολύ καιρό δε μου αναγνωρίζει shared folders.
    Πατώ κανονικά τί θέλω αφού έχω βρεί το φάκελο από το μενού της vm, πατάω δηλαδή
    sudo mount -t vboxsf temp /media/vboxshared
    και με λέει
    /sbin/mount.vboxsf: mounting failed with the error: Invalid argument
    Tώρα που το ξαναδοκίμασα μια φορά πέτυχε, αλλά μετά από ριστάρτ πάλι τίποτα…

    • praeto | 31/08/2011 at 21:24

      χμμμ… κουλό… λες για κάποιο λόγο να μην φορτώνει το kernel module των guest additions σε κάποια reboot;

      • iceman358 | 31/08/2011 at 22:48

        Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τί μπορεί να συμβαίνει. Ψάχνοντας βρήκα ότι τον φάκελο που έχω τον έχει κάνει mount με δικαιώματα root μόνο στο /media/sf_temp. Και δε με αφήνει να το αλλάξω με τίποτα (απ’όσο ξέρω).

  2. Amazed | 31/08/2011 at 22:29

    Επειδή μου το έχει κάνει και σ’ εμένα, χρησιμοποιώ κανονικά shares και έχω πάψει να ασχολούμε με το συγκεκριμένο θέμα :|

    • iceman358 | 31/08/2011 at 22:49

      Δηλαδής?

      • praeto | 31/08/2011 at 23:52

        Φαντάζομαι με το “κανονικά shares” εννοεί Samba. Έχει δλδ host και guest σε LAN και στο κάθε λειτουργικό κάνει το σύνηθες share files & folders και τα βλέπει στο άλλο.

        • iceman358 | 01/09/2011 at 00:06

          Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με samba η αλήθεια είναι. Για το virtualbox λύση δεν υπάρχει?

  3. Amazed | 01/09/2011 at 10:50

    Δεν είναι ανάγκη να ασχοληθείς με samba. Απλώς κάνεις share folder στα win7 και μετά μέσα στο ubuntu πατάς alt+F2 και στο παράθυρο που ανοίγει δίνεις smb://ip_win_7 και θα βρεις το share folder. Επίσης και στο ubuntu μπορείς να κάνεις share folders, ανοίγεις τον nautilus βρίσκεις τον φάκελο που θες να μοιράσεις, πατάς δεξί κλικ και επιλέγεις sharing options.

  4. iceman358 | 09/09/2011 at 21:10

    Επειδή βρήκα τη λύση, λέω να τη μοιραστώ μαζί σας.
    Το VirtualBox κάνει αυτόματα mount στην εκκίνηση κάθε shared folder στο /media με όνομα sf_ΌνομαΦακέλουWindows. Αλλά ξεχνάει για κάποιο λόγο να σου δώσει δικαιώματα. Οπότε σε linux guest χρειάζεται να κάνεις τον εαυτό σου μέλος του group vboxsf.
    Και problem solved!
    :)

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Σύνδεση

Αρχείο δημοσιεύσεων